மற்றவர்களுடைய ஆசை வார்த்தையில் சிக்கித்தான் எல்லாத் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கின்றோம் – இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா…? 

ஒருவர் மிகவும் மோசமானவர். வாயினால் அழகாகப் பேசுவார். அப்படி அழகாக மகிழ்ச்சியான நிலைகளில் அவர் பேசுவதை “நாம் பதிவு செய்து கொள்கின்றோம்”.

அவர் ஏமாற்றுவதை இன்னொருவர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்.

ஏன் அவர் வலையில் போய் சிக்குகின்றீர்கள்…? உங்களை அவர் “ஏமாற்றிவிடுவார்…!” என்று நம்மிடம் சொல்கின்றார்.

முதலில் சொன்னவர் உணர்வு வந்த பின் இவர் என்ன சொன்னாலும் “ஏமாற்றுவதற்குத்தான் சொல்கின்றார்” என்று எண்ணுகின்றோம். இரண்டாவது சொல்பவர் “அனுபவப்பட்டவர்” நம்மிடம் வந்து சொல்கின்றார் என்று எண்ணுவதில்லை.

அதற்குப் பதில் அவரைக் குற்றவாளியாக்குகின்றோம்.

பார்…, அவரிடம் நட்பாக இருக்கின்றோம். பொறாமையால் பிடிக்காத நிலைகளில் “இப்படிச் சொல்கிறார்…” என்று எண்ணுகின்றோம்.

நம்மைக் காப்பதற்காகச் சொன்னாலும் அவரிடம் உங்களை எப்படியெல்லாம் சொல்லுகின்றார்…! என்று (முதலமாவரிடம்) சொல்லி விடுகின்றோம்.

ஆனால் சொல்லி ஏற்றுக் கொண்டு சிந்தித்துப் பார்க்கின்றோமா? என்றால் இல்லை. அந்த உணர்வை உடனே வெளிப்படுத்துகின்றோம்.

அவர்களுக்குள் தீமை செய்யும் உணர்வுகளே விளைந்து இருக்கின்றது. (நாம் தவறு செய்யவில்லை).

ஆனால் அவரின் இனிமை நமக்குள் விளைந்து விட்டால், பின்னாடிதான்… “அதிலே சிக்கிவிட்டோம் போல் இருக்கிறது…,” என்று தெரிகின்றது.

இதை நாம் எப்படி மாற்றுவது? ஏமாற்றுபவர்களிடம் சிக்காமல் இருக்க வழி வேண்டுமல்லவா…!

உதாரணமாக ஒரு புலி ஒரு மானைப் பார்க்கின்றது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த மானைப் பார்த்தவுடன் அமைதி கொண்டதாகவே இருக்கின்றது. தன்னருகிலே இருப்பதை உற்றுப் பார்ப்பதில்லை.

வெகு தூரத்தில் இருக்கும் மானைப் புலி குறி வைக்கிறது. அதைப் பதிவு செய்துவிட்டதென்றால் அதன் மேல் எண்ணம் வருகின்றது.

பக்கத்திலிருப்பதை நின்று வேடிக்கை பார்க்கின்றது. ஆனால், தூரத்தில் இருப்பதை உற்றுப் பார்க்கும் பொழுது அந்த மான் ஓட ஆரம்பிக்கின்றது.

மானிற்கு இந்த உணர்வின் ஒலி பட்டபின் உணர்வின் அறிவு உன்னைக் குறி வைக்கின்றது என்று உணர்த்துகின்றது. உடனே அது ஓட ஆரம்பிக்கின்றது.

அகஸ்திய மாமகரிஷி நஞ்சினை வென்றிடும் ஆற்றலை தன் தாய் கருவிலேயே பெற்றார். அவர் மனித வாழ்க்கையில் நஞ்சினை வென்று உணர்வினை ஒளியாக்கி உயிருடன் ஒன்றச் செய்த அலைகள் இன்றும் உண்டு.

அவைகளை நாம் நுகர்ந்தால் அந்த எண்ணம் வரப்படும்போது நம் உடலிலே நுகர்ந்த தீயவைகளுக்கு எமனாக ஆகின்றது. தீயவைகளைக் கொல்லக்கூடிய நரசிம்ம அவதாரம் ஆகின்றது.

நாம் கேட்டுணர்ந்த உணர்வுகள் நமக்குள் வந்து அதை நாம் அறிந்து கொண்டாலும் தீமை என்று அறிந்தபின் மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியை இந்த முறைப்படி உள்ளே நுகர்ந்து அதைப் பிளத்தல் வேண்டும்.

ஆனால் இதைப் பிளப்பதற்கு, “நுகரும் ஆற்றல்” அந்தச் சக்தி வேண்டும். அந்த சக்தி இல்லையென்றால் நாம்  நுகர முடியாது.

அந்த உணர்வின் சத்தை நுகர்வதற்கு என்ன வழியோ அதைத்தான் உங்களிடம் யாம் “பதிவு செய்து” கொண்டிருக்கின்றோம்.

1.குருநாதர் எமக்கு அப்படித்தான் சொன்னார்.
2.சொல்லி அதைப் பதிவு செய்தார்.
3.அது மாதிரிதான் உங்களிடம் பதிவு செய்கின்றேன்.
4.யாம் பதிவு செய்வதை நீங்கள் நினைவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

வெகு தொலைவில் இருக்கக்கூடிய அருள் ஞானிகளின் உணர்வை நமக்குள் சேர்த்துக் கொண்டால் இங்கே இந்தப் பூமியில் உள்ள உணர்வுகளின் ஈர்ப்புக்குள் நாம் சிக்க மாட்டோம். அந்த உணர்வுகள் நம்மிடம் மோதினால் நமக்குள் வராது விலகிச் செல்லும்.

