குருநாதனே சரணம்…! என்று சரீரத்தையே ஒப்படைத்து விட்டேன்…! 

குருநாதர் எம்மைக் காட்டுக்குள் கூட்டிக் கொண்டு போய் விட்டு விட்டு யானையைத் தனியாகச் சந்திக்க விட்டால் எப்படி இருக்கும்…? யானை தலையை ஆட்டிக் கொண்டே வருகின்றது.

முன்னெ வைத்த காலைப் பின்னே வைக்காதே… என்று குருநாதர் எம்மிடம் (ஞானகுரு) சப்தம் இடுகின்றார்.

அப்பொழுதே எனக்கு அதிர்ச்சியாகி விட்டது. ஏதோ சம்பவம் நடக்கிறது…! புலி வருகிறதோ வேறு என்ன வருகிறதோ தெரியவில்லையே…! என்று நான் நினைத்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

புலி வரவில்லை. யானை தான் வருகிறது. இந்த யானைகள் மனித வாசனையைக் கண்டது என்றால் ஓரத்தில் போய் ஒதுங்கி அசையாமல் நிற்கும்.

இந்த யானை அப்படித்தான் அசையாமல் தான் நின்று இருந்திருக்கும் போல் இருக்கின்றது. நான் போனேன் அல்லவா…! அவ்வளவு தூரத்திற்குப் போய் பக்கத்திலே யானையைப் பார்த்தவுடனே வேஷ்டியெல்லாம் முதலில் கழிந்து விட்டேன்.

ஏனென்றால் குருநாதர் சொன்னபடி அவர் சக்தியை யாம் செய்ய முடியவில்லை. அரட்டி ஜாஸ்தியாகிப் போய்விட்டது. அப்புறம் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. பயம் வந்து விட்டது. எனக்கு உடல் எல்லாம் அப்படியே உதறுகின்றது.
1.பயம் வந்தது என்றால் எல்லாமே மறந்து போகின்றதல்லவா…!
2.என்ன சக்தி இருந்து தான் என்ன செய்வது…?
3.முதலில் உடலைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்குத் தானே சொல்கிறது.

ஆனால் அதே சமயத்தில் மந்திர சக்தியைப் பயன்படுத்தினால் நீ எங்கே போவாய் என்று அதையும் சொல்லி இருக்கின்றார். அதனால் அதைச் செய்ய முடியாது. கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நின்று கொண்டு இருந்தேன்.

கடைசியில்…
1.என்னமோ ஆகட்டும்…!
2.நீங்கள் (குரு_!”) சொன்னீர்கள். நான் கேட்டேன்.
3.என்னுடைய சரீரத்தை உங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன்.
4.எப்படியோ போகட்டும்…! கடைசி முடிவு குருவிடம் (மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவரிடம்) இப்படி விட்டு விட்டேன்.

ஏனென்றால் வேற வழி இல்லை. இந்த எண்ணத்தில் நன்றாகக் கண்ணை இறுக்கி மூடிக் கொண்டேன். போகிற யானைகள் எல்லாம் என் மீது உடலுடன் வந்து இப்படி உரசிக் கொண்டு போகிறது.

நான் மரக்கட்டை மாதிர் நின்று கொண்டேன். அதற்கு எப்படித் தெரிந்ததோ… மரம் என்று தெரிந்ததோ…! கல் என்று தெரிந்ததோ…! எனக்குத் தெரியாது.

நான் தான் பாரத்தை அவர் மேல் போட்டு விட்டுக் கண்ணை இறுக்கி மூடிக் கொண்டேன் அல்லவா…! கண்ணைத் திறந்தாலும் வம்பு. ஏதாவது பார்த்து விட்டால் என்ன ஆகும் என்ற அந்தப் பயம் தாங்க முடியவில்லை.

உடலில் யானைகள் உராய்ந்து கொண்டு செல்வதை உணர முடிந்தது. இந்தப் பக்கமும் உரசிக் கொண்டு செல்கிறது. பின்னாடியும் உரசிக் கொண்டு செல்கிறது. இரண்டு பக்கமும் யானைகள் கூட்டம் போகிறது. மொத்தம் பதிமூன்று யானைகள். அதிலே குட்டி யானை வேறு.

அது என்னை முட்டித் தள்ளுகின்றது. வந்து உராய்கிறது. என்னென்னவோ வேலைகள் எல்லாம் செய்கிறது. அப்புறம் எப்படி இருக்கும்…? நான் கண்ணைத் திறக்கவேயில்லை.

என்னமோ ஆகட்டும் விடு… “குருநாதனே சரணம்…!” என்று சொல்லி விட்டேன். காட்டுக்குள் போகச் சொன்னீர்கள்.. வந்துவிட்டேன்…
1.நீ என்னமோ பண்ணு…!
2.சரீரத்தை உங்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன்…! என்று சொல்லி
3.அவர் மேல் நினைவைச் செலுத்தி விட்டு விட்டுவிட்டேன்.

அப்புறம் எல்லாம் போய்விட்டது. போன பிற்பாடு தான் ஏனென்றால் அவர் ஏற்கனவே ஒரு இடத்தைச் சொல்லி அங்கே ஒரு அடையாளம் இருக்கும் அதை எடுத்துக் கொண்டு வா என்று சொல்லியிருந்தார்.

அவர் சொன்ன இடத்திற்குப் போவதற்கு முன்னாடி கிஸ்ஸூ… புஸ்ஸூ… என்று பயம் வருகிறது. “சருக்…!” என்று சப்தம் கேட்டாலே போதும்… அதிர்ச்சி ஆகின்றது. “சடா…சடா…! என்றால் யானை வந்து விட்டது போல என்று இப்படித் தான் எனக்கு நினைப்பு வருகிறது.

ஏனென்றால் இவர் சொன்ன அடையாளத்தை மேலே கீழே தான் பார்த்துக் கொண்டு போக வேண்டும். அப்புறம் எப்படியோ போய் அவர் சொன்ன அடையாளத்தைப் பிடித்து எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்.

நரபலி கொடுக்கும் இடத்தில் யாம் பெற்ற முழுமையான அனுபவம் – மந்திரக்காரர்களின் கையில் யாரும் சிக்காதீர்கள்…!

நமது குருநாதர் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் அவர் வாழ்நாளில் பல சக்திகளைப் பெற்றார். பல அனுபவங்களையும் பெற்றார். அகண்ட அண்டத்தின் நிலை இந்தப் பிண்டத்திற்குள் (உடலுக்குள்) எவ்வாறு வந்ததென்ற உண்மையை உணர்ந்தார்.

அவ்வாறு அவர் பெற்ற உண்மையை உணர்த்துவதற்காகப் பல மலைப் பகுதிகளுக்கு எம்மை (ஞானகுரு) அழைத்துச் சென்றார்.

பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த மக்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள்…? அவர்கள் உடல்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட உணர்வுகள் அந்த மலைப் பகுதியில் எவ்வாறு பதிந்தும் பரவியும் இருக்கிறது என்ற உண்மையை உணரச் செய்வதற்காக அங்கே போகச் சொன்னார்.

ஒரு பக்கம் ஒரு மலைப் பகுதியில் வாழும் மக்கள் இன்னொரு மலைப் பகுதிக்குச் சென்றால் அங்கு வாழும் மக்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.

ஏனென்றால் நம் பகுதிக்கு அவர்கள் வந்து விட்டால் தனக்கு உணவு கிடைக்காது என்று அவர்களைத் தாக்கித் துரத்தி விடுவார்கள். இப்போது எப்படி எல்லைப் பகுதியில் நாட்டுக்கு நாடு போர் முறைகள் உள்ளதோ இதே போலத் தான் ஆரம்ப நிலைகளிலும் இருந்தது.

இதே போல மிருக இனங்களிலும் ஒரு பகுதியில் வாழும் மிருகங்கள் இன்னொரு பகுதிக்குச் சென்றால் அந்தப் பகுதியில் வாழும் மிருகங்கள் இதை விடுவதில்லை. அவ்வாறு தான் மனிதனும் வாழ்ந்தான் வளர்ந்தான்.

மிருகங்கள் வலு இழந்ததைத் தாக்கிக் கொல்கிறது. உதாரணமாக ஒரு ஆட்டை ஒரு நரி கொன்றது என்றால் ஆட்டின் உயிரான்மா நரியின் உடலுக்குள் புகுந்து அது நரியாக உருப்பெறுகின்றது.

அதே சமயத்தில் மலைப் பகுதியில் வாழும் இந்த மனிதர்கள் அடுத்த பகுதி மக்கள் தன் பகுதிக்குள் வந்த பின் அவர்களைத் துரத்துகின்றனர். போகவில்லை என்றால் அடித்துக் கொல்கின்றனர்.

கொன்ற பின் கொன்றவன் உடலுக்குள் இறந்தவனின் ஆன்மா புகுந்து அவன் உடல்களிலே பல தீமைகளை உருவாக்கி அவனுக்குள் வெறி கொண்டு தாக்கும் உணர்வுகள் பரவுகின்றது. அந்த உணர்வலைகள் அங்கே அவர்கள் வாழும் இடங்களிலும் படருகின்றது. அப்படி விளைந்த பின்
1,இன்னொரு உடலுக்குள் சென்று இவனை எப்படிப் பழி தீர்த்தானோ
2.இதைப் போல பழி தீர்க்கும் உணர்வுகள் கொண்டு அவனை ஆட்டிப் படைப்பதும்
3.பல உயிரினங்களைப் பலி கொடுப்பதும் பல மனிதர்களைப் பலி கொடுப்பதும் போன்ற நிலைகள் வருகின்றது.

இந்த உண்மையை உணர்த்துவதற்காகத்தான் எம்மை அஸ்ஸாம் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றார் குருநாதர். அங்கிருக்கும் மலைவாசிகள் கையில் நான் சிக்கிக் கொண்டேன். எனக்கு மரியாதை செலுத்தி அங்கே அழைத்துச் சென்று உணவும் கொடுத்தார்கள்.

முதலில் மரியாதை கொடுத்து அழைத்துச் சென்றவர்கள் பின் என்னை ஒரு மரத்தில் இறுகக் கட்டிவிட்டார்கள். படுக்கவும் முடியாது, உறங்கவும் முடியாது.

உணவைக் கொடுத்து அவர்கள் பாஷையில் என்னென்னமோ சொல்லுகின்றனர்… கத்துகின்றனர்… கூத்தாடுகின்றனர். இன்னும் என்னென்னமோ செய்கின்றனர். “தெய்வத்தை இவன் எப்படி வணங்குகிறான்…? பார்…!” என்று குருநாதர் காட்டுகின்றார்.

தெய்வத்திற்கு நிம்மதி பெறச் செய்ய ஒரு மனிதனைப் பலி கொடுத்து அவன் வாழும் பகுதிகளில் இந்தத் தசைகளைத் தூவிக் கடும் பூதங்களுக்கு இதை உணவாகக் கொடுத்து விட்டால் தீய வினைகள் வராதபடி “நம் ஊரைக் காக்கும்…!” என்ற நம்பிக்கையில் இவ்வாறு செய்கின்றனர்.

மனிதனாகப் பிறந்த பின் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள இன்னொரு மனிதனையே கொன்று அங்கே எவ்வாறு செயல்படுத்துகின்றனர் என்று உணர்த்துகின்றார்.

அப்போது அவர்கள் செய்வதையெல்லாம் உற்று நோக்கி அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதனை நான் உணரும் பொழுது அச்சுறுத்தும் நிலையாகி அஞ்சி வாழும் உணர்வுகளே எனக்குள் வளருகிறது.

எம்மைக் கொன்று விடுவார் என்ற உணர்வு ஓங்குகின்றது. ஆனால் அதே சமயம் காட்டுப் பகுதிக்குள் செல்லும் போது தன்னைக் காத்துக் கொள்ளும் சக்தியைக் குருநாதர் கொடுத்திருந்தார். ஆனால் பயத்தின் காரணமாக என்னால் அதைப் பயன்படுத்த முடியவில்லை.

கடும் தொல்லைகளுக்கு எம்மை அவர்கள் ஆளாக்கவில்லை. ஆனால் கட்டி வைத்து உணவு கொடுத்து என்னமோ கூத்தாடுகின்றார்கள். நாளாக நாளாக இவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு தோன்றியது.

