அகஸ்தியன் பிஞ்சு உள்ளத்தில் தரையில் மல்லாந்து படுத்திருக்கும் பொழுது கண்டுணர்ந்த “இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் இயக்க நிலைகள்…!”

ஓ…ம் ஈஸ்வரா… குருதேவா… என்று சொல்லும் போதெல்லாம் புருவ மத்தியில் இருக்கும் நம் உயிரை நினைவிற்குக் கொண்டு வர வேண்டும். ஏன்…?
1.நாம் எதைப் பெற வேண்டும் என்று ஏங்குகின்றமோ….
2.அகஸ்தியன் கண்டுணர்ந்த அகண்ட பேரண்டத்தின் உண்மைகளை அறிய வேண்டும் என்று
2.உயிருடன் ஒன்றிய நிலைகள் கொண்டு ஏங்கினால் தான்
3.அது நல்ல முறையில் நமக்குள் பதிவாகும்.

அக்காலங்களில் வாழ்ந்த அகஸ்தியரின் தாய் தந்தையர்கள் எதை எதையெல்லாம் எண்ணி அவர்கள் பெற்றனரோ அவை அனைத்தும் தாய் கருவிலே வளர்ச்சி பெற்ற அகஸ்தியருக்கும் கிடைத்தது.

அவருடைய தாய் தந்தையர்கள் அவர்கள் உடல்களிலே மற்ற பச்சிலைகளைப் பூசிக் கொண்டு அதனுடைய மணத்தை வெளிப்படுத்தும் போது நுகர்ந்து தன் உணவிற்காகத் தேடி வரும் மற்ற உயிர் இனங்களோ கொசுவோ விஷ ஜந்துக்களோ இவை அனைத்தும் அவர்களை அணுகாது இருந்தது. தங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்காக வேண்டி அவ்வாறு செய்தார்கள்.

அவர்கள் சூரியனை உற்றுப் பார்க்கப் படும்போது சூரியனின் முகப்பில் தான் சுழற்சியின் வேகத்தால் மோதும் நிலைகள் கொண்டு விஷங்கள் பிரிக்கப்பட்டு உயர்ந்த சக்திகளைத் தனக்குள் வளர்த்துக் கொண்டு ஒளிக் கதிர்களாக வீசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கின்றார்கள்.

ஒளிக் கதிர்கள் சூரியனிலிருந்து வெளிப்படும்போது தன் முகப்பில் பிரிக்கப்பட்ட அந்த விஷத் தன்மையைத் தான் நுகர்ந்து பிரபஞ்சத்தில் பரவிக் கொண்டு இருப்பதையும் அவர்கள் காணுகின்றார்கள். ஏனென்றால்
1.பல விஷங்களை வெல்லக்கூடிய முலாம்களை அவர்கள் உடலிலே பூசிக் கொள்வதால்
2.அதை அவர்களால் காண முடிகிகின்றது.
3.அவர்கள் கண் வழி பெறும் இந்த உணர்வுகள் அவர்கள் உடல்களிலே பதிவானாலும்
4.கருவிலே வளரும் அந்த அகஸ்தியனுக்கும் தாய் ரூபத்தில் அது பதிவாகின்றது.

இவ்வாறு வளர்ச்சி பெற்றுப் பிறந்த பின் அகஸ்தியன் தரையிலே மல்லாந்து படுத்திருக்கும் போது தாய் கண்ட உணர்வுகளை அந்தச் சூரியனின் இயக்கங்களைப் பார்க்கின்றது.

இருபத்தியேழு நட்சத்திரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு மற்ற கோள்கள் கவர்ந்து அலைகளாக அனுப்பப்படும் போது அதை சூரியன் தனக்குள் கவர்ந்து தன் முகப்பில் அந்த விஷத்தைப் பிரித்து ஒளிக் கதிர்களாக மாற்றி அமைப்பதை இந்தக் குழந்தை (ஆரம்பத்திலேயே) பார்க்கின்றது.

ஆனால் அவனால் சொல்ல முடியவில்லை. தனக்குள் கவர்ந்த உணர்வுகள் சிரித்துக் கொண்டே பார்க்கின்றான் பல நிலைகளில். அதே சமயத்தில் இந்தக் குழந்தை பிறந்த பின் தனியாக இருந்தாலும் கொசுவோ விஷ வண்டுகளோ மற்ற ஜெந்துகளோ இவன் அருகில் வருவதில்லை.

இவன் உடலிலிருந்து வரக்கூடிய மணத்தை நுகரப்படும் போது அந்த வண்டுகள் மயங்கி விழுகின்றது. விஷ ஜந்துக்களோ அப்பால் விலகிச் சென்று விடுகின்றது.