உங்கள் அனுபவத்தில் பார்க்கலாம்.

மனிதனாகப் பிறந்த நாம் செலுத்த வேண்டிய காணிக்கை…

நம் தாய் நாம் கருவிலிருக்கும் பொழுதும் குழந்தையாக இருக்கும் பொழுதும் எத்தனை வேதனைப்பட்டிருப்பார்கள் என்று கர்ப்பமாக இருக்கும் தாய்மார்களைப் பார்த்தால் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

தன் வேலைகளை எல்லாம் செய்கின்றது. பெருமூச்சு இடுகின்றது. குழந்தை மேல் பாசமாக இருப்பதால் வேதனைகளைத் தாங்கிக் கொள்கின்றது.

எத்தனையோ வேதனைகளைப் பட்டாலும் தன் குழந்தையின் ஆசையை  நிறைவேற்றி அதன் சந்தோஷத்தில் தாயும் மகிழ்கின்றது.

தாய் தன் அன்றாட வாழ்க்கையின் நிலைகளில் உணவினைச் சமைப்பதும் தொழில் செய்வதும் இப்படி எல்லாவற்றையும் செய்து அதிலுள்ள அத்தனை கஷ்டத்தையும் தாங்கிக் கொண்டு தன் குழந்தை மேல் உள்ள பாசத்தால் அது வளர்க்கின்றது.

குழந்தை பிறக்கும் பொழுதும் தாயிற்கு வேதனை. குழந்தை வளரும் பொழுதும் தாய் எத்தனையோ வேதனைகள் படுகின்றது.

நாம் பல குறும்புத்தனங்கள் செய்வோம். அதனால் வயிற்று வலி வந்திருக்கும். தலை வலி வந்திருக்கும்.

தாய் இதையெல்லாம் உற்று நோக்கி என் குழந்தைக்கு இப்படி இருக்கிறதே என்று எண்ணி வேதனைப்படும். நாம் நலமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தாய் வேதனைப்படுகின்றது.

தாய் படும் வேதனையில் தந்தையும் பங்குகொள்கின்றார். இதைப் போன்ற எத்தனையோ வேதனைகளை நம் தாய் தந்தையர் அனுபவித்தார்கள். நம்மை வளர்ப்பதறாகப் பல இன்னல்களை அவர்கள் பட்டார்கள்.

அவர்கள் உயிர் கடவுளாக நின்று நம்மை மனிதனாக உருவாக்கி  தெய்வமாக நம்மைக் காக்கின்றார்கள்.

அதே சமயம் நாம் தவழ்ந்து நடக்கும் பருவத்தில் குருவாக நின்று இது நல்ல வழி நீ இந்த வழியில் இப்படிச் செல் என்று முதல் குருவாக இருந்து வழி காட்டியதும் நம் தாய் தந்தையர் தான்.

1.அத்தகையை குருவாக இருந்த தாய் தந்தையரை எப்படி மதிக்க வேண்டும்?
2.அவருக்குச் செய்யவேண்டிய காணிக்கை என்ன” என்பதை ஞானிகள் விநாகர் தத்துவத்தில் காட்டியுள்ளார்கள்.

எனக்காக அல்லும் பகலும் விழித்து என்னைக் காத்தருளிய தெய்வங்களான அன்னை தந்தையர் அந்த அகஸ்திய மாமகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெறவேண்டும்.

அவர்கள் உடல் முழுவதும் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி படரவேண்டும். அவர்கள் உடல் உறுப்புக்களை உருவாக்கிய எல்லா அணுக்களிலும் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி படர வேண்டும்,

என்னை வளர்ப்பதற்காக அவர்கள் வாழ்க்கையில் பட்ட வேதனைகளால் உருவான நஞ்சுகள் அனைத்தும் நீங்க வேண்டும். அவர்கள் உடல்களில் உள்ள தீய வினைகள் அனைத்தும் அகல வேண்டும்.

என் அன்னை தந்தையர் என்றுமே மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்திடும் அந்த அருள் சக்தி பெறவேண்டும் ஈஸ்வரா என்று இந்த உணர்வின் தன்மையை ஓங்கிச் செலுத்துதல் வேண்டும்.

1.விநாயகர் சிலையை நாம் பார்த்து
2.இத்தகையை வினைகளை நமக்குள் சேர்த்து
3.இதைக் கணங்களுக்கு அதிபதியாக்கி
4.தாய் தந்தைருக்குக் காணிக்கையாகச் சேர்க்கும்படி விநாயகர் தத்துவத்தில் சொல்லியிருக்கின்றார்கள்.

எங்கள் அன்னை தந்தையர் குருவாக இருந்து காட்டிய நல் வழியில் நாங்கள் செயல்பட வேண்டும்.

அவர்கள் காட்டிய பாதையில் மகிழ்ந்திடும் நிலைகள் நாங்கள் பெறும்போது “எங்கள் செயலைக் கண்டு…, என் அன்னை தந்தையர் மகிழ்ந்திட வேண்டும்.., ஈஸ்வரா” என்று உயிரை வேண்டுதல் வேண்டும்.

நம் அன்னை தந்தையருக்கு இதைக் காணிக்கையாகச் செலுத்த வேண்டும்.
1.குருவின் காணிக்கை அதுதான்.
2.தெய்வத்திற்குப் பணிந்து செய்வதும் அது தான்.
3.கடவுளுக்குச் செய்யும் சேவையும் அது தான்.