ஆனாலும் பயத்தின் காரணமாக அதிலிருந்து மீள்வதற்குண்டான உபாயங்களை என்னால் நுகர முடியாதபடி வாடுகின்றேன்… வேதனைப்படுகிறேன்…!

அப்போது தான் குருநாதர் மீண்டும் காட்சி கொடுத்தார். மனிதனானபின் மனிதனையே எப்படிப் பலியிட்டு அந்த ஊரைக் காக்க முயற்சிக்கிறான் என்பதனை இங்கே பார்த்தாய் அல்லவா…!

விஞ்ஞான அறிவு கொண்ட நகர்ப்புற வாழ்க்கையிலும்…. காளிக்குத் தன் மக்களையே பலியிட்டு அவன் செல்வம் தேடுவதற்கு எவ்வாறு செய்கின்றான் என்பதைப் பார்… என்று அதையும் காட்டுகிறார்.

தெய்வத்தின் மீது கொண்ட பக்தியால் தனக்குச் செல்வமும் செல்வாக்கும் பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தன் குழந்தையையே பலியிடத் துணிகின்றான்.

புதிதாக வீடு கட்டும் பொழுது அங்கே சுகமாகச் செல்வச் செழிப்பாக வாழ வேண்டும்… மகிழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டு…ம் என்பதற்காக வேண்டி மந்திரவாதிகள் கூறியபடி ஒன்றுமறியாதை குழந்தைகளைப் பலி கொடுக்கின்றார்கள்.

அதாவது தன் வீட்டிற்கு அறியாத இடத்திலிருந்து குழந்தைகளை அழைத்து வந்து
1.“வீடு கட்ட வானம் (குழி) தோண்டும் போது…
2.அங்கே குழந்தையை எப்படிப் பலியிடுகின்றனர்…! என்பதனை உணர்த்துகின்றார்.

ஏனென்றால் வீடு கட்டுபவரோ மந்திரவாதி சொல்லும் இந்த நிலைகளை நம்புகின்றார். மந்திரவாதி சொன்னதை வைத்து மற்றொரு குழந்தையைப் பலியிட்டு இவர் வீட்டை எழுப்புகிறார்.

ஆனால் மந்திரவாதி குழந்தையை எதற்காகக் குழந்தையைப் பலியிடுகிறான்…? எலிகளுக்கு மையைத் தடவி மந்திர ஒலிகளைக் கூட்டிய பின் அது ஒரு சீட்டை எடுத்துக் கொடுக்கின்றது (ஜோதிடம் சொல்பவர்கள்).

இதை போல தான் கற்றுக் கொண்ட மந்திரத்தின் தன்மை கொண்டு அந்தக் குழந்தையைக் கொல்லப்படும் பொழுது அதன் உடலில் பாய்ச்சி இவன் (மந்திரவாதியின்) நினைவு வரும் போது அதை அடக்கிக் கவர்ந்து கொள்கிறான்.

பல மந்திர வேலைகளைச் செய்வதற்கு இவர்களைக் கருவியாக வைத்து மற்றவர்களையும் கொன்று குவிக்கின்றான்.

வீடு கட்டுபவரோ தன்னுடைய ஆசை கொண்டு மற்ற குழந்தைகளை பலியிட்டுத் தன் வாழ்க்கையில் உயர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வருகின்றான். மந்திரவாதி அவன் ஆசைப்படி குழந்தைகளைப் பலி கொடுத்துக் கொல்கிறான். இன்று உலகில் பெரும்பகுதியான இடங்களில் இது தான் நடக்கின்றது.

நம் நாடு மட்டுமல்ல…! நாகரீக வாழ்க்கை வாழ்ந்து விஞ்ஞான அறிவு கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நகரப் புறங்களிலும் இதை விட மோசமாக நடக்கிறது என்பதனை அங்கே காட்டுவாசிகளிடம் சிக்குண்டு இருக்கும் போது உலகில் எந்தெந்தப் பகுதிகளில் எவ்வாறெல்லாம் நடக்கின்றது என்று அதை எல்லாம் நுகரும்படி செய்கின்றார். காட்சியாகவும் கொடுக்கின்றார்.

இன்றும் நீங்கள் பத்திரிகை வாயிலாகவோ டி.வி மூலமாக இதைப் போன்ற நிலைகள் உலகில் நடப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள் படித்திருப்பீர்கள்…!

எனக்கு வேண்டாதவர்கள் செய்வினை செய்திருக்கிறார்கள்…! எனக்குப் பல தொல்லைகள் கொடுக்கின்றார்கள் என்று மந்திரவாதிகளை அழைத்து வந்து அவர் கூறும் மந்திரத்தை ஜெபித்தால் நமக்குப் பாதுகாப்பு என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

ஏனென்றால் மந்திரத்தால் பிணிகளைப் போக்குவோம் என்றும் மந்திரத்தை ஜெபித்தால் உடல் சுகமாகும் நீ வீட்டில் வைத்து இதை ஜெபி உனக்கு நன்மை வரும் என்று சொல்வார்கள்.

அதன் மீது நம்பிக்கை கொண்டு அவன் கூறும் மந்திரத்தைக் கேட்டுணர்ந்து அதை ஜெபிப்பார்கள். அந்த மந்திர ஒலிகள் உடலில் ஆழமாகப் பதிந்து விடுகிறது. ஆனால் இந்த உணர்வுகள் இங்கே பதிவானபின் துயரங்கள் அதிகரித்த பின் துரிதமாக மடியத்தான் நேருகிறது.

அவர்கள் மடிந்ததும் எந்த மந்திரத்தை அவர்கள் ஜெபித்தார்களோ அந்த உயிரான்மா வெளி வரும்போது அதைத் தனக்குள் கைவல்யப்படுத்தித் தன் மந்திரத்தை ஊக்குவித்து மற்றவர்களை மதி மயக்கச் செய்து “தான் பெரும் சக்தி வாய்ந்தவன்…!” என்று வெளியிலே காட்டிக் கொண்டு செல்வத்தைப் பெருக்கும் நிலையாகத் தன் உடல் இச்சைக்காக அவனும் இந்தக் காரியத்தைச் செய்கின்றான்.

ஒரு ஆன்மாவை அவன் கைவல்யப்படுத்தினால் அதை வைத்துக் கடும் பூதங்களாகப் பிறரைக் கொல்லும் ஏவல் தன்மைக்கும் இதைப் பயன்படுத்துகிறான்.

1.இதை அறியாமல் இன்று வாழும் மக்கள்
2.தன் உடலைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும் செல்வத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்
3.பிறர் தீமைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற ஆசை நிலைகளில் பிறிதொரு மந்திரத்தில் சிக்கி
4.அதனால் அந்தக் குடும்பமே கடும் வேதனைகளைச் சந்திக்கும் நிலை வருகின்றது.

இப்படி வளர்ச்சி பெற்ற நிலையில் இவர்கள் இறந்தாலும் மீண்டும் இதே போல மந்திரங்களை ஜபித்தால் இன்னொருவன் கைக்குத்தான் செல்ல முடிகிறதே தவிர அவர்களால் தன் உடலைக் காக்க முடிவதில்லை சுகத்தையும் காண முடிவதில்லை.

இப்படி மந்திரங்கள் நிலையில் சிக்குண்டு அடுத்த உடலுக்குள் ஏவல் செய்யப்பட்ட பின் இன்னொரு உடலுக்குள் புகுந்து அதையும் படாத பாடு படுத்தி அந்த உடலை வீழ்த்தி விட்டுக் கடும் விஷம் கொண்ட உணர்வுகளாக வெளி வந்து “மனிதல்லாத உருவைத்தான் பெறுகிறது…!” என்று காட்டுகிறார் குருநாதர்.

ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் விஞ்ஞான அறிவு கொண்டு இருப்பினும் மற்ற உயிரினங்களின் இரத்தத்தைக் கையிலே தோய்த்து அதற்குண்டான மந்திரத்தைச் சொல்லி விட்டால் “இவர்கள் செய்த பாவமெல்லாம் போய்விடும்…!” என்று இப்படியும் வழிபடுகின்றனர் என்று காட்டுகின்றார்.

காட்டு விலங்குகள் போல மனிதனுக்கு மனிதன் மற்றொரு பகுதிகளில் இருப்போரை விலங்குகளைப் போன்று கொன்று புசிக்கும் நிலைகள் இன்றும் உண்டு.

கொல்லும் போது இன்னொரு உடலுக்குள் அவன் சென்று விடுகின்றான். பின் அவனும் இதே நிலையை அவன் உருவாக்குகிறான் என்பதனை அந்தக் காட்டுவாசிகளுடன் சிக்குண்ட நிலையில் 48 நாட்களில் ஒவ்வொன்றையும் உணர்த்துகின்றார் குருநாதர்.
1.உனக்கு மட்டும் இங்கே நிகழவில்லை.
2.உலகம் முழுவதற்கும் நடந்து கொண்டே உள்ளது.

இன்று எந்த ஆண்டவனை வணங்குகின்றனரோ அவர்கள் இதே போல மந்திரத்தை மனிதன் உடலில் செருகச் செய்து மதி மயங்கச் செய்து அந்த ஆன்மாவைக் கைவல்யப்படுத்துகின்றனர் என்பதனைத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றார்.

அதிலிருந்து தப்பிக்கும் உபாயங்களை…
1.எவ்வழியில்… எதைச் செய்து… எப்படி வரலாம்…! என்று குருநாதர் கொடுத்த நிலை
2.அப்போது தான் மீண்டும் என் நினைவுக்கு வருகிறது.
3.துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் நான் பெற வேண்டும் என்று இந்த உணர்வின் நினைவுகள் வருகின்றது.

அந்த உணர்வின் தன்மை நான் பெற்ற பின் அவர்களின் நஞ்சு கொண்ட உணர்வுகள் எல்லாம் மறைகின்றது. என்னை அவர்களால் பார்க்க முடியவில்லை. என்னைக் கட்டியிருந்து கட்டுகள் அனைத்தும் கழன்று விடுகின்றது.
1.அவர்களுக்கு முன்னாடி நான் நடந்து சென்றாலும்
2.அவர்களால் அதை அறிய முடியவில்லை.

அனுபவபூர்வமாக யாம் கண்டுணர்ந்த உண்மைகள் இது. நீங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். மந்திரக்காரர்கள் கையில் யாரும் சிக்காதீர்கள்.

கேரளாவிலும் குமாரபாளையத்திலும் மந்திரவாதிகளிடம் நடந்த பரீட்சைகள் 

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் எம்மிடம் (ஞானகுரு) “உனக்குள் அற்புத சக்தி இருக்கிறது…!” என்று சொல்லிவிட்டு சில நிகழ்ச்சிகளைச் செய்யச் சொல்கிறார். இதிலே நீ ஆசைப்படுவாயோ…! என்று சொல்கிறார்.

குருநாதர் உன் விரலை நீட்டுடா…! என்கிறார். இந்த மாதிரி நீட்டு. இந்த மரம் சாய வேண்டும் என்று சொல்கிறார். அவர் சொன்ன மாதிரிச் செய்தவுடன் ஒரு மரம் அப்படியே சாய்கிறது. கீழே விழுந்து அப்படியே காற்று போலப் பறந்து போகிறது.

உனக்கு யாராவது எதிரி இருந்தால்… “இது போலச் சாய்த்து விடலாம்…!” என்று சொல்கிறார். உனக்குக் கெடுதல் ஏதாவது செய்கிறான் என்றால் நீ விரலை இது போல நீட்டினால் அவனைச் சாய்த்து விடலாம். யாராக இருந்தாலும் இதைச் செய்யலாம்…! என்று சொல்கிறார்.

நான் சந்தேகப்பட்டவுடன் “இன்னொரு மரத்தின் தாவு (மரக் கொப்பு) மீது விரலைக் காண்பிடா…!” என்றார். காட்டியதும் தாவு “சடக்…” என்று அப்படியே ஒடிந்து விழுகிறது.

அப்போது குருநாதர் என்ன சொல்கிறார்,
1.உன்னைக் கண்டால் உலகமே அஞ்சும்.
2.நீ எதற்கும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை…! என்று சொல்கிறார்.

