நம் வாழ்க்கையில் இருள் என்பது எது…?
அங்கிருந்து ‘வாருங்கள்..’ என்று கூப்பிடுகிறேன்.
1.ஆனால் அதே சமயம் ‘வாங்க…!’ என்று சொன்னால்
2.என்ன இப்படி வெடுக்… என்று கேட்கின்றார்…? அதே சொல் தானே…!
3.அந்தஸ் சொல்லுக்குள் இந்த உணர்ச்சிகள் வித்தியாசமாக இயக்குகிறது..
கண்ணாடி தெளிவாகத் தெரிகிறது… தட்டினால் உடைந்து விடும் என்று தெரிகின்றது. அதிலே பெயர் அடிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்குத் தகுந்த அடி கொடுக்க வேண்டும், இல்லை என்றால் அதில் எழுத முடியாது. பேனா உடைந்து விட்டால் அதை வைத்து எழுத முடியுமா… என்ன செய்வது…?
இதே மாதிரி நமது ஆன்மா ஒரு கண்ணாடிக்குச் சமம் அதிலே அந்த வேதனை என்ற அழுக்கானால் படிந்து விடும் நல்ல குணத்துடன் வெறுப்பின் தன்மை அழுக்கு அடைந்துவிடும்.
அதற்குப் பிறகு சிந்திக்கும் தன்மை இழந்து விடும். அவன் பார்வையில் இருக்கும் அந்த மனது என்ன செய்கிறது…?
நாம் சொன்னவுடன் அவன் பார்க்கும் அந்த நிலை அழுக்கடைந்து விடும். அப்போது நாம் மீண்டும் அழுக்கைத் தான் சேர்க்கின்றோமே தவிர அதை துடைத்துப் பழக வேண்டும்.
நாம் சொல்லும் உணர்வு கொண்டு இப்படி இருக்கிறதப்பா என்று சொல்லித் துடைத்து விட்டோம் என்றால் தன்னை உணரக்கூடிய சக்தி வரும்.
இப்பொழுது நம் கடையில் வந்து ஒரு கடன்காரன் வந்து கேட்டுச் செல்கின்றான். உடனே அந்த வெறுப்பு என்ற வேதனை வருகின்றது… விஷம் என்ற நிலையை உணர்த்துகின்றது. அதைப்போல் நம்மிடம் சுருக் என்று கேட்டுச் செல்கின்றான் பார்…!
அடுத்தாற்படி வந்து கடன்காரன் வந்து கேட்கின்றான் என்றால் கொடுத்துப் பாருங்கள். இந்த மாதிரிக் கடன் கொடுத்திருக்கின்றது என்று இவனிடம் வெறுப்பாகச் சொல்வோம். உனக்குக் கடனும் இல்லை ஒன்றும் இல்லை என்று சொல்வோம்.
முதலில் கொடுத்துப் பழகிவிட்டோம். கடன் கொடுத்துப் பழகியதை வெறுப்பாகச் சொல்லும் பொழுது அடுத்த பக்கத்தில் கடன் தரத் தயாராக இருப்பார்கள்… அங்கே போகின்றார்கள்.
அங்கு சென்றவுடன் வாங்கிய கடனைச் சரியாகக் கொடுப்பார்கள். அன்றைக்கு நம்மை வெறுத்தார்கள்… அவருக்கு என்ன திருப்பிக் கொடுப்பது என்று நம்மை எண்ணுவார்கள்.
வெறுப்பின் தன்மையால் இப்படி ஆகிறது. இது இயற்கை சில சந்தர்ப்பங்களில் நுகரும் உணர்வுகள் இப்படி இயக்குகிறது.
அடுத்தாற்படி நல்ல காசு கொடுத்து வாங்குபவர்கள் வருகின்றார்கள். அதைக் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது நம் சொல் சரியாக வருவதில்லை. சரக்கை எடுத்துக் கொடுக்கப்படும் பொழுது சரியான பதில் வராது.