விநாயகர் தத்துவப்படி நாம் இதைச் செயல்படுத்தி தாய் தந்தையர் மகிழ்ந்திடச் செய்ய வேண்டும் என்று நம் சாஸ்திரங்களில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

அகஸ்தியன் அவர் மனைவி அவர் தாய் தந்தையர் நான்கு பேரும் இணைந்து உருவானது தான் துருவ நட்சத்திரம். அந்த அகஸ்தியனால் உருவாக்கப்பட்டது தான் “விநாயக தத்துவம்”.

நம் சாஸ்திரங்கள் காட்டிய வழியில் இன்று நடக்கின்றோமா…! சற்றுச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

“கங்கா சேர் வான்”

குழம்பு வைக்கும் பொழுது ஒரு பொருளுடன் மற்றொரு பொருளைச் சேர்த்து ருசியாக ஆக்குகிறோம்.

நம் வாழ்க்கையில் சந்தர்ப்பவசத்தால் கோபம் ஆத்திரம் சலிப்பு சஞ்சலம் வேதனை இதைப் போன்ற உணர்வுகளை நுகர நேருகின்றது. அப்பொழுது அந்த உணர்வுகள் நம் நல்ல குணங்களுடன் கலந்து விடுகின்றது.

அப்படிக் கலந்த தீமையான உணர்வுகளை நீக்கவில்லை என்றால் நம் நல்ல குணங்கள் வலு குறைந்துவிடும். அதை மாற்றியமைக்க வேண்டுமல்லவா.

அதற்காகத்தான் அகஸ்தியன் துருவனாகி துருவ நட்சத்திரமான அந்தப் பேரருளின் உணர்வைப் பதிவாக்குகின்றோம். துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் உணர்வுகளை நமக்குள் சேர்க்கும் பொழுது நல்ல அணுக்களாக மாற்றிவிடுகிறது.

1.நல்ல அணுக்களை மீண்டும் வலுப் பெறச் செய்ய வேண்டும் என்றால்
2.துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வை இதற்கு மேல் சேர்த்து மாற்ற வேண்டும்.
3.தீமையான உணர்வுகள் நமக்குள் இரண்டறக் கலந்ததை அடிமையாக்க வேண்டும்.
4.“கங்கா சேர் வான்…” மாதிரி நாம் செயல்படுத்த வேண்டும்.

நமக்குள் ஒவ்வொரு உணர்வு வரும் போது “அணுவுக்குள் அணு…, ஓமுக்குள் ஓ…ம்…ஓமுக்குள் ஓ…ம்” என்று ஒவ்வொன்றும், பிரணவ தத்துவத்தைக் கொண்டு வருகிறது.

அந்தப் பிரணவத் தத்துவம் புழுவிலிருந்து மனிதனாக வரும் வரையிலும் ஒவ்வொரு அணுவையும் நுண்ணிய அணுக்களாக மாற்றி மாற்றி அந்த உணர்வின் தன்மை கொண்டு சேர்த்துதான் உடலாக மாற்றுகிறது.

இந்த உடலின் அணுக்கள் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த பின் தான் அதற்குத்த் தக்க மனித உறுப்புகளை உருவாக்கும்.

மனித உறுப்புகளை உருவாக்கியபின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விஷத் தன்மையை நாம் மனித உடலில் உள்ள அணுக்களை மாற்றினால் ரூபங்களை மாற்றி அதற்குத் தக்கவாறு உண்டாக்கிவிடும்.

நாம் புழுவிலிருந்து சேர்த்துக் கொண்ட உணர்வுக்குத் தக்க இந்த உறுப்புகள் மாறுகிறது. அப்படிப் படிப்படியாக வரும்போது எல்லாவற்றையும் கழிக்கக்கூடிய உடலின் உறுப்புகள் அமைகின்றது.

இந்த உறுப்புகள் உடலில் அமைந்தபின் நாம் அந்த அருள் ஒளியை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேர்க்க வேண்டும். “உயிர் ஒளியானது” ஒவ்வொன்றிலும் தனுஷ்கோடி.

1.எல்லாவற்றையும் சேர்த்து
2.உயிர் எப்படி ஆனதோ ஒன்றாக அமைத்ததோ
3.இதுதான் “தனுஷ்கோடி” என்று சொல்வது.

இப்பொழுது உங்களுக்கு அர்த்தமாகிறதல்லவா…?

அதுதான் கோடிக்கரையில் இருக்கிறோம். எல்லாவற்றையும் இந்த கோடிக்கரை என்று ஒன்றாகச் சேர்கக வேண்டும் என்ற நிலையில் நாம் இன்று இருக்கிறோம். நேரமாகிவிட்டது என்று இராமன் என்ன செய்கிறான்? மணலைக் கூட்டிச் சேர்க்கிறான்.

இது ஒரே நாளில் முடியுமோ…?

இந்த கோடிக்கரையில் இருந்து நாம் எல்லாவற்றையும் உயிரைப் போன்று உணர்வின் ஒளியாகி நீங்கள் எல்லோரும் நல்லவராக வேண்டும் என்ற உணர்வை என்னுடன் இணைத்து விடுகின்றது.

உங்களில் தீமை என்ற உணர்வை நீக்கத்தான் அருள் ஒளி என்ற உணர்வை உங்களில் சேர்க்கிறோம் அதே சமயத்தில் “எல்லோரும் அதைப் பெற வேண்டும்” என்று எண்ணுகிறோம்.