இந்த மாதிரி ஒரு வலுவைக் கொடுத்து என்னைப் பரிசோதிக்கிறார். எதிலே கொண்டு போய் நம்மை மாட்டப் போகிறார் என்று தெரியவில்லை. அப்போதே எனக்குச் சந்தேகமாகி விட்டது.

இப்பொழுது இதைக் காண்பிக்கிறார். இன்னும் வேறு என்னென்னமோ கஷ்டத்தில் கொண்டு போய்த் தள்ளி விடுவார் போலத் தெரிகிறது…! எத்தனை அடி கிடைக்கப் போகிறதோ…? அல்லது வேறு என்னமும் கிடைக்கப் போகிறதோ…! என்ற இந்த உணர்வு எனக்கு (ஞானகுரு) வந்துவிட்டது.

ஏனென்றால் இவ்வளவு அற்புதங்களைச் செய்யப் போகும் போது குருநாதருக்குப் பிடிக்காதபடி நாம் ஏதாவது செய்துவிட்டால் “என்ன ஆவோம்…!” என்று இந்தப் பயம் தான்.
1.இந்தப் பயத்திலே எனக்குச் சிந்திக்கக் கூட நேரம் இல்லை.
2.என்ன செய்வது…? இவரிடமிருந்து நாம் எப்படிக் கழன்று கொள்வது…?
3.எல்லாம் காண்பிக்கிறார்… எல்லாம் பெறுகிறோம்… அவரிடமிருந்து ஏதாவது சாப அலைகள் வந்தால்
4.நம்மை எதிலே கொண்டு போய்விடுவாரோ…? எந்த நிலையைச் செய்வாரோ…! என்ற இந்தப் பயம் தான் எனக்கு அதிகமாக வருகிறது.

அப்போது தான் குருநாதர் சொல்கிறார்…! நீ ஒன்றும் ஆக மாட்டாய். உனக்கு இந்தப் பயம் வருகிறதில்லையா…? ஒரு எதிரிக் கூட்டதுக்குள் நீ போகிறாய். நீ ஒரு நல்லதைச் செய்கிறாய்.

ஆனால் ஒரு பொறாமைகாரன் ஏதோ ஒன்று செய்கிறான். அப்படி அந்தப் பொறாமைக்காரன் செய்யப் போகும் போது உன்னிடம் இருக்கக்கூடிய இந்த வலுவை நீ அவர்களிடம் பாய்ச்சுவாய்.

பவரையும் (சக்தியையும்) கொடுத்து மரத்தையும் சாய்க்கச் சொல்லி விட்டால்… யாராக இருந்தாலும் “உரசிப் பார்க்க வேண்டும்” என்ற தைரியம் நமக்கு வரும் அல்லவா…!

அவன் கெட்டவன் தான். உன் வலுவை அவன் மேல் பாய்ச்சும் போது அவன் வீழ்ச்சி அடையும் போது அவன் எண்ணம் முழுவதும் உன்னிடம் வரும். ஏனென்றால் அந்தச் சமயத்தில் உன்னிடம் இருக்கக்கூடிய சக்தி கொண்டு அவனை எப்படியும் வீழ்த்தி விடுவேன் என்ற அகம் கொள்கிறாய்.
1.வீழ்த்தி விடுவேன்…! என்ற எண்ணம் வரும் போது
2.முதலில் உன் உயிர் உனக்குள் அதைப் படைக்கிறது என்று சொல்கிறார்.
3.வேறு யாரும் இல்லை “நீ எண்ணும் எண்ணமே உனக்கு எதிரியாக மாறுகிறது…!” என்று சொல்கிறார்.

நீ யாரை வீழ்த்த வேண்டுமென்று எண்ணுகிறாயோ… உன்னுடைய அதே உணர்வு… நான் கொடுத்த சக்தி உனக்குள்ளேயே அது விளைந்து உனக்குள் இருக்கக்கூடிய நல்ல குணங்களை வீழ்த்திய தீரும்…! என்கிறார். அதாவது
1.முதலில் நீ தான்டா கெடுவாய்.
2.இரண்டாவது தான்டா அவன் கெடுவான் என்கிறார்.
3.அவனும் விழுந்து விடுவான். நீயும் விழுந்து விடுவாய்.
4.இதில் நீ எங்கே தப்பப் போகிறாய்…? என்று கேட்கிறார்.

ஏனென்றால் குருநாதர் பல வகைகளில் எம்மைப் பரிசோதித்தார். ஆசையும் ஊட்டுகிறார். அடுத்தாற்போல் அந்த ஆசையினால் எல்லாம் பெறவும் செய்கிறார். அடுத்த நிமிடம் “தொப்…!” பென்று கீழே விழ வைத்து விடுகின்றார். பயப்படவும் வைக்கிறார்…!

சாதாரண வாழ்க்கையைக் காட்டிலும் இது ஒரு ஏதோ ஒரு நரக லோகத்தில் வாழ்ந்த மாதிரி அல்லவாக இருக்கிறது…?
1.இதையும் செய்ய முடியவில்லை.
2.அதையும் செய்ய முடியவில்லை. என்ன செய்வது…? என்று
3.இப்படி ஒரு திகட்டலை ஊட்டிக் கொண்டே வருகிறார்.

அடுத்து குருநாதர் என்ன சொல்கிறார்…? நீ இரக்கத்துடன் ஒருவருக்கு நல்லது செய்கிறாய் என்றால் அவனுடைய வேதனையான உணர்வுகள் உனக்குள் வந்துவிடுகிறது.

அவன் உடலில் வேதனைகள் அதிகமாகும் போது நீ இரக்கத்துடன் அணுகும் பொழுது “ஈகை….! இது வலு குறைந்தது. ஆனால் அவனிடம் இருக்கக்கூடிய வேதனை என்பது வலு அதிகமானது. அதை நீ நுகர்கிறாய். உனக்குள் அது அணுவாக விளைகிறது. நீ காப்பாற்றிவிடுகிறாய் முதல் தடவை.

ஆனால் நீ நுகர்ந்த வேதனைகள் உன் உடலுக்குள் விளையத் தொடங்கியதும் அவனை காப்பாற்றிய உன்னுடைய நல்ல குணத்தை முழுவதையும் அழிக்கிறதே. இதற்கு நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்…? என்று கேட்கிறார். இப்படி அனுபவரீதியாகக் காட்டுகின்றார்.

அடுத்தாற்போல வேறொரு இடத்தில் நான் இருக்கின்றேன். அங்கே ஒரு மலைப் பாம்பு வருகிறது. நான் படுத்திருக்கின்றேன். அது சுருண்டு… சுருண்டு… சுருண்டு… சுருண்டு… அப்படியே பூஸ்..புஸ்ஸ்… புஸ்ஸ்…! என்று வருகிறது.

இதை இவர் (குரு) ஏவி விட்டாரா அல்லது அது நிஜமாக வருகிறதா என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அது இவ்வளவு சீறி வருகிறதே… இதை நிஜமாகவே இவர் உருவாக்கிக் கொடுக்கிறாரா…? என்று என்னுடைய எண்ணம்.

ஆனால் என்னை இங்கே விட்டுவிட்டு அவர் எங்கேயோ போய் விட்டார். காட்டுக்குள் பக்கம் போய் விட்டார். அவர் என்ன செய்கிறார் என்று எனக்கும் தெரியவில்லை. “நிஜமா… பொய்யா…!” என்று தெரியவில்லை.

அதி பயங்கரமான நிலையில் அந்த மலைப் பாம்பு சீறிப் பாய்ந்து வரப்படும் போது அப்பொழுது நான் ஒரு யோசனை செய்தேன். என் மேலே இருக்கும் துண்டில் ஒரு கல்லை முடித்து அந்தப் பாம்பு மீது போட்டேன்.

அதைத் தூக்கிப் போட்டதும் அதன் வாயில் போய்ச் சிக்கிக் கொண்டது. அந்தத் துண்டிலிருந்து வரும் மனித வாசனை காரணமாக அந்த மலைப்பாம்பு அந்தத் துண்டோடு சேர்த்துக் கல்லையும் விழுங்குகிறது. ஆனால் அது கல்லென்று பாம்பிற்குத் தெரியாது.

பலவிதமான உணர்வுகளை எடுத்தபின் எனக்கு அப்பொழுது ஒரு தைரியமும் வருகிறது. சில நேரங்களில் அதிலிருந்து தப்பவும் முடியவில்லை.

அப்புறம் தான் “இதற்கு ஏதாவது ஒரு காரணம் இருக்கும்…!” என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படிச் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் போது நம்மிடம் குருநாதர் மிகப் பெரிய சக்தியைக் (மரத்தைச் சாய்க்கும் சக்தி) கொடுத்திருக்கிறார் இல்லையா…!

அந்தச் சக்தியை வைத்து இந்தப் பாம்பை நான் ஏதாவது செய்கிறேனா…! என்று பார்க்கிறார் போலிருக்கிறது… என்று எனக்கு அப்படி ஒரு சிந்தனை வந்தது.
1அப்பா……! எது ஆனாலும் சரி… நீயே பார்த்துக் கொள்…!
2.எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது.
3.அது என்னை விழுங்கினாலும் சரி… என்னைக் கடித்தாலும் சரி.. நீயே பார்த்துக் கொள்…! என்று சொல்லி விட்டேன்.

ஏனென்றால் இது குருநாதர் ஏவி விட்ட பாம்பு தான். அப்புறம் அந்தப் பாம்பு அப்படியே மறைகிறது. குருநாதர் கெக்கே…கெக்கே… என்று சிரிக்கிறார்…! “என் பரீட்சையில் நீ தப்பி விட்டாயடா…!” என்று.

இப்படி அவர் கொடுத்த சக்தியை வைத்து நான் என்ன செய்கின்றேன் என்று சோதிக்கிறார். இதற்கு அடுத்து கேரளாவில் ஒரு மலைப் பக்கம் போகச் சொல்கிறார்.

அங்கே மந்திரவாதிகள் சில வேலைகளைச் செய்கிறார்கள். என்னுடைய வாசனையை நுகர்கிறார்கள். பரீட்சை செய்து பார்க்கிறார்கள். அதாவது “ஒடியர்கள்” இருக்கக்கூடிய பகுதிக்குக் குருநாதர் அனுப்புகிறார்.

ஒடியர்கள் முன்னாடி வருவதை நுகர்ந்து சில விஷயங்களைச் செய்வார்கள். என்னுடைய வாசனையை நுகர்ந்து பின் உனக்கா… எனக்கா…? என்று வலுவான நிலைகளைக் காட்டுகின்றார்கள்.

அவர்கள் செய்வதைப் பார்த்தபின் இவர்களை வீழ்த்தினால் என்ன…? என்ற அந்த எண்ணம் மறுபடியும் வருகிறது. சரி பார்க்கலாம்.. என்ன தான் செய்கிறது என்று பார்ப்போம்…! என்று தோன்றுகிறது.

மலைப் பாம்பிடமிருந்து தப்பினோம். ஆனால் இந்த மந்திரவாதிகளிடமிருந்து எப்படித் தப்புவது…? அவன் ஏவல் செய்யும் போது நாம் சும்மா இருந்தால் நம்முடைய கை கால் போய் விடுமே…! கை கால் போய்விட்டால் என்ன செய்வது…? இப்படி ஒரு சிந்தனை வருகிறது.

முதலில் விரலை நீட்டி மரத்தை எப்படிச் சாய்த்தோமோ அதே போல இவர்கள் கை கால்களையும் விழ வைக்கலாம் என்று இந்த எண்ணம் போகிறது.

அப்பொழுது தான் குருநாதர் ஏற்கனவே சொன்னது நினைவிற்கு வருகிறது. முதலில் நீ இதை எண்ணினால் உன் கை கால்கள் விளங்காமல் போகக் கூடிய உணர்வு உனக்குள் விளைந்து விடும்.
1.அவனும் போகிறான்.
2.அதே போல நோயாக மாறி உன் கை கால் அங்கங்கள் இயங்காமல் போய்விடும் என்று சொல்கிறார்.