சூரியன் தனக்குள் விளைந்த ஒளிக் கதிர்களால் மற்ற உணர்வுகள் மோதும் போது விஷத்தைப் பிரித்து விடுகின்றது… வெப்ப அலைகள் உருவாகின்றது என்ற நிலையை முதன் முதல் அகஸ்தியனின் தாய் தந்தையர்கள் காணவில்லை.

ஆனால் இந்தக் குழந்தை (சொல் வடிவில் சொல்ல முடியாத நிலையில்) அது ஆரம்பத்திலிருந்தே பார்த்துக் கொண்டு வருகின்றது.

மற்ற உயிரினங்களையோ மிருகங்களையோ இது பயமற்ற நிலையில் பார்க்கின்றது. மற்ற உயிர் இனங்களும் மற்ற விஷ ஜந்துகளும் இவனைக் கண்டால் மயங்கி விழுகின்றது. இந்த மயக்கத்திற்காக அஞ்சி விலகி அப்பால் ஓடுகின்றது.

இப்படி அகஸ்தியன் இளம் பருவத்தில் வளர்ந்து வரும் போது அவனுடைய தாய் தந்தையர்கள் தன் குழந்தையின் உடலில் இருந்து நிகழ்த்தக்கூடிய நிலைகளைப் பார்த்த பின்
1.இது கடவுளின் பிள்ளை… கடவுளின் அவதாரம்…! என்ற
2.அப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
3.அக்காலத்தில் இதைத்தான் அவர்கள் எண்ண முடியும்.

குழந்தைப் பருவத்தில் அகஸ்தியன் வானை நோக்கிப் பார்க்கப்படும் போது பிற மண்டலங்களில் இருந்து வரும் சக்திகளை நட்சத்திரங்கள் கவர்ந்து அது பால்வெளி மண்டலங்களாக மாற்றுவதையும் இந்தப் பிஞ்சு உள்ளம் பார்க்கின்றது. ஆனால் சொல்லத் தெரியவில்லை.

நாம் எப்படி இப்போது சீனியைப் போட்டு ஒரு மிஷினைச் சுற்றிய பின் “பஞ்சு மிட்டாய்” உருவாகின்றதோ இதைப் போன்று தான் அந்த நட்சத்திரம் சுழலும் போது அதிலிருந்து வெளிப்படும் மலங்களே பிற மண்டலங்களில் இருந்து வரும் அவை அனைத்தும் நூலாம்படைபோல அதிலே கவரப்பட்டு உறைந்து விடுகின்றது.

அவ்வாறு உறைந்த பின் இந்த நட்சத்திரம் சுழலும்போது இதனுடன் சேர்ந்து சுழற்சியடையப்படும் போது தூசிகளாக மாறுகின்றது. அதே சமயம் சூரியனுடைய காந்த சக்திகள் அந்தத் தூசிகளைத் தனக்குள் கவர்ந்து அதை உணவாக எடுத்துக் கொள்வதையும் அகஸ்தியன் காணுகின்றான்.

ஒரு நூலாம்படை பூச்சி அதன் வலையில் சிக்கும் ஈயைத் தனக்குள் இருக்கும் மூக்கின் நுனி கொண்டு அந்த ஈயின் உடலுக்குள் ஊடுருவச் செய்து அதற்குள் இருக்கும் ஊனைக் கரைத்து உணவாக எடுத்துக் கொள்கிறது. ஆனால் அந்த ஈ முழுதாகவே இருக்கும்.

ஆனால் அதே சமயம் தன் இனத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்ற அந்த உணர்ச்சியால் உருவாகும் அமிலத்தைக் கொண்டு நூலாம்படையாக உருவாக்கி இன்னொரு ஈயைக் காற்றுப் புகாமல் சுற்றி விடுகிறது.

அப்படிச் சுற்றும் போது தனக்குள் உருவாகும் அமிலத்தை அதன் உடலுக்குள் செலுத்தி விடுகின்றது. ஈயின் அணுக்களுக்குள் இது சேர்த்துக் கொண்ட பின் அந்த ஈயின் உயிரான்மா வெளியிலே செல்லாதபடி அந்த ஈயை உருவாக்கிய அணுக்கள் பூராமே நூலாம்படைப் பூச்சியாக உருமாறுகின்றது.

விஞ்ஞானிகள் ஆண்களைப் பெண்களாக மாற்றுவதற்காகச் சில வகைத் திரவங்களைச் (HARMONES) செலுத்துகின்றார்கள் அப்பொழுது பெண்கள் போல ஆணின் உறுப்புகள் மாறிவிடுகின்றது.

மனிதனுக்குள் விஞ்ஞான அறிவால் சேர்த்த இந்த உணர்வு போலத்தான் நூலாம்படைப் பூச்சி அது தனக்குள் இருக்கும் இந்த உணர்வுகளை ஈக்குள் சேர்த்த பின் கருத்தன்மை உரு மாற்றி தன் இனமாக உருவாக்கி விடுகின்றது.

அதே போலத்தான் 27