1.அவர்கள் அதைப் பெற்றால் பரவாயில்லை.
2.பெறவில்லை என்றால் “அவர்கள் பெற வேண்டும்” என்ற உணர்வு என்னுள் உள்ளது. என் உடலுக்குள் அந்த உணர்வுகள் பெருகுகின்றது.
3.நீங்கள் பெற வேண்டுமென்று யாம் எண்ணுகிறோம். இந்த உணர்வுகள் எனக்குள் வளர்கிறது.

ஒருவர் திட்டுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். திட்டியவர்களை எண்ணினால் புரை ஓட வைக்கின்றது. இங்கிருந்து தானே போகின்றது. யார் உடலில் விளைந்ததோ அங்கே போகிறது.

அப்படி உங்களை நினைக்கும்போது அந்த துருவ நட்சத்திரத்தினுடைய உணர்வை நாங்கள் பெற வேண்டும் என்று நீங்களே இதைப் பெற்றிடவேண்டும்.

1.அதாவது… மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெற வேண்டும்.
2.எங்கள் உடல் முழுவதும் பெற வேண்டும்
3.எங்கள் ஜீவாத்மா பெறவேண்டும் என்று எண்ணிவிட்டு,
4.அவர்களுக்குள் அறியாது சேர்ந்த இருள் நீங்க வேண்டும்,
5.அவர்கள் பொருளறிந்து செயல்படும் திறன் பெற வேண்டும் என்று நாம் எண்ணும் போது… “இந்த உணர்வு நமக்குள் வருகிறது”.
6.முதலில் அவர்கள் உணர்வு நமக்குள் பதிவாகிறது. இதனுடன் கலந்து இதை யாம் இப்படி மாற்றிவிடுகின்றோம்.
7.அப்பொழுது துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளை இங்கே இணைத்து விடுகிறோம். உள்ளே கெட்டது போகாமல் மாற்றி விடுகிறோம்.
8.இந்த உணர்வு இரத்தத்தில் கலக்கிறது. இரத்தத்தில் கலந்தவுடன் அதை எடுப்பதற்கு வழி வேண்டுமல்லவா…!
9.பிறருடைய தீமை செய்யுன் உணர்வுகள் அது கலந்தவுடன் அதை மாற்றிவிட்டு துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் என் உடலிலுள்ள ஜீவான்மா ஜீவ அணுக்கள் பெற வேண்டும் என்று இதை முந்திக் கொடுத்துவிடுகிறோம்.
10.அதைக் கொடுத்தவுடன் நாம் கலந்து போவதை எடுத்துப் பழக வேண்டும்.
11.ஒன்றில்லாது ஒன்றில்லை. எதுவுமே, ஒன்று இணைந்தால்தான், அது வளரும்.

ஏனென்றால்… வடதுருவத்தில் இருப்பது இழுக்கும். தென் துருவத்தில் இருப்பது தள்ளும். ஏனென்றால்… தென் துருவம் சூரியனைப் பார்த்து இருக்கின்றது. வட துருவம் மேலே இருந்து இழுக்கிறது.

காந்தத்தில் மற்றொரு காந்தத்தை வைத்தால் தள்ளிக் கொண்டே போகும்.

இதை போன்று நாம் நமது வாழ்க்கையில் எத்தகைய தீமைகள் வந்தாலும் அந்த துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி உணர்வுகளை நமக்குள் கலந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வை சேர்த்துக் கொண்டே வரவேண்டும். அப்படிச் சேர்க்கும் பருவத்தை ஏற்படுத்துவதற்குத் தான் இதை உபதேசிக்கின்றோம்.

ஒரு அழுக்குத் தண்ணீரில் நல்ல தண்ணீரை ஊற்றிக் கொண்டே வந்தோம் என்றால் அழுக்கு நீர் குறைந்து கடைசியில் முழுவதும் நல்ல தண்ணீராக மாறிவிடும்.

அதைப் போன்று தான் நம் உடலில் உள்ள இரத்தத்தில் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி உணர்வுகளை கலந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். நம் உடலை உருவாக்கிய அனைத்து அணுக்களிலும் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி உணர்வுகளைக் கலந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

அப்பொழுது நம் உடலை உருவாக்கிய அணுக்கள் ஒளியின் அணுக்களாக மாறும். ஒளியின் சரீரம் பெற

முடியும். அந்த மகரிஷிகள் சென்று அடைந்த எல்லையை நாம் எளிதில் அடையலாம்.

இது எல்லோராலும் முடியும்.

இந்தத் தியானத்தின் மூலம் நம்முடைய முன்னோர்களையும் குலதெய்வங்களையும் “சப்தரிஷிகளாக… ஆக்க முடியும்…!”

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் காட்டிய அருள் வழியில் உடலை விட்டுப் பிரியும் முன்னோர்கள் குலதெய்வங்களின் உயிரான்மாக்களை விண்ணிலே சப்தரிஷி மண்டலத்துடன் இணையச் செய்ய வேண்டும்.

அங்கே அவர்கள் உடல் பெறும் உணர்வுகளைக் கரைத்து விட்டுப் பிறவா நிலை எண்ணும் அழியா ஒளியின் சரீரம் பெறச் செய்ய வேண்டும்.

சிலர் கேள்விகள் கேட்கலாம், எங்கள் மூதாதையர்கள் உடலை விட்டுப் பிரிந்து சென்று பல காலம் ஆகிவிட்டது. அவர்களை எப்படிச் செலுத்துவது..? அது முடியுமா…?” என்று எண்ணலாம்.