அப்புறம் இதற்கு என்ன செய்வது…! என்கிற போது தான் குருநாதர் விளக்கம் கொடுக்கின்றார். அவர்களின் ஏவலின் தன்மை உன்னைத் தாக்காத நிலைகளில்
1.”நான் கொடுத்த சக்தியை” உன் பாதுகாப்புக்காக வைத்துக் கொள்.
2.உன் பாதுகாப்புக்காக இந்தச் சக்தியை நீ பயன்படுத்தினாய் என்றால் உனக்குப் பாதுகாப்பு கிடைக்கும்.

ஏனென்றால் ஒரு நெல்லிற்கு உமி தேவை தான். அந்த உமி இல்லை என்றால் அதில் பால் பிடித்து அரிசி வராது. இதைப் போன்று தான் உயர்ந்த குணங்களைக் காக்க வேண்டுமென்றால் இந்தச் சக்தியைப் பயன்படுத்த வேண்டிய முறைகள் இது என்று உபதேசிக்கின்றார்.
1.வலுவான சக்தியைக் கூட்டி
2.இதை அரணாக அமைக்கச் சொல்கிறார்.
3.இந்த அரணைத் தாண்டி அது வராது.
4.நீ அவனை அழிக்க வேண்டியதில்லை… அவன் உன்னை அழிக்க முடியாது.
5.அவன் எண்ணம் அவனுக்குள்ளேயே அவனை மாய்க்கும்.
6.அவனில் அவனே போகட்டும்…! என்று சொல்கிறார்.

மிகச் சக்தி வாய்ந்த நிலைகளைக் கொடுத்தாலும் அது மனிதன் கைக்கு வரும்போது எப்படி..? என்ற நிலை அனுபவமாக இவ்வாறு காட்டுகின்றார் குருநாதர்.

இப்படி ஒரு அனுபவம் இல்லை. பல முறைகளிலும் பல சந்தர்ப்பங்களிலும் இதே போல ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்.

ஒரு சமயம் குமாரபாளயத்தில் நான் இருக்கும் பொழுது என்னை அங்கிருக்கும் மந்திரவாதியும் அவனைச் சார்ந்தவர்களும் உதைப்பதற்கே வந்தார்கள்.

விடிவதற்கு முன் நீ ஊரை விட்டுப் போகவில்லையென்றால் உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார்…! என்கிறார்கள். என்னைப் பார்த்துக் கத்தியை எடுத்து ஓங்கி விட்டார்கள்.

அப்பொழுது வலுவை இப்படிப் பாய்ச்சுவதா… அப்படிப் பாய்ச்சுவதா…? என்ற நிலையில் அந்த உணர்வின் தன்மையை “நான் அரண் கட்டப்படும் போது” கத்தியை ஓங்கியவனின் கைகள் இறங்கவில்லை. அந்தக் கை பாட்டுக்கு அப்படியே நிற்கிறது.

அதே சமயம் கூட்டம் கூடி விட்டது. அப்படிக் கூட்டம் கூடியதும்
1.நான் தெரியாமல் செய்துவிட்டேன் என்றேன்
2.அப்புறம் அவன் கை கீழே இறங்கியது…!
3.சில சந்தர்ப்பங்கள் இப்படி வரப்படும் போது நானாக அதைச் செய்யவில்லை.

எதிர்பாராமல் வரும் போது இந்த உணர்வின் தன்மை கொண்டு தடுப்புச் சுவர் போல அமைத்துத்
1.தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தான் எண்ண வேண்டுமே தவிர
2.கை நிற்க வேண்டும் என்று எண்ணக் கூடாது…!
3.நான் கொடுத்த உணர்வின் சக்தியை நீ எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று இப்படித்தான் எனக்கு அனுபவத்தைக் கொடுத்தார் குருநாதர்.

அணுவை வைத்து அணுகுண்டாகச் செய்து அதை வெடிக்கச் செய்தால் உலகை அழிக்கின்றது. ஆனால் அந்த அணுவையே அடக்கும் போது அது நமக்குப் பல நன்மைகளைச் செய்கின்றது.

அதாவது மரத்தைச் சாய்ப்பது அடுத்தவரைச் செயலிழக்கச் செய்வது இதெல்லாம் மனிதனுக்குள் விளைந்த சக்தி. மந்திர ஒலியால் ஒரு உடலுக்குள் பாய்ச்சப்பட்டு அந்த உணர்வின் தன்மை வலுவாக்கப்பட்டு அதன் நிலைகள் கொண்டு தான் இப்போது உன்னில் இயக்கப்பட்டது. சாதாரண மனிதனின் செயலாக்கங்கள் தான் இது..! என்று விளக்கம் கொடுக்கின்றார் குருநாதர்.

தன் வாழ்க்கையில் வந்த இத்தகைய தீமைகள் அனைத்தையும் நசுக்கிப் பொசுக்கியவன் அகஸ்தியன். அகஸ்தியன் துருவ மகரிஷியாகித் துருவ நட்சத்திரமாக இன்றும் உள்ளான். அதை நீ நுகர்ந்தாய் என்றால் இதை நீ அழிக்கலாம் என்ற நிலையில் இராமாயணக் காவியத்தைச் சொல்கின்றார்.

வாலி மிக வல்லமை பெற்றவன். ஒரு தீமையான உணர்வை மற்ற எதனுடன் கலக்கச் செய்தாலும் அதனின் வலிமையை அது இழக்கச் செய்துவிடும். ஆனால் அதைப் போன்ற வலிமைகளையும் வென்றவன் துருவ மகரிஷி.

தன்னுடைய எண்ணத்தால் மற்றவைகள் அனைத்தையும் அரவணைத்து ஒளியின் சிகரமாக வாழுகின்றான் அந்தத் துருவ மகரிஷி.

1.நீ இங்கே மந்திரத்தைச் சொல்லிச் சொல்லித்தான் எடுக்க வேண்டும்.
2.நீ மந்திரத்தைச் சொல்லி அந்த உணர்வின் தன்மை வலிமை பெற்ற பின்தான்
3.இந்த உணர்வின் நினைவாற்றலை அடுத்தவனுக்குள் நீ பாய்ச்ச முடியும்.
4.இதில் ஏற்றி மந்திர உருக்களை நீ ஏற்படுத்துவதற்கு முன்
5.நீ ஜெபிக்கும் இந்த அலைகள் குவிவதற்கு முன் அவன் உன்னைத் தாக்கவும் செய்யலாம்.

ஆனால் நீ எண்ணும் போது “நினைத்த மாத்திரத்தில்” அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தில் இருந்து வரக்கூடியதை நீ பெற முடியும். அது எங்கும் எப்போதும் பரவிக் கொண்டே உள்ளது. அது வந்து கொண்டே உள்ளது

மனித வாழ்க்கையில் வரும் தீமை எதுவானாலும் அந்தத் தீமை தனக்குள் விளையாதபடியும் ஒருவன் தீமை செய்கிறான் என்றால் “தீமை செய்தான்…!” என்ற எண்ணத்தை எடுக்காதபடியும் உயர்ந்த ஞானத்தின் உணர்வை இப்படி நமக்குள் சேர்க்க வேண்டும்.

அன்று அகஸ்தியன் விண்ணுலக ஆற்றலைத் தன் எண்ணத்தால் எடுத்துக் கொண்ட பின் வரும் விஷத்தை எல்லாம் அடக்கி ஒளியாக மாற்றிக் கொண்டான்.

வெப்பம் காந்தம் விஷம் இந்த மூன்றும் சூரியனிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. அதிலே காந்தம் ஒரு பொருளைத் தனக்குள் அரவணைத்துக் கொண்டால் சீதா லட்சுமியாக மாறுகின்றது. துருவ நட்சத்திரத்திலிருந்து வெளிவரக் கூடியதைச் சூரியனின் காந்த சக்தி கவர்ந்து கொண்டால் சீதா லட்சுமியாக மாறுகின்றது.

துருவ நட்சத்திரத்தின் அருள் சக்தி பெற வேண்டும் என்று இந்த எண்ணத்தை எண்ணும் போது அதை நீ பெறுகின்றாய். அந்த உணர்வை நீ நுகரும்போது அந்த எண்ணங்கள் பிரதிபலிக்கின்றது. அதாவது உடலான இந்தத் திரேதா யுகத்தில் சீதா ராமனாகத் தோன்றுகிறான் (எண்ணங்களாகத் தோன்றுகின்றது).

கடும் வேதனைப்படும் நிலையாக விஷத் தன்மை கொண்ட உணர்வின் இயக்கமாக ஒருவன் செய்தான் என்றால் அது வாலி. ஏனென்றால் விஷம் முதலில் தோன்றியது – வாலி. பின் மனிதனாகி ஒளியின் சிகரமாக மாறி ஒளியின் சரீரம் பெற்றவன் துருவ நட்சத்திரம் – சுக்ரீவன்.

வாலியின் சகோதரன் சுக்ரீவன் என்றும் “அவனுடைய துணையைத் தான்… இராமன் நாடுகின்றான்…!” என்று காட்டுகின்றார்கள். விஷத் தன்மையான உணர்வுகளை நுகர்ந்தால் அதிலிருந்து விடுபட
1.நம்முடைய எண்ணத்தால் (இராமன்)
2.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் அருள் சக்தியைப் (சுக்ரீவன்) பெற வேண்டும் என்று ஏங்கிப் பெறும் போது
3.அது நம் உடலுக்குள் வலிமை பெற்று
4.இந்த நஞ்சினை (வாலி) நமக்குள் வராதபடி பாதுகாக்கின்றது என்ற நிலையை அங்கு தெளிவாகக் காட்டுகின்றார்.

நல்ல தங்காள் கிணறு…!” – நடந்த நிகழ்ச்சி

ஒரு சமயம் பழனியில் தாய் தந்தையுடன் ஏழு பேர் சேர்ந்து கிணற்றில் விழுந்து செத்துப் போனார்கள். அதனால் அந்தக் கிணற்றுப் பக்கமாகப் போவதற்குப் பயந்து கொண்டே இருப்பார்கள்.

குருநாதர் என்ன செய்தார்…? என்னை இங்கே வாடா…! என்று கூப்பிட்டார். நான் சொல்வதைக் கேட்கிறேன் என்று சொன்னாய் அல்லவா…! என்று சொல்லிக் குளத்திற்குக் கூட்டிக் கொண்டு போனார்.

அந்தக் குளத்திற்கு அருகில் உள்ள இந்தக் கிணற்றுக்கு என்னைப் போகச் சொன்னார். நான் இங்கே இருந்து கொள்கிறேன்டா…! நீ (ஞானகுரு) அந்தக் கிணற்றில ஒரு கல்லைக் கொண்டு போட்டு விட்டு வாடா என்கிறார்.

நான் எப்படி அங்கே போக முடியும்…?

ஏற்கனவே நிறையப் பேர் விழுந்து அதிலே இறந்திருக்கின்றார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். அங்கே போய் எத்தனையோ பேர் பயத்தாலே நெஞ்சு வலித்தது என்று செத்துப் போயிருக்கின்றார்கள்.

இந்த எண்ணம் எல்லாம் எனக்குள் ஏற்கனவே பதிவாகி இருக்கின்றது. என்னை இராத்திரியில் ஒரு மணிக்குக் கல்லைக் கொண்டு போய் அந்தக் கிணற்றில் போடச் சொன்னால் எப்படி இருக்கும்…?

கல்லைத் தூக்கித் தலையில் வைத்துக் கொண்டேன். போடா…..! என்கிறார் குருநாதர். சாமி…! என்றேன் நான். முன்னே வைத்த காலைப் பின்னே வைக்காதடா என்கிறார் குருநாதர்.

அங்கே நான் போகப் போகப் போகப் போகப் போகப் போக அந்த உருவம் முதலில் வெள்ளையாகத் தெரிகின்றது. பிறகு அந்த அம்மா கூட்டிக் கொண்டு வந்தது எல்லாமே அப்படியே தெரிகின்றது.

அங்கே கிணற்றில் விழுந்தது எல்லாம் தெரிகின்றது. “ஜல…ஜல…!” என்ற நினைப்பு அந்த எண்ணங்கள் அப்படியே குவித்து வருகிறது. அடுக்கடுக்காக அத்தனை உருவங்களும் தெரிகிறது.