அவர்கள் ஒன்றைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் நாம் வெறுப்படைந்த நிலைக்குத் தகுந்த மாதிரி சாமானை எடுத்துக் கொடுப்போம்.
பார்க்கலாம்… சில நேரங்களில் வெறுப்பாக இருந்தால் உப்பிற்கு பதிலாக பப்பு என்று சொன்ன மாதிரி எதையாவது ஒன்றை எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்போம்.
என்னங்க நான் எதை கேட்கின்றேன்.. நீங்கள் எதைக் கொடுக்கின்றீர்கள் என்பார்கள். இரண்டு முறை நமது உணர்வுகள் இப்படி மாறி வந்தவுடன் என்ன ஆகிறது.
எதையாவது ஒரு விஷயத்தைச் சரியாகச் சொல்லாதபடி எதையாவது கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் எப்படி என்ற இந்த வம்பு வரும். அவர்கள் சொல்வது நம் காதில் சரியாகக் கேட்காது குற்றவாளியாக நம்மை மாற்றும். அப்பொழுது எது செய்கிற…?
இதே மாதிரித் தான் தறி நெய்பவர்களை எடுத்துக் கொண்டால் அவர்கள் கொஞ்சம் வெறுப்பாகிவிட்டால் போதும். நிச்சயம் நாடா ஒரு பக்கம் சென்று நூலை அற்றுக்கொண்டே போகும்.
அதே சமயத்தில் முன்னாடி எதிரில் தெரிந்துள்ள நூல் அறுந்திருக்கும். அப்பொழுது என்ன செய்யும்…? அறுந்தது நமக்குத் தெரியாதபடி இருப்போம்.
அதை எடுத்தவுடன் இங்கே சிக்கலாகி வந்துவிடும். அப்பொழுது என்ன செய்யும்…? இங்கே வெறுப்பாக இருப்பதனால் எதிரில் இருக்கக்கூடிய நூல் அறுந்ததைக் காண முடியாது.
உதாரணமாக ஒரு காரியத்திற்கு நீங்கள் அவசரமாகப் போக வேண்டும் என்று எண்ணி எடுத்துப் பாருங்கள். கையிலே சாமானை வைத்து கொண்டிருப்பீர்கள்.
ஆனால் அதைக் காணோம் காணோம் என்று… எங்கே…? இங்கே தானே வைத்தேன் என்று வீட்டில் சண்டைக்குச் செல்வீர்கள். ஆனால் அவர்களும் இந்தப் பதட்டத்தில் கையில் தான் இருக்கிறது என்று சொல்ல மாட்டார்கள்.
இவர்களும் சேர்ந்து தேடிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். கடைசியில் இருவரும் அமைதியான பிற்பாடு ஐய்யய்யோ நான் கையிலே வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று தெரியும். சொல்வது அர்த்தமாகிறது அல்லவா…?
இந்த மாதிரி அப்பொழுது நம் கண்ணிற்கு முன்னாடி இருளச் செய்வது எது…? இந்த உணர்வுதான். நம்மை அறியாமல் ஆக்குவதும் அறிந்த நிலையில் செயல்படுத்துவதும் நாம் நுகர்ந்த உணர்வு தான்.
ஆகவே நம் வாழ்க்கையில் இதையெல்லாம் துடைக்க வேண்டும். இந்த ஆயுட்கால மெம்பர் என்றால் எப்படி அகஸ்தியன் ஒவ்வொரு இருளையும் மாற்றி ஒளியின் தன்மை பெற்றானோ அந்தத் துருவ நட்சத்திரமாக ஆனானோ அதை எடுக்கும் பொழுது இந்த இருளை அகற்ர முடியும்.
உயிரோடு சேர்த்து உணர்வை ஒளியாக்க முடியும்… அது தான் தனுஷ்கோடி.