1.அவர்கள் பகைமை கொண்டிருந்தால் பகைமை கொண்டவர் உடலுக்குள் சென்றிருப்பார்கள்.
2.பாசத்துடன் வாழ்க்கையில் சென்றிருந்தால் பாச உணர்வு கொண்ட உடலுக்குள் சென்று பேயாக உருவாகி அங்கே நோயாக உருப்பெறச் செய்வார்.
3.அதே சமயத்தில் துர் மரணம் அடைந்து எந்தப் பக்தியுடன் சென்றதோ அத்தகைய பக்தி கொண்ட உடல்களில் சென்றிருக்கும்.
4.இதைப் போன்ற நிலைகளில் இருந்தாலும் அந்த உடல்களை விட்டு வெளி வந்தபின்
5.அந்த உயிராத்மாக்களைச் சப்தரிஷி மண்டலத்துடன் இணையச் செய்ய முடியும்.

ஒரு உயிராத்மா உடலை விட்டுப் பிரிந்து சென்றால் சாதாரணமாக அதனின் இரத்த சம்பந்தம் உள்ள அவரைப் பற்றி எண்ணுபவர்கள் இருக்கும் வரை கடைசி நிலைகளில் எந்த உணர்வை அதிகமாக எண்ணியிருந்ததோ அந்த இடங்களில் தான் சுழன்று கொண்டிருக்கும்.

குறைந்தது மற்றொரு உடல் பெறுவதற்கு அதனுடய முந்தைய நிலைகள் மறக்கப்பட்ட பின் 150-200 ஆண்டுகளுக்குப் பின் தான் மறு (புதிய பிறப்பு) உடல் பெறும்.

(ஆனால், மிருக உடல்களுக்குள் சென்றிருந்தால் விண் செலுத்த முடியாது)

பௌர்ணமி அன்று வீட்டில் உள்ளோர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து
1.அகஸ்தியமாமகரிஷிகளின் அருள் சக்தியும்
2.துருவ மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியும்
3.துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும்
4.சப்தரிஷி மண்டலங்களின் பேரருள் பேரொளியும்
நாங்கள் அனைவரும் பெறவேண்டும் என்று தியானித்தல் வேண்டும்.

அவ்வாறு தியானித்த அந்த வலுவின் துணை கொண்டு எங்கள் குலங்களின் தெய்வங்களான முன்னோர்களின் உடலை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற உயிரான்மாக்கள் சப்தரிஷி மண்டல ஒளி அலைகளுடன் கலந்து உடல் பெறும் உணர்வுகள் கரைய வேண்டும் என்று உந்தித் தள்ளினால் எளிதில் செலுத்திவிடலாம்.

1.நாம் உடலுடன் உள்ளோம்.
2.அவர்கள் உயிரான்மாக்கள் எடையற்றது.
3.இயந்திரம் போன்று நாம் உந்தித் தள்ள முடியும்.

ஏனென்றால் அவர்கள் உணர்வே உங்கள் உடல். இதைப் போன்று தினசரி தியானித்து அவர்கள் சப்தரிஷி மண்டலங்களுடன் இணைய வேண்டும் என்று அங்கே இணைத்தல் வேண்டும்.

நாம் நமது மூதாதையர்களின் உடலை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற ஆன்மாக்களை சப்தரிஷி மண்டலத்துடன் இணைத்தால் தான் நாம் அங்கிருந்து எளிதில் சக்திகளைப் பெற முடியும்.

இந்த வாழ்க்கையில் வரும் எத்தகையை தீமைகளிலிருந்தும் விடுபட முடியும். நமக்குப் பின் நம் குழந்தைகள் நம்மை விண் செலுத்துவார்கள். அன்றைய ஞானிகள் சென்றடைந்த எல்லையை நாம் அடையலாம். சாஸ்திரப்படி இது தான் ஞானிகள் சொன்னது.

அதை விட்டு விட்டுச் சுட்ட சாம்பலைக் கொண்டு போய் ஆற்றிலேயும் கடலிலேயும் கரைத்தால் அதனால் எதுவும் பலன் இல்லை.

1.இந்த உடல் நமக்குச் சொந்தமில்லை.
2.நமக்குச் சொந்தமானது உயிர் ஒன்று தான்.
3.உயிருடன் ஒன்றி ஒளியின் சரீரம் பெறுவதே அழியாதது. அதுதான் வேகா நிலை.
4அப்படி அடைந்தவர்கள் சப்தரிஷிகள் இன்று சப்தரிஷி மண்டலமாக வாழ்கின்றார்கள்.
5.நம் முன்னோர்களையும் நாம் சப்தரிஷிகளாக ஆக்க வேண்டும்.

சிரமம் வரும் நேரத்தில் எப்படித் தியானிக்க வேண்டும்…? 

நாம் ஏதாவது ஒன்று என்றால் என்ன செய்கின்றோம்…? ஒருவர் நம்மைத் திட்டிவிட்டால் “என்னைத் திட்டுகிறானே.., இப்படித் திட்டுகிறானே…,” என்று அவர்களையே தியானிக்கின்றோம்.

இப்பொழுது நாம் குழந்தை மேல் பிரியமாக இருக்கிறோம். அவன் சரியாகப் படிக்கவில்லை.

அப்பொழுது அவனுக்குப் “படிப்பு வரவில்லையே… படிப்பு வரவில்லையே…,” என்று தியானிக்கின்றோம்.

தொழிலில் கொஞ்சம் நஷ்டமாகிப் போனால் எதைச் செய்தாலும் எனக்கு வியாபாரம் இப்படி “நஷ்டமாகிறது… நஷ்டமாகிறது.., நஷ்டமாகிறது…,” என்று தியானிக்கிறோம்.