இதைப் பார்த்தவுடனே எனக்கு என்னாகிப் போனது…? நான் சாப்பிட்ட ஆகாரம் ஜீரணிக்கவில்லை. பூராம் வயிற்றோட்டமாகப் போய் வேஷ்டியெல்லாம் அசிங்கமாகிவிட்டது. அவ்வளவு தைரியம் எனக்கு…!

இந்த அளவுக்கு ஆனவுடனே தலையிலிருக்கும் கல் தன்னாலே கிடு…கிடு…! என்று நடுங்கிக் கீழே வருகின்றது. விழுந்துவிட்டது. கல் விழுந்தவுடனே குருநாதர் என்ன செய்து விட்டார்…?

டேய்…டேய்…டேய்…! என்னைக் காப்பாற்றுடா…. என்று சப்தம் போடுகின்றார். அந்த உருவம் இங்கே குருநாதரைச் சுற்றிக் கொண்டு அவர் மண்ணையைப் பிடிக்கின்ற மாதிரி (மூச்சுத் திணறல்) கழுத்தைப் பிடித்ததும் அலறுகின்றார்.

அட… இதென்னடா வம்பாகப் போய்விட்டது…? இவரே இப்படி இருக்கிறார் என்று சொன்னால் எப்படி…? நீ என்னைக் காப்பாற்றுடா… என்று குருநாதர் சொன்னதும் எனக்கு பயம் இன்னும் அதிகமாகி விட்டது. சரி…. அவ்வளவு தான் போலிருக்கின்றது.

ஏனென்றால் என்னுடைய மனைவி இறக்கும் தருவாயிலிருந்து குருநாதர் காப்பாற்றினார். பின் நான் சொல்வதை நம்புகிறாயா..? நான் சொல்வதைக் காப்பாற்றுவாயா..? இதிலிருந்து மாறமாட்டாய் அல்லவா என்று ஏற்கனவே வாக்கை வாங்கிக் கொண்டார்.

மனைவி இப்பொழுது தான் நன்றாக உள்ளது. சிறிய குழந்தைகளாக இருக்கின்றது. சரி இனி நமக்கு அவ்வளவு தான்…! இப்பொழுது வயிற்றோட்டம் போய்விட்டது. நாளைக்கு ஆள் இருக்கின்றனோ… இல்லயோ…? என்று இந்த எண்ணம் தான் எனக்குள் ஓடுகின்றது.

என் எண்ணம் இப்படி ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் போது குருநாதர் நான் சொன்னதைக் காப்பாற்றுகிறேன் என்று சொன்னாய் அல்லவா. என்னைக் காப்பாற்றுடா…! என்கிறார்.

அவரிடம் நெருங்கிப் போகிறேன்…! நடுக்கம் தான் வருகிறதே தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. திடீரென்று குருநாதர் என்னிடம் “அதைக் கொன்று விடுவேன்…. என்று சொல்லுடா…! என்றார்

கொன்று விடுவேன்…! என்று சொன்னேன். அப்புறம் கொஞ்ச நேரத்தில் என்னாகிப் போகின்றது…? அந்த உருவம் “பட்…!” என்று விலகி விடுகின்றது… மறைந்து விட்டது…!

1.நீ என்னிடமே பெரிய வேலை பார்க்கிறாய்.
2.உன்னிடம் என்னென்னமோ சக்தியை வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றாய்.
3.அந்த ஆவியைப் போகச் செய்து விட்டாய்…!
4.வேஷ்டியெல்லாம் கழித்துவிட்டாய் என்று சொன்னால் நான் நம்ப மாட்டேன்.
5.நீ திருடன்டா……!” என்கிறார் குருநாதர்.

சாமி…! நீங்கள் தானே அதைச் சொல்லச் சொன்னீர்கள்…! போகச் சொல்லிச் சொன்னதே நீங்கள் தானே என்று சொன்னேன். அதோடு விட்டாரா குருநாதர்…!

நீ இந்த வேஷ்டிய எடுத்துக் கொண்டு போய் அந்தக் கிணற்றில் இறங்கிக் கழுவித் துவைத்துச் சுத்தப்படுத்திவிட்டு வாடா என்கிறார்..! எப்படி இருக்கும்..,?

ஏனென்றால் அந்தக் கிணறு உடை கிணறு. அதாவது காலை வைத்து இறங்கி உள்ளே போகப் படிக்கட்டுகள் இருக்கின்றது. திருடன்டா நீ…! போய் அலசி விட்டு வாடா போடா…! என்று சொல்கிறார் குருநாதர்.

இப்படி ஒவ்வொரு உணர்வுகளிலேயும் எனக்கு நேரடி அனுபவமாகத்தான் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் காட்டினார்.

1.நீ பார்த்த நினைவால் அங்கே காற்றில் மறைந்து இருக்கக்கூடிய உணர்வுகள் அது எப்படிக் குவிகின்றது…?
2.அந்த நினைப்புக்கு அணைவாக அது எப்படி டி.வி.யில் சுவிட்சைப் போட்டவுடனே படம் தெரிவது போல் காற்றிலே பரவி இருக்கின்ற அலைகளைக் குவித்து உனக்குப் படமாக எப்படிக் காண்பிக்கின்றது…?
3.அங்கே கிணற்றுக்குள் விழுந்ததைப் பற்றி நீ கேள்விப்பட்டிருக்கின்றாய். இந்த உணர்வின் எண்ணம் வரப்போகும் போது அந்த அலைகள் படர்ந்திருப்பதை எப்படி குவிக்கின்றது…?
4.அது உன் உடலுக்குள் வந்தவுடனே மற்றவர்கள் சொன்ன உணர்வுகள் அந்த எண்ணங்கள் உனக்குள் அது இயக்கச் சக்தியாக எப்படி மாறுகின்றது…? என்று
5.இப்படி அனுபவத்தைக் கொண்டு வருகின்றார்.

முதன் முதலில் என்னை ஒன்றுமே இல்லாமல் இப்படிப் பயப்படச் சொல்லி அந்த உணர்வுகளை எண்ணச் சொல்லி அது நடந்த நிகழ்ச்சிகளை இதே மாதிரிப் பார்த்து விட்டு வரச் சொல்கின்றார் குருநாதர்.

நாம் புலனறிவால் (கண் காது) நுகரும்போது சுவாசிக்கும் உணர்வுகள் நம்மை எப்படி எல்லாம் இயக்குகிறது…? உடலுக்குள் என்னென்ன மாற்றங்கள் ஏற்படுகிறது…? என்று காட்டினார்.

சொல்வது உங்களுக்கு அர்த்தம் ஆகிறதல்லவா…!

“மந்திரம்… தந்திரம்… ஆவி….!” என்றாலே சிலருக்கு அச்சம் ஏற்படுகின்றது – அதைப் போன்ற பயமான உணர்வுகளிலிருந்து விடுபடுங்கள்…!

நீங்கள் தவறு செய்யாமலே உங்களை அறியாது எத்தனையோ உணர்வுகள் தூண்டப்படுகின்றது. எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகளை ரோட்டிலே பார்க்கின்றீர்கள்..! பத்திரிக்கைகளில் படிக்கின்றீர்கள். டி.வி.யில் பார்க்கின்றீர்கள்.

உதாரணமாக டி.வி.யில் பேய்களைப் பற்றியோ அல்லது அதிர்ச்சியூட்டக்கூடிய படங்களையோ காண்பிக்கின்றார்கள் என்றால் குழந்தைகள் அதை ஆர்வமாக வேடிக்கையாகப் பார்க்கும்.

அதிலே திடீரென்று மிகவும் பயமுறுத்தும் காட்சிகளைப் பார்த்துப் பதிவாக்கிக் கொண்ட பின் இரவிலே அந்தப் பயமான உணர்வுகள் இயக்கி மனதைப் பாதிக்கும் நிலை ஆகிவிடும். தூக்கம் வராது.

டி.வி.யில் படம் பார்க்கும் பொழுது “ஆ… ஊ…!” என்று சப்தம் கேட்டாலோ முதலிலே குழந்தை அதைப் பார்த்துச் சிரித்திருக்கும். ஆனால் இரவு வந்துவிட்டாலோ… “பயம் வந்துவிடும்…!”

அப்புறம் காலையில் எழுந்து இந்த உணர்வுடன் பள்ளிக்குச் சென்றாலோ படிப்பிலே மந்தமாகிப் போகும். வாத்தியாரிடம் இரண்டு அடி வாங்கியது தான் மிச்சமாகிப் போகும்.

பையன் படிப்பில் இப்படி ஆகிவிட்டானே…! என்ன செய்யப் போகிறானோ…? என்று தாய் தந்தையர்கள் வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். இதுகள் எல்லாம் விஞ்ஞான அறிவால் வரக்கூடிய விளைவுகள்…!

நான் (ஞானகுரு) சின்னப்பநாயக்கன் பாளையத்தில் இருக்கும் பொழுது ஒரு மந்திரவாதி பல வேலைகளைச் செய்து என் கையை முறித்துவிடுவேன்… காலை முறித்துவிடுவேன்…! என்று மிரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

பல பயங்கரமான வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தான். ஒரு மண்டை ஓட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு நான் இருக்கும் இடத்தில் வைத்தான்.

இந்தச் சாமியார் (ஞானகுரு) எங்கே இருந்து வந்து இங்கே வந்து வேலை செய்கிறான். அவனை எப்படியும் முடித்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

ஏனென்றால் அங்கே இருக்கும் மக்களுக்கு எல்லாம் நல்லாகிப் போகும் என்று வெறும் விபூதியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். காசும் வாங்கவில்லை.
1.ஈஸ்வரா…! என்று உங்கள் உயிரை எண்ணி
2.மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெறவேண்டும்
3.மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி எங்கள் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.
4.”உங்களுக்கு எல்லாம் நல்லதாகும்…!” என்று இப்படித்தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேனே தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை.

அங்கிருந்த மந்திரவாதிகளோ மக்களை ஏமாற்றி மந்திரத்தாலே பல இன்னல்களைக் கொடுத்து பின் அதை நிவர்த்தி செய்து அதன் மூலம் காசைச் சம்பாரித்தவர்கள்.

நன் வெறும் விபூதியைக் கொடுத்து மக்களை நல்லதாக்கியதும் அவர்களுக்கு வருமானம் கிடைக்கவில்லை. இதை ஏற்கனவே குருநாதர் சொல்லி அனுப்பினார்.

உனக்குப் பல இடைஞ்சல்கள் செய்வார்கள்.. நீ மந்திரவாதிகளின் செயலை அனுபவபூர்வமாகத் தெரிந்து கொள்ள இது ஒரு வாய்ப்பாகும் என்று தான் அங்கே சின்னப்பநாயக்கன் பாளையத்திற்கு என்னை அனுப்பினார்.

மந்திரவாதிகளைப் பற்றியும் மந்திர உணர்வுகள் எப்படி இயக்கி வேலை செய்கிறது…? என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக ஒரு வருடம் அங்கே இருந்தேன்.

1.ஒவ்வொரு சிரமங்களும் எப்படி வருகின்றது…?
2.மனிதன் எந்த நிலையில் கஷ்டப்படுகின்றான்…?
3.மனித உணர்வினால் விளைந்த உணர்வுகள் (ஏவல் செய்வினை) எப்படி இயக்குகின்றது…?
4.அந்த உயிரான்மாக்கள் (ஆவி) எப்படி அந்த வேலைகளைச் செய்கிறது…?
5.மந்திர தந்திரங்களிலிருந்து எப்படி நாம் விடுபடுவது…? என்று
6.இதையெல்லாம் அங்கே வைத்துக் காண்பித்தார் குருநாதர்.

கஷ்டப்பட்டுத் தெரிந்து கொண்ட பிற்பாடு தான் இதையெல்லாம் உங்களிடம் இலேசாகச் சொல்கிறேன். உங்களை அறியாது இயக்கக்கூடிய தீமைகளிலிருந்தெல்லாம் நீங்கள் விடுபட வேண்டும் என்பதற்கே இதைச் சொல்கிறேன்.