1.நிச்சயம் அதைத்தான் தியானிக்கிறோம்.
2.நல்லதை நாம் தியானிப்பதில்லை.

இதைப் போல் ஒவ்வொன்றாக நாம் என்ன செய்கிறோம்?

ஒரு சிரமம் வந்துவிட்டால் அதைக் கண்டிப்பாக நாம் தியானிக்கின்றோம். அதைத் தியானித்தோடு மட்டுமல்லாமல் அடுத்து ஜெபம் பண்ணிவிடுகின்றோம்.

1.தியானம் (தியானிப்பது) என்றால் “அடிக்கடி…” மனதிலே நினைப்பது
2.அந்தக் காரியத்தைச் செய்தேன்.., இப்படி ஆகிவிட்டது. “நான் என்ன செய்தாலும்… சரியாக வரமாட்டேன் என்கிறது” என்று வெளியிலே “மற்றவர்களிடம் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்வது.., – ஜெபம்”.

முதலில் பையன் நன்றாக படித்துக் கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது ஒன்றும் சரியாகப் படிக்க மாட்டேன் என்கிறான். “என்ன தான் செய்யப் போகின்றானோ…! இப்படிப் பண்ணுகிறான்…!” என்று மற்றவர்களிடம் சொல்வது ஜெபம்.

அப்புறம் இங்கே ஆள் இல்லாத பொழுது தியானம். எதையுமே சிந்திக்க விடாது.

1.”சிவனே..,” என்று நான் இருக்கிறேன்.
2.ஆனால், பையன் இந்த மாதிரி இருக்கின்றானே என்று எடுத்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.

இப்பொழுது யாம் (ஞானகுரு) ஜெபம் (உபதேசம்) பண்ணுகின்றோம். மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி எல்லோரும் பெறவேண்டும் என்று “தியானம்” இருக்கின்றோம்.

இப்பொழுது எல்லோருக்கும் என்ன செய்கிறேன்? எல்லா மகரிஷிகளின் அருள் சக்திகள் உங்களுக்குக் கிடைக்கவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு உங்கள் உயிரைக் கடவுளாக நினைக்கின்றேன்.

இந்த உயர்ந்த ஒளிகள் உங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று இந்த உணர்வை நான் “ஜெபம்” பண்ணுகின்றேன். திரும்பத் திரும்ப அதைச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கின்றேன்.

இப்படி ஜெபம் (உபதேசம்) பண்ணும் பொழுது இந்த மனம் உங்களுக்குள் மகிழ்ச்சியாகிறது.

1.நீங்கள் சுவாசிப்பது உங்கள் உயிரான ஈசனுக்குள் போய் இது சேர்கின்றது.
2.அந்த அருள் சக்திகள் உங்களுக்குள் வளரத் தொடங்குகின்றது.
3.உங்கள் உடலுக்குள் இருக்கக்கூடிய பல கோடி சக்திகளுக்கு, யாம் பேசுவது அனைத்தும் ஆராதனையாக போய்ச் சேர்கின்றது.
4.நீங்கள் கேட்கும் பொழுது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாகின்றது.

வலிமையான ஆயுதம் இராமபானம் 

நமக்குள் வரும் துன்பத்தைப் போக்குவதற்குத்தான் ஆத்ம சுத்தி. யாம் கொடுக்கும் அந்த ஆயுதத்திற்குள் (இராமபானம்) பல இரகசியங்கள் இருக்கின்றது.

அந்த ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தும் நிலைகளுக்குத்தான் இதை உணர்த்துகின்றோம். இராமன் என்பது – நம் உயிருக்குள் உணர்ந்த ஒவ்வொரு குணத்தின் நிலைகள்தான்.., இராமன், பரசுராமன், பலராமன் என்பது.

அம்பு என்று இருந்தாலும்
1.இராமபானத்தைப் பயன்படுத்தும் நிலைகள் கொண்டு – நம் எண்ணங்கள் கொண்டு
2.இந்த எண்ணத்தின் வேகத்தின் நிலைகள் கொண்டு
3.நாம் எந்த எண்ணத்தின் உணர்வைப் பாய்ச்சுகின்றோமோ
4.அந்த அம்பின் தன்மைதான் மற்றதைக் கவர்ந்து அதை இழக்கச் செய்யும்.
5.அந்த எண்ணத்தின் நிலைகள் செயலாவதுதான் ஆஞ்சநேயன்
6.ஆஞ்சநேயன் – வாயு புத்திரன்.., இராமனின் தூதுவன். அதாவது நாம் வெளிப்படுத்தும் எண்ணங்கள் வாயுவாகச் சென்று மற்றொன்றை இயக்கும் நிலை.

இதையெல்லாம் சாஸ்திரத்தில் தெளிவாக அன்று மெய்ஞானிகள் உணர்த்தினாலும் அதற்குள் இருக்கும் நிலையை மெய்ப்பொருளை உணர்வார் இல்லை.

இப்பொழுது யாம் உபதேச வாயிலாகக் கொடுக்கும் எண்ணங்கள் அனைத்துமே இராமபானங்கள்.

மற்றவர்கள் (சீதா சுயம்வரத்தில்) வில்லைத் தூக்க முடியவில்லையென்று சொன்னபோது மெய்யுணர்வின் தன்மையைத் தூக்கும் சக்திக்குத் தக்க கணையை உங்களுக்குள் இயங்கச்செய்து,

1.யாம் கொடுக்கும் ஆத்ம சுத்தி என்ற அந்த ஆயுதத்தை
2.நீங்கள் சரியான விதத்தில் பக்குவப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

யாம் உங்களுக்குள் பதிவு செய்த ஞான வித்தை வளர்க்க மகரிஷிகளின் அருள் ஒளி பெற தியானிப்போம்.

அகஸ்திய மாமகரிஷியின் அருள்சக்தி நாங்கள் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று ஏங்கி இருங்கள். மனதிற்குள் எண்ணி ஏங்கி இருங்கள்.

அகஸ்திய மாமகரிஷியின் அருள்சக்தி எங்கள் ஜீவாத்மா பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று கண்களை மூடி உங்கள் உடல் முழுவதற்கும் நினைவைச் செலுத்தி உங்கள் உடலைத் தியானியுங்கள்.

அகஸ்திய மாமகரிஷியின் அருள் சக்தியால் எங்கள் உடல் நோய் நீங்க அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று ஏங்கி இருங்கள்.

அகஸ்திய மாமகரிஷியின் அருள் சக்தியால் உடல் நோய் நீங்கி நாங்கள் நலமும் வளமும் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா குருதேவா என்று ஏங்கி இருங்கள்.

1.எங்களுக்கு நல்ல எண்ணமும்
2.எங்களைப் பார்ப்போருக்கு நல்ல எண்ணமும்
3.எங்கள் வழி நல் வழியாகவும்
4.எங்களுக்கு உன்னை என்றும் மறவாத எண்ணமும் கொடு ஈஸ்வரா.

அகஸ்திய மாமகரிஷியின் அருள்சக்தியால் நாங்கள் பார்ப்போர் அனைவரும் நலமும் வளமும் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா.

இவ்வாறு தியானத்தால் எண்ணி எடுக்கும் உணர்வுகள் இராமபானமாக இயங்கி உங்களை மகிழ்ந்து வாழச் செய்யும்.

அதே சமயத்தில் நீங்கள் மற்றவர்களுக்குப் பாய்ச்சும் அருள் உணர்வுகள் ஆஞ்சநேயனாக அவர்களுக்குள் சென்று அவர்களுக்குள் அறியாது சேர்ந்த தீமைகளை அகற்றும் சக்தியாக இணைந்து மகிழ்ச்சியூட்டும் உணர்வாக இயக்கும்.

ஆத்ம சுத்தி தீமைகளை எப்படி நீக்குகின்றது…?

“ஓ…ம் ஈஸ்வரா…” என்று உயிரைப் புருவ மத்தியில் எண்ணி அந்த துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் நாங்கள் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று ஏங்கி அது எங்கள் ஜீவாத்மா பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று உங்கள் உடலுக்குள் செலுத்துங்கள்.

நம் புலனறிவு (கண்களால்) கொண்டு முன்னால் பார்ப்பது வெகு தூரத்தில் உள்ளதைக் கூர்ந்து கவனித்து அப்பொருளை நாம் காண முயற்சிக்கின்றோம். அந்தப் பொருளின் சத்தின் தன்மையை நாம் அறிகின்றோம்.

1.நம் உணர்வுக்குள் அனைத்து நிலைகளிலும் “கண் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றது”,
2.நாம் எதை நினைவுபடுத்துகின்றோமோ அந்த உணர்வின் நினைவலைகள்
3.உயிரிலே பட்டு அதன் வழி தான் தெரியும்.

அதைப்போல அந்த துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் நாங்கள் பெற வேண்டும் என்ற ஏக்க உணர்வுடன் கண்ணின் நினனைவைச் செலுத்துங்கள்.

துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் எங்கள் ஜீவாத்மா பெறவேண்டும் என்று
1.உள் நினைவிலே உங்கள் உடலுக்குள் செலுத்தப்படும்போது
2.உடலிலுள்ள அனைத்து அணுக்களிலும் துருவ நட்சத்திரத்தின் சக்தி இணைகின்றது.

அப்படி இணையும் பொழுது நமக்குள் நம்மையறியாமல் உட்புகுந்த அணுக்களுக்குள் சேரும் தீமைகளை
1.வேக வைத்து ஆவியாக மாற்றி உடலிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி விடுகின்றது.
2.அதற்குப் பின் நம் உடலில் தீமை செய்யும் அணுக்கள் உற்பத்தியாவதில்லை.
3.அதாவது தீய வினைகள் நமக்குள் வளர்வதில்லை.
4.நம் எண்ணங்களும் மாசுபடுவதில்லை.
5.நம் ஆன்மா பரிசுத்தமடைகின்றது.

இதுதான் ஆத்ம சுத்தி. இந்த ஆத்ம சுத்தியை உங்கள் வாழ்க்கையில் எப்போது வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

நீங்கள் தனித்து நாள் முழுவதும் இருந்து பெற முடியாத சக்தியை ஒரு பத்து நிமிடம் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரொளியை நீங்கள் பெற்றபின் அடுத்து உங்கள் வாழ்க்கையில் எதிர்ப்படும் நீங்கள் சந்திக்கும் துன்பங்களிலிருந்து உங்களைக் காத்துக் கொள்ள “இந்த ஆத்ம சுத்தி என்ற ஆயுதம்” உங்களுக்குப் பயன்படும்.

பயன்படுத்திப் பாருங்கள்…!

தான் படும் சிரமங்களை நண்பர்களிடமோ மற்றவர்களிடமோ சொல்லிவிட்டால் மனதில் உள்ள பாரம் குறையுமா…? 