ஆகவே எப்பொழுதெல்லாம் கஷ்டம் என்று வருகிறதோ அந்த நேரத்தில் எல்லாம் ஈஸ்வரா…! என்று புருவ மத்தியிலிருக்கும் உங்கள் உயிரான ஈசனிடம் வேண்டி மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியை எடுத்து உங்கள் உடலுக்குள் சேர்த்து அதை நிவர்த்தி செய்து கொள்ளுங்கள்.

இதை ஒரு பழக்கமாகப் பயிற்சியாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.
1.காலையில் படுக்கையை விட்டு எழுந்ததும் ஒரு பத்து நிமிடம்
2.இரவில் படுக்கப் போகும் முன் ஒரு பத்து நிமிடம்
3.அந்த மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி நாங்கள் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா…! என்று
4.அவசியம் ஒரு பத்து நிமிடமாவது செய்ய வேண்டும்.

மகரிஷிகளின் அருள் உணர்வுகள் உங்களுக்கு ஒரு மிகப் பெரிய பாதுகாப்புக் கவசமாக அமையும். மன பலம் மன நலம் கிடைக்கும். உங்களுக்கு யார் இடைஞ்சல் செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணுகின்றார்களோ அவர்களுக்கும் “தக்க பதில் கிடைக்கும்…!”

செய்து பாருங்கள்…! உங்களை நீங்கள் நம்புங்கள்…!

தற்கொலை செய்து இறந்த ஒரு பெண்ணை எழுப்பியது – நடந்த நிகழ்ச்சி

குருநாதர் காட்டிய வழியில் திருத்தணிக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கும் வழியில் ஒரு இடத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி இது.

ஒரு புருஷன் பெண்டாட்டி இரண்டு பேருக்குள்ளும் தகராறு ஆகி அதனால் மனைவி தூக்குப் போட்டு இறந்துவிட்டது. அந்த இடத்திற்கு எம்மைக் (ஞானகுரு) கூப்பிட்டுக் கொண்டு போனார்கள்.

அந்த இறந்த பெண்ணை அங்கே தூக்கி வைத்துக் கொண்டு செத்தவர்களை நீங்கள் எழுப்புவீர்கள் அல்லவா…! எழுப்புங்கள்…! என்று என்னிடம் சொல்கிறார்கள்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்ட மாதிரி இருந்தது…! யார் ஐயா.. “இப்படிச் சொன்னது…?” என்று நான் கேட்டேன்.

1.எங்கள் உணர்வில் தெரிந்தது…
2.நீங்கள் அந்த அம்மாவை எழுப்புங்கள் ஐயா…! என்று அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர் சொல்கிறார்.
அவருடைய மருமகள் போலிருக்கின்றது.

அப்புறம்… “இது என்னடா விவகாரமாக இருக்கின்றது…?” என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நம்மை முதலில் அங்கே கூட்டிக் கொண்டு போனவர்கள் “அது எப்படி ஐயா இறந்தவர்களை எழுப்ப முடியும்..?” என்று கேட்கின்றார்கள்.

எங்கள் உணர்வுக்குத் தெளிவாகத் தெரியுதுங்க…! அவர் எழுப்பட்டும். நீங்கள் ஏன் தடையாக இருக்கின்றீர்கள்..? நீங்கள் பேசாமல் இருங்கள்…! என்று அந்தப் பெரியவர் சொல்கின்றார்.

அப்பொழுது அங்கே கூட்டம் கூடிவிட்டது.

சரி என்று சொல்லி விட்டு.. இது என்னடா விவகாரமாக இருக்கிறது….? என்று அப்புறம் குருநாதர் சொன்னபடி சில நிலைகளைச் சொன்னதும் அந்த அம்மா எழுந்தது. சரியாக ஆனது.

இறந்த உயிரினங்கள் மூலமாகப் புது விதமான தாவர இனங்கள் உருவாகும் நிலையும் அதற்குண்டான “அமானுஷ்ய ஆற்றல்களும்…!”

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் சொன்ன முறைப்படி யாம் (ஞானகுரு) காடு மேடெல்லாம் அலைந்து பல வருட காலம் பல அனுபவங்களைப் பெற்றோம்.

ஒரு சமயம் ஒரு காண்டாமிருகம் மற்றொன்றால் தாக்கப்பட்டு இந்த உயிர் பிரிந்த நிலையில் அதனுடைய உடல் அழுகிய நிலைகளில் இருக்கின்றது.

அந்த உடலை உருவாக்கிய ஜீவ அணுக்கள் உயிரணுக்களாக மாறி புழுக்களாக மாறி அந்த உடலையே உணவாக உட்கொள்கின்றது.

அந்த நேரத்தில் அதனின்று வெளிப்படும் மணத்தைச் சூரியனின் காந்தப் புலனறிவு கவர்கின்றது. அதை அலைகளாக மாற்றுகின்றது.

அவ்வாறு அலைகளாக மாறியது வலுவான உணர்வின் தன்மையாகக் காற்றிலே பரவி வரும் பொழுது இன்னொரு தாவர இனத்தின் (பச்சிலை) சத்தைக் கவர்ந்த அலைகள் மீது மோதியபின் அதைக் கண்டு தாவர இனத்தின் உணர்வலைகள் அஞ்சி ஓடுகின்றது.

அவ்வாறு ஓடும் பாதையில் இன்னொரு விஷச் செடியின் சத்தைக் கவர்ந்த அலைகளில் தாக்கப்பட்ட பின் “கிறு…கிறு…” என்று சுழலுகின்றது.

இதை வேதங்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றது. எப்படி?

காண்டாமிருகம் அது சேர்த்து கொண்ட உணர்வுகள் ரிக். தாவர இனச் சத்தை உருவாக்கிய செடியும் ரிக். விஷச் செடியின் தன்மையும் ரிக். ரிக் என்றால் ஒரு பொருள்.

இந்த மூன்றிலிருந்தும் வெளிப்படும் மணம் “சாம…” சாம என்றால் இசை.

இந்தக் காண்டாமிருகத்தின் உணர்வலைகள் வலுவான நிலைகள் கொண்ட பின் இது போகும் பாதையில் சாந்த உணர்வு கொண்ட தாவரமான அந்தப் பச்சிலையின் உணர்வுகள் நகர்ந்து ஓடுகின்றது.

அது ஓடும் பாதையில் ஒரு விஷச் செடி உமிழ்த்திய அந்த உணர்வு கொண்டு மோதிய பின் அது சுழற்சியாகி மூன்றும் இரண்டற இணைகின்றது.

இதற்குப் பெயர் தான் “அதர்வண…” அதர்வண என்றால் மறைதல் என்று பொருள். இரண்டற இணைந்த பின் அதனதன் குணங்களை இழந்து விடுகின்றது. இருந்தாலும்..
1.பல தாவர இனங்களை உணவாகப் புசித்த
2.இந்தக் காண்டாமிருகத்தின் வலுவான உணர்வுகள்
3.அது முன்னனியில் வலு பெறுகின்றது.

மூன்றும் சுழன்று மோதலில் ஆவியின் தன்மை மேலே செல்கின்றது. மோதிய உணர்வுகளோ இரண்டறக் கலந்து ஒரு புது விதமான செடியாக உருவாகின்றது.

அதாவது மூன்று உணர்வுகளும் சேர்த்து “யஜுர்…” யஜூர் என்றால் ஒரு வித்தாக உருவாகின்றது என்று பொருள்.

அதாவது காண்டாமிருகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த உணர்வின் மணம் பத்து சதவீதமும் பச்சிலையின் மணம் நூறு சதவீதமும் விஷச் செடியின் மணம் பத்து சதவீதமும் இந்த மூன்றும் கலந்து ஒரு வித்தாகின்றது.

எடை கூடிய நிலையில் அந்த வித்தின் தன்மை இந்தப் பூமிக்குள் பதிந்து விடுகின்றது. பின்பு
1.பதிந்த வித்தில் மின்னல்கள் தாக்கப்படும் போது
2.அந்த உணர்ச்சிகள் உந்தப்பட்டு
3.அந்த வித்து உருவாகக் காரணமான
4.காண்டமிருகம் பச்சிலை விஷச் செடி மூன்று சத்துக்களையும் அந்தந்த சதவீதம் கவர்ந்து
5.புதுவிதமான செடியாக வளர்கின்றது.

அந்த செடியின் மணமும் அதனுடைய உணர்வுகளும் அதனுடைய இயக்கங்களும் எவ்வாறு இருக்கின்றது என்ற நிலையை அறியும்படிச் செய்கின்றார் குருநாதர்.

அந்தச் செடியை எடுத்துச் சிறிது நேரம் அதை வெயிலில் வாடச் செய்து அதை நுகரும்படி சொன்னார். பின் அதை மென்று உட்கொள்ளும்படி சொன்னார் குருநாதர்.

அவர் சொன்னபடி செய்து அதை உட்கொண்ட பின் நான் காட்டுப் பகுதியில் அலைந்து திரிந்து எவ்வளவு சோர்வு அடைந்து இருந்தேனோ
1.அந்தச் சோர்வெல்லாம் நீங்குகின்றது.
2.எனக்கு ஒரு மன உறுதியைக் கொடுக்கின்றது.

ஏனென்றால் அந்தக் காண்டாமிருகம் தாவர இனங்களை உட்கொண்டது. அதன் உடலில் உருவான அந்த அணுக்கள் புழுக்களாகி அந்த உடலை உணவாக எடுக்கின்றது.

இந்த உடலைத் தின்ன புழுக்கள் அதற்கு இரை இல்லை என்றால் மடிகின்றது. மடிந்த புழுவின் உயிர்கள் மற்ற செடிகளில் விளைந்து அதை உணவாக உட்கொண்டு
1.எந்தச் செடியின் உணர்வை உணவாக உட்கொள்கின்றதோ
2.அதற்குத்தக்க உணர்வும் குணமும் இணைந்து
3.விட்டில் பூச்சிகளாகவும் விஷப் பூச்சிகளாகவும் அது உருபெறுகின்றது என்பதனை
4.அங்கே காட்டிற்குள் தெளிவாகக் காட்டுகின்றார் குருநாதர்.

வான இயல் புவி இயல் தாவர இயல் உயிரியல் என்ற நிலையில் ஆதியிலே அகஸ்தியன் கண்டுணர்ந்த பேருண்மைகள் இவை.

அந்த மகா ஞானி பெற்ற பேரண்டத்தின் சக்திகளையும் ஆற்றல்களையும் நீங்களும் பெறவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சிறுகச் சிறுக இதை உணர்த்துகின்றோம்.

மெய் உலகிற்கு வாடா…! என்று கூப்பிட்டார் குருநாதர்

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் இந்த வாழ்க்கையில் வரும் இருளை அகற்றி அவர் கற்றுணர்ந்த… கண்டுணர்ந்த உணர்வுகள் அவர் உடலிலே உருவாக்கி துருவ நட்சத்திரத்தின் ஈர்ப்பு வட்டத்தில் ஏகாந்த நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

அத்தகைய நிலை பெற்ற அவர் உணர்வுகளை உங்களுக்குள் பதிவாக்கப்படும்போது
1.அவர் உணர்வினை நாமும் நுகர்ந்து
2.வாழ்க்கையில் வந்த இருளை அவர் அகற்றியது போன்று
3.நாமும் இருளை அகற்றி மெய் உலகை அடையலாம்.
4.மெய் என்றால் நம் உயிர்.
5.அந்த உலகை அடைய வேண்டும்.

இப்போது நம் உடல் எல்லாம் பொய் உடல்கள். உடலைப் பொய் என்று தான் கூற வேண்டும். ஏனென்றால் இப்போது நாம் மனிதனாக இருக்கிறோம். அடுத்துப் பார்த்தால் சுருங்கிப் போகிறோம்.

சுருங்கிய உணர்வு கொண்டு இந்த உயிர் என்ன செய்கிறது…? வேறொரு உடலை நாடுகிறது. ஆகவே பொய் உலகில் வாழுகின்றோம் என்பதை நாம் தெளிவாக உணர வேண்டும்.

இதைத்தான் குருநாதர் அடிக்கடி எம்மிடம் (ஞானகுரு) சொல்வார். “டேய்…! ஏன்டா பொய் உலகிற்கு போகிறாய்…? மெய் உலகத்திற்கு வாடா…!” என்பார். ஆகவே நம் உயிரை நீ எப்படி மதித்தல் வேண்டும்…?

உயிர் எல்லாவற்றையும் உணர்த்துகின்றான்… உணருகின்றான்… உணரச் செய்கின்றான்… உணரும் வழியில் வாழச் செய்கின்றான்…!

ஆனால் இதை ஆறாவது அறிவால் தெரிந்து கொண்ட பின் நீ எந்த உலகிற்குச் செல்லுகின்றாய் என்று சில இக்கட்டான நேரங்களில் குருநாதர் இப்படியெல்லாம் கேட்பார்.

சில சிக்கலான நிலைகள் வரும் போது என்ன செய்வேன்..? என்ன வாழ்க்கை போ…!

என் மனைவியை நோயிலிருந்து எழுப்பி விட்டார். சொல்வதைச் செய்கிறாயா என்று வாக்கை வாங்கிக் கொண்டார்.

ஆனால் காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று “இப்படித் தொல்லை கொடுக்கிறாரே…!” என்று ரொம்பக் கஷ்டம் வரும் போதெல்லாம் என்னுடைய நினைவு இப்படி வரும்.

எங்கேயாவது பேசாமல் உடலை விட்டுப் போயிடலாம்…! என்று இரண்டு மூன்று முறை தோன்றியது. அந்த மாதிரி இக்கட்டான சூழ்நிலையில் “தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம்…! என்ற உணர்வு வரும்.

அப்போதெல்லாம் குருநாதர் சிரிப்பார்.
1.இந்த உலகத்தை என்ன என்று நீ அறிந்தாய்…?
2.உன் உயிரை யார் என்றும் அறிந்தாய்…!
3.இந்த உடலையும் அறிந்தாய்…
4.மீண்டும் ஏன்டா பொய் உலகத்திற்கு போகிறாய்…?

வேதனையிலிருந்து தப்ப வேண்டும் என்று நான் எண்ணுகின்றாய். நீ யாரை எண்ணி இதைச் செய்து கொண்டாயோ இந்த வேதனையான உணர்வுகள் கேட்பவருக்குள் வலுவாகும். அவர் உடலுக்குள் இதையே நீ செய்வாய். அவனையும் வீழ்த்துவாய்.

இந்த உணர்வின் தன்மை இந்த உடலுக்குப் பின் என்ன என்ன ஆவாய்..? பிறிதொன்றைக் கொன்று தின்னும் உணர்வின் தன்மை தான் உடல் பெறும்.
1.இன்று நீ மனிதனாக இருக்கின்றாய்.
2.அடுத்து நீ பொய் உலகிற்குத் தானே போகின்றாய்…?

உயிரால் மனித உடல் பெற்று ஆறாவது அறிவால் இதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ளும் நிலைகள் கார்த்திகேயா என்ற நிலைக்கு நீ வந்தாய். மீண்டும் ஏன் பொய் உலகிற்குச் செல்கின்றாய்…? என்று இந்த இடத்தில் விளக்கங்களைக் கொடுப்பார் குருநாதர்.

வியாபாரத்தைச் செய்ய வேண்டும் என்று ரொம்ப ஆர்வமாக இருப்போம். ஆர்வமாக இருக்கும் பொழுது சந்தோஷமாக இருப்போம்.

ஆனால் சந்தோஷமாக இருப்பதில் சிறு குறை வந்து விட்டால் போதும் என்ன வாழ்க்கை இது…? என்று வேதனைகள் படுவோம்.

இந்த உடலை பாதுகாக்க எத்தனையோ வகைகளில் சண்டை இடுவோம். எல்லாம் செய்வோம். ஒரு சொல் தாங்க முடியாமல் “என்ன வாழ்க்கை இது…” என்று தற்கொலை செய்யப் போகிறோம்.

இந்த உடலின் தன்மை நாம் எதை எண்ணுகிறோமோ அதை வளர்த்து விடுகிறது.
1.இந்த உடலை அழிக்க வேண்டும் என்றால் அதன் வழி நீ செய் என்று தான்
2.உயிர் அந்த உணர்ச்சிகளை இயக்கி நம்மை ஆளுகிறது.

முழுமையான இந்த உடலை நாம் வளர்ச்சியற்ற நிலைகளுக்குக் குறைக்கப்படும் போது குறை உணர்வு சில உயிரினங்களாக நம்மை மாற்றி விடுகிறது என்பதைத் தெளிவாக காட்டுகிறார் குருநாதர்.

மெய் என்றால் உயிர். உயிருடன் ஓன்றிய ஒளியின் தன்மை பெற்றது தான் துருவ நட்சத்திரம். அந்த மெய்யை நாம் அடைதல் வேண்டும். மெய்யை உணர்த்தும் உணர்வுகளைப் பெறும் போது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதனை இவ்வாறு உணர்த்துவார்.

1.கடவுளின் அவதாரம் பத்து “கல்கி…!”
2.உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒளியாக மாறி
3.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தைப் போன்று நாமெல்லாம் ஒளியாக மாற வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கையில் வரும் அலைகள்… சுழல்கள்… சூறாவளிகளிலிருந்து மீளும் அனுபவம் 

உதாரணமாகக் கடலுக்குள் படகில் போகின்றோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

எத்தனையோ சிற்றலைகள் வருகின்றது. அப்புறம் பெரிய அலைகள் வந்து மோதுகின்றது. அதில் துடுப்பை நாம் ஒழுங்காகத் தள்ளவில்லை என்றால் என்ன செய்யும்…? படகு கவிழ்ந்துவிடும்.

ஒரு பெரிய அலை அலை வருகின்றது என்றால் அதற்குத் தகுந்த மாதிரித் திருப்பி வைக்க வேண்டும். திருப்பாமல் அப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் படகை ஒரு பிரட்டுப் பிரட்டி விடும்.

அந்த அலைகள் மோதினால் எதிர்த்து இப்படி நிற்க வேண்டும். அப்பொழுது வேகமாகத் தள்ளி கொண்டு போகும். அப்போது அது தள்ளி விட்டுப் போனவுடனே வேகமாக முன்னாடி போவோம். ஆனால்
1.அந்த அலைகள் பிந்தியவுடனே திருப்பி என்ன செய்யும்…?
2.எவ்வளவு தூரம் தள்ளி விட்டதோ திருப்பி அதே அலை இழுக்கும்.
3.இந்த அலைகள் மீண்டும் இழுத்து ஓடுவதற்கு முன்னாடித் திருப்பி இங்கே கொண்டு போக வேண்டும்.

இந்த அனுபவத்தை நேரடியாகப் பெறச் செய்வதற்குக் குருநாதர் என்னைத் (ஞானகுரு) திருச்செந்தூரில் கடலில் இறங்கச் சொன்னார்.

எனக்குச் சாதாரணமான நீச்சல் தான் தெரியும். ஆனால் திருச்செந்தூரில் கடலில் போய் மிதக்க வைத்தார் குருநாதர்

அவர் சொன்னபடி ஆசனத்தைப் போட்டேன். படுத்துத் தலையணை மாதிரிக் கைகளை வைடா…! என்றார் குருநாதர். வைத்தேன்.

இங்கே இப்படிப் படுடா…! என்றார் படுத்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் பார்த்தால் கடலில் “மிதக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்…!”

மிதந்து கொண்டு இருக்கும் போதே அலைகள் வருகின்றது. இரண்டு பெரிய அலை வந்தது. அவ்வளவு தான்…! என்னை நடுக் கடலுக்கே கொண்டு போய்விட்டது.

நடுக்கடலில் போனவுடனே அவர் எடுக்கச் சொன்ன ஜெபம் எப்படி இருக்கும்…!

இங்கே படுடா என்றார். படுத்தேன். அது உள்ளே கொண்டு விட்டு போய்விட்டது. நடுக்கடலுக்குச் சென்றவுடன் அந்த இடத்தில் என் ஆசைகள் எல்லாம் எங்கெங்கோ போகின்றது…!

அப்போது எத்தனையோ எண்ணிக் கொண்டு இருக்கின்றேன். திடீரென்று முதலை வந்து விழுங்கி விடுமோ…? அல்லது பெரிய மீன் வந்து விழுங்கி விடுமோ…! என்ற இந்த எண்ணம் தான் எனக்கு வருகின்றது.

அந்த கடலின் அலைகளுக்கு மத்தியில் படுத்திருக்கும் பொழுது இப்படிப்பட்ட எண்ணம் தான் தோன்றுகின்றது.

இப்படி இருந்தால் நீ கரை சேர்வது எங்கே என்று கேட்கிறார் குருநாதர்…?

அவர் சொல்லிக் கொடுத்த ஆசனத்தை விட்டு விட்டோம் என்றால் என்னால் மிதக்க முடியவில்லை. தண்ணீர் என்னை இழுக்கின்றது.

காலைக் கழற்றியவுடனே “லபக்…” என்று கடலுக்கடியில் இழுக்கின்றது. இழுத்தவுடனே இந்த அலைகள் மோதி உள்ளே அப்படியே அமுக்குகின்றது. எங்கே தப்பிக்கிறது…?

தண்ணீரைக் குடித்து விட்டேன். புரை ஓடியது. அப்பறம் என்ன செய்வது…! மறுபடியும் இந்த ஆசனத்தைப் போட்டுப் படுத்து புரையை நிவர்த்தி செய்தேன்.

அந்தக் குறுகிய நேரத்தில்
1.நீ எண்ணிய எண்ணங்கள் என்ன?
2.நீ எதைப் பெற வேண்டும்?
2.நீ இங்கே கடலுக்குள் வந்துவிட்டாய் என்றால் மறுபடியும் மீண்டு கரை சேர வேண்டுமல்லவா…!
4.அதற்குண்டான முயற்சியை எடுத்தயா…? என்கிறார்.

இதெல்லாம் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் இயற்கையாக எனக்கு அனுபவத்தில் கொடுத்தது.

கடல் அலைகள் இப்படி இருக்கிறது…! அப்படி இருக்கின்றது….! என்று கரையில் உட்கார்ந்து கொண்டு சும்மா வாயில் பேசுவது அல்ல. அனுபவமாகப் பெற்றதைத்தான் உங்களிடத்தில் சொல்கிறேன்.

உள்ளே இழுத்துக் கொண்டு போனவுடனே
1.என்ன தான் சக்தி கொடுத்தாலும் உன் நினைவு எப்படி வருகின்றது?
2.அப்போது உடல் பலவீனமாகும் போது உன்னை எப்படிக் கீழே இழுக்கின்றது?
3.கீழே இழுத்தவுடனே அந்தப் பெரு மூச்சாகித் தண்ணீர் உள்ளுக்குள் எப்படிப் போகின்றது?
4.எப்படிப் புரையேறுகின்றது…? அப்போது நீ எங்கே தப்பிப்பது…? என்று கேட்கிறார் குருநாதர்.

எவ்வளவு பெரிய திறமையான நீச்சல்காரரும் திடீரென்று கொஞ்சம் பயமாகி “ஆ…!” என்றால் போதும். குபுக்… என்று தண்ணீர் உள்ளுக்குள் போய்விடும். அப்புறம் நீச்சல் எல்லாம் “தத்தக்கா தான்…!”

அந்த மாதிரி இடைவெளியில் விட்டு என்னை அப்படியே தவிக்க வைக்கின்றார் குருநாதர்.

1.கடலுக்குள் சிற்றலைகள் எப்படி வருகின்றது?
2.பெரும் அலைகள் எப்படிப் போகின்றது?
3.உள்ளுக்குள் தூக்கி முங்கியவுடனே அலைகள் எப்படி மேலே போகின்றது.
4.இது போனவுடனே உள்ளுக்குள் (கடலுக்கடியில்) ஒன்று எப்படி இழுத்துக் கொண்டு போகின்றது.

நான் மிதந்து கொண்டு இருக்கும் போது உள்ளுக்குள் கூடி ஒன்று “கிர்…!” என்று போகின்றது. என்னையும் இழுத்துக் கொண்டு போகிறது.

எழுந்து பார்த்தால் வெகு தூரத்திற்கு அப்பால் போயிருக்கின்றேன். எங்கே தப்பிப்பது? அப்பறம் ஆசனத்தைச் சரி செய்து படுத்துப் பார்க்கின்றேன்.