இப்பொழுது பக்தி மார்க்கங்களில் வழக்கில் நாம் நல்ல ஒழுக்கங்களைக் கடைப்பிடித்தாலும் ஒருவரிடம் க்ஷேமம் விசாரிக்கப்படும் பொழுது எப்படிக் கேட்கின்றோம்?

நண்பரைப் பார்த்தவுடனே, “குடும்பத்தில் எதுவும் கஷ்டமா..? எதுவும் பிரச்னையா…! ஒரு வாரமாக நீங்கள் வரவில்லையே…, ஏன்?” என்று கேட்பார்.

அதை ஏன் கேட்கின்றீர்கள்…? பையன் இப்படிப் பேசுகின்றான்… நான் அதை அப்படி நினைத்தேன்…, கடைசியில் வேறு மாதிரி ஆகிப் போய்விட்டது. மனதுக்கு ரொம்பவும் வேதனையாகப் போய்விட்டது.

அதனால் எனக்குக் கை கால் குடைச்சலாகிவிட்டது, மனதிலும் வலி.., உடலிலும் வலி.., என்று நண்பரிடத்தில் இப்படிச் சொல்வார். இதையெல்லாம்

1.நான் யாரிடம் சொல்லி இந்த மூட்டையை இறக்கி வைக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.
2.நல்ல வேளை நீ வந்தாய்.
3.உன்னிடம் சொல்லிவிட்டேன்.
4.இப்பொழுது எனக்கு மனது கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கின்றது

நண்பர் என்ற நிலையில் அவரும் இவர் கொடுத்த மூட்டையை வாங்கிக் கொள்கின்றார்.

பின் அவர் கேட்பார். “உனக்குக் கூட இப்படி வந்துவிட்டதா…? நீ எத்தனை பேருக்கு எவ்வளவு நன்மைகள் செய்தாய்…! உனக்குமா இப்படி…,” என்பார்.

கஷ்டங்களை மூட்டையாக இறக்கி வைத்துவிட்டு ஒருவருக்கொருவர் வேதனைப்படும் நிலையாக “ஒருவர் சுமையை ஒருவர் தாங்கும் நிலையாகத்தான்” இன்று வாழ்கின்றோம்.

ஆனால் கஷ்டங்களைக் கேட்ட பின் “உனக்கு இப்படி ஆகிவிட்டதா…?” என்று எண்ணினால் நாமும் அதுவாகிவிடுகின்றோம்.

கந்த புராணத்தில் ஞானிகள் கொடுத்த சாஸ்திரங்களில் “கந்தா.., கடம்பா.., கார்த்திகேயா..,” என்று காட்டப்பட்டிருக்கின்றது.

நண்பர் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டறிகின்றோம். கேட்டறிந்த பின் “கந்தா..,” கந்தா என்றால் ஒவ்வொரு நிலையும் அறிந்து கொண்டவன் என்று பொருள்.

“கடம்பா..,” கடம்பா என்றால் உருவாக்க வேண்டும் என்று பொருள். ஆக எதை உருவாக்க வேண்டும்?

துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி நாங்கள் பெறவேண்டும். உடல் முழுவதும் அது படரவேண்டும் என்று உடலுக்குள் செலுத்தி அந்த இருளைப் போக்கிடல் வேண்டும்.

துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் உணர்வுகளைத் தனக்குள் எடுத்து நமக்குள் தெளிந்திடும் நிலையாக ஒளியின் சுடராக அதை உருவாக்க வேண்டும்.

கார்த்தி – “கார்த்திகேயா” என்றால் வெளிச்சம்.., இருளைப் போக்கும் நிலை.

அதே சமயத்தில் வேதனைப்பட்டோருக்கு நாம் எவ்வாறு எதை உருவாக்க வேண்டும்?

1.துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி நீங்கள் பெறுவீர்கள்.
2.உங்களை அறியாது சேர்ந்த இருள்கள் விலகும்.
3.உங்கள் குடும்பத்திலுள்ளோர் அனைவரும் மகிழ்ந்து வாழும் சக்தி பெறுவார்கள்.
4.உங்களை அறியாது புகுந்த வேதனைகள் அனைத்தும் நீங்கும்.
5.நீங்கள் மகிழ்ந்து வாழ்ந்திடும் அருள் சக்தி பெறுவீர்கள் என்று இதை நாம் உருவாக்க வேண்டும்.

இதையெல்லாம் நமக்குள் எண்ணி வளர்த்து அவரிடம் வாக்காகச் சொல்ல வேண்டும்.

செவி வழி அவர் இதைக் கேட்கும் பொழுது நாம் சொன்ன நிலைகள் அந்த உணர்ச்சிகள் அவரை இயக்கும். அதைப் பெறவேண்டும் என்று அவரும் எண்ணினால் அவருடைய இருளைப் போக்கி அவருக்குள்ளும் தெளிந்த நிலைகள் கார்த்திகேயா என்று உருவாக்கும்.

“அப்பொழுது நாம் அதுவாகின்றோம்”. கீதையிலே இதைத்தான் தெளிவாகச் சொன்னார்கள். ஆகவே

1.அந்தக் காவியங்களில் காட்டப்பட்டுள்ள நெறிகளை நாம் எப்படிக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்?
2.தீமைகளிலிருந்து நாம் எவ்வாறு விடுபட வேண்டும்?
3.ஆறாவது அறிவினை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும்? என்பதைத்தான் நம் காவியங்கள் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

நமது காவியங்களில் தவறில்லை. காவியங்களைக் கதைகளாகத் தான் எண்ணுகின்றோம். அதனின் கருத்தையும் அதற்குள் இருக்கும் மூலங்களையும் நாம் எண்ணுகின்றோமா..,? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.