இப்படி எல்லாம் பல நிலைகளைக் காட்டுகின்றார் குருநாதர்.

இதெல்லாம் உங்களிடம் சொன்னால் லேசாகத் தெரியும். சாமி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டார்…! நாம் என்றைக்குக் கஷ்டப்பட்டு இதை எப்படி வாங்கப் போகின்றோம்…? என்று தான் நினைப்பு வரும்.

இது எதற்காகச் சொல்கிறோம் என்றால் இப்படித்தான் சிற்றலைகள்… பெரும் அலைகள்… சுழல்கள்… என்று நம் வாழ்க்கையில் மாறி மாறித் திடீரென்று வருகின்றது.

நீங்கள் எல்லோரும் நன்றாக இருப்பீர்கள். ஒரு ஒன்றுக்கும் ஆகாதவன் வருகின்றான். வந்தவுடன் “நீ பெரிய… என்னை என்னய்யா செய்து விடுவாய்…?” என்று நம்மை மிரட்டுகின்றான் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

அந்த அலை தாக்கியவுடனே நாம் என்ன செய்வோம்…? இவனைத் தொலைத்துக்கட்டி விடவேண்டும் என்ற எண்ணம் தான் வரும்.

இவன் செய்யும் குசும்பைப் பார்…! என்னை மிரட்டுவதற்கு இவன் யார்…? என்ற இந்த அகம் என்ற அலைகளில் நாம் சிக்கி இவனை அழித்தே விட வேண்டும் என்று நினைப்பு தான் வரும்.

அதற்குண்டான முயற்சி எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டிருப்போம். அவனை அழித்திடும் எண்ணம் நமக்குள் வந்து நம்மை அழித்து விடும். நாம் சம்பாரித்து வைத்த செல்வத்திற்கு வேலை வந்து விடும்.

அப்போது இது என்ன செய்கின்றது?

செல்வத்தைச் சம்பாரித்து வளர்க்க வேண்டும் என்று தான் நினைப்பார்கள். ஆனால் இப்படிச் சண்டையாகிப் பிரச்னை ஆன பின் கோர்ட்டு கேசு இதற்கெல்லாம் போய்ப் பணமெல்லாம் கரையத் தொடங்கும்.

இவர்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் அதற்கு வேண்டிய உதவி (SUPPORT) செய்வார்கள். அடுத்துப் பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு “என்றைக்குத்தான் இதிலிருந்து விடுபட போகின்றோமோ தெரியவில்லை…!” என்று சொல்வார்கள்.

ஆகவே இந்த அலைகளில் சிக்கினால் பணமெல்லாம் காணமால் போய்விடும்.

அதே மாதிரி குடும்பத்தில் எல்லாம் நன்றாக இருப்பார்கள். வீட்டில் பையன் ஏதாவது சொன்னபடி கேட்கவில்லை… தவறான வழிகளில் போகிறான் என்றால்… தாய் தகப்பனார் “இவனை இரண்டில் ஒன்று பார்த்து விட வேண்டும்” என்று எண்ணுவார்கள்.

அவனுக்குச் சொத்தே கொடுக்கக் கூடாது என்று மனதில் பதிய வைத்து விடுவார்கள். எங்கேயோ போடா…! உனக்கு ஒரு காசும் கிடையாது என்பார்கள். இந்த அலைகளில் சிக்கிக் கொண்டு தவித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

பையன் மேல் பாசம் அலையாக இருக்கின்றோம். திடீரென்று வெறுப்பு அலை வந்து விட்டது என்றால் இதில் இப்படி மூழ்கி விடுகின்றோம்.

இவனை எண்ணி அந்த வெறுப்பிலே மூழ்கும் போதே மற்ற பிள்ளைகளிடமும் இதைப் பற்றி எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருப்போம்.

“டேய்…! அவனை மாதிரி எல்லாம் யாரும் ஆகி விடாதீர்கள்…! என்று இந்த அலை அங்கே மற்ற பிள்ளைகளிடமும் போய் மோதுகின்றது.

என்னடா இது…? எப்போது பார்த்தாலும் என் அப்பா அவனை வைத்துக் கொண்டு நம்மையும் சும்மா ஜாடையாகச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கின்றார் என்று அங்கேயும் அது வருகின்றது.

அந்த வெறுப்பு அலையில் சிக்கி விட்டால் அதிலே மூழ்கி அதனின் இயக்கமாக இயக்கத் தொடங்குகின்றது.

எப்படி எப்படியோ சம்பாதிக்கின்றோம்…! பிள்ளைகள் எல்லாம் நல்ல பிள்ளையாக இருக்க வேண்டுமே. அவர்கள் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவர்களாக வர வேண்டுமே…! எல்லோரும் என்னைக் கௌரவமாக மதிக்க வேண்டும்… போற்ற வேண்டும்..! என்ற இந்த எண்ணத்தில் இந்த அலையில் போய் சிக்கி கொண்டு அப்படியே தத்தளித்துக் கொண்டு இருப்பார்கள்.

என்ன சம்பாரித்து என்ன செய்வது…? என் பிள்ளைகளை நினைத்தால் எனக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை…! இப்படித்தான் எண்ணுவார்கள்.

வருகின்றவர்களிடம் எல்லாம் இந்தக் கதையைச் சொல்வார்கள். இப்படி இந்த அலைகளில் தான் மூழ்கி கொண்டு இருப்பார்களே தவிர மீட்க வழியே இருக்காது.

நிறையக் குடும்பங்களில் பாருங்கள். இந்த மாதிரித்தான் இருக்கும்.

அதே மாதிரி பெண் குழந்தைகளைப் பாசமாக வளர்த்துக் கொண்டு இருக்கும் போது திருமணத்திற்காக மாப்பிள்ளை வந்து வந்து போவார்கள்.

ஐயோ…! மாப்பிள்ளை வந்து விட்டு வந்து விட்டுப் போய்க் கொண்டு இருக்கின்றார்களே. என் பிள்ளையின் எதிர்காலம் இப்படி ஆகி விட்டதே, அது எதிர் காலம் என்ன ஆகுமோ… வயதாகி விட்டதே..! என்று இந்த பாச அலையில் சிக்கிக் கொள்வார்கள்

அந்தப் பிள்ளையை நினைக்கும் போதெல்லாம் கவலை… வேதனை. இந்த அலையில் சிக்கிக் கொண்ட பின் குடும்பத் தொழிலும் போய்விடுகின்றது. யாரிடம் சொன்னாலும் சோகம் தான்.

இந்த ஜோசியக்காரன்… அந்த நாடிக்காரன்… அங்கே… இங்கே… என்று போய்… “ஏதாவது வழி வராதா…!” என்று தான் நாம் சுற்றப் பழகியிருக்கின்றோமே தவிர மகரிஷிகள் காட்டிய வழியை எண்ணிப் பார்க்கவே இல்லை.

ஏனென்றால் இந்த அலைகள் அடித்துக் கொண்டு இருக்கும் போது இங்கே இப்படி இருக்கின்றதே… அந்தப் பிள்ளை இப்படி இருக்கின்றதே… என்ற இந்தச் சங்கடம் வரப்போகும் போது சொந்தத்திற்குள்ளேயும் பகைமை வரும்.

என்னப்பா…! நீ வருகிற மாப்பிள்ளை எல்லாம் இந்த மாதிரி சொல்லிச் கொண்டு இருக்கின்றாய் என்று அவர்கள் சொல்வார்கள். இந்த அலைகள் என்ன செய்யும்?

எல்லா இடத்திலயும் மோதி நம்மை அந்தச் சுழலில் கொண்டு போய்ச் சிக்க வைத்து விடும்.
1.ஒன்றுக்கொன்று மோதினால் என்ன செய்யும்?
2.சுழலில் சிக்கித் தவித்து கொண்டு இருக்க வேண்டியது தான்
3.பிறகு எங்கிருந்து தப்பிப்பது…!
4.சொந்தக்காரர்கள் மேல் வெறுப்பு வந்துவிடுகின்றது.

அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? ஏதோ நல்லதைச் செய்யலாம் என்று போனால் நம்மிடம் சீறிச் சீறி விழுகின்றான் ஐயா. “அறிவு கெட்டதனமாகச் செய்து கொண்டு இருக்கின்றான்…!” என்று சொல்வார்கள்.

இந்த அலைகள் இப்படி வந்து உங்களைச் சுற்றி கொண்டு இருக்கும். உங்கள் குடும்பத்தில் பார்க்கலாம். ஆனால் நாம் யாரும் தவறே செய்யவில்லை.

இதைப் போன்ற அலைகளில் சிக்கி
1.அந்தக் குழந்தையையும் காப்பாற்ற முடியவில்லை.
2.நம்மையும் நம் நல்ல குணத்தையும் காப்பாற்ற முடியவில்லை.
3.கஷ்டப்பட்டுக் சம்பாதித்த சொத்தையும் காப்பாற்ற முடியவில்லை.
4.எல்லோரிடமும் நல்ல நிலையில் பழகினோம் இதையும் காப்பாற்ற முடியவில்லை.
5.இந்த சுழலில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருப்போம்.

இந்த மாதிரி அலைகளில் இருந்து மீள என்ன செய்ய வேண்டும்?

என் பிள்ளை அது எப்படியும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று ஓங்கி இந்த எண்ணத்தைச் செலுத்தி மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியை எடுத்து மன பலத்தைக் கொண்டு வர வேண்டும்.

மகரிஷிகள் உண்ர்வின் வலு கொண்டு நமக்குள் அந்த அருள் ஞான வித்தை வளர்த்து
1.குழந்தையைப் பார்த்து எப்போதும் நீ நன்றாக இருப்பாய் என்று சொல்லி
2.அந்த மன வலுவைப் பெற்று விட்டோம் என்றால் அந்த அலையில் நாம் சிக்க மாட்டோம்.

பெண்ணைப் பார்க்க வருகின்றவர்கள் என்ன செய்வார்கள்…? பார்த்தவுடனே பிடித்துக் கொள்ளும்.

இதை அப்படியே அனுபவமாக திருச்செந்தூர் கடலில் என்னை வழி நடத்தி கடலுக்குள் வைத்துக் காட்டுகின்றார் குருநாதர்.

கடலில் பெரிய அலைகள் வரப்போகும் போது ஒவ்வொரு சமயத்திலும் முங்கி அடிக்கும் போது மூக்கில் தண்ணீர் ஏறிவிடும். சில நேரங்களில் படுத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது வாயில் தண்ணீர் ஏறிவிடும்.

இப்படிச் சிக்கப்போகும் போது நாம் மறுபடி தப்பித்துப் போவோமா…! என்ற இந்த எண்ணங்கள் தான் வருகிறது.

அந்த நேரத்தில் இதிலிருந்து நீ மீள வேண்டும் என்று எண்ணத்தை “நீ எப்போது கூட்டினாய்…?” என்று மறுபடியும் வினா எழுப்புகின்றார் குருநாதர்.

ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் உள்ளே இழுத்துக் கொண்டே போகிறது. கலைத்துப் போய்விடுகின்றேன். மீண்டும் முயற்சி செய்து நீச்சலடித்து வெளியில் வர வேண்டும் என்றாலும் அது இழுத்துக் கொண்டு மறுபடியும் உள்ளுக்குள் போகின்றது.

மனிதன் வாழ்க்கையில் பாச அலை வெறுப்பு அலை வேதனை அலை அன்பு அலை கோப அலை எல்லாம் எப்படி மோதுகின்றது..? சுவாசித்தவுடனே நம்மை எப்படியெல்லாம் திசை திருப்புகின்றது..? என்று அலைகள் வரிசையில் இது தெள்ளத் தெளிவாகக் காட்டினார்.

இதை எல்லாம் தெளிவாகத் தெரிந்து கொண்டால் போதும்.

உங்களுக்குத் துருவ நட்சத்திரம் என்ற துடுப்பைக் கொடுக்கின்றோம். அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் சக்தியைக் கொண்டு உங்கள் வாழ்க்கையில் வரும் அலைகளை எல்லாம் பிளந்து மகரிஷிகளின் அருள் வட்டத்தில் ஏகாந்தமாக இணைய முடியும்.

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் எனக்கு அதைத் தான் காட்டினார்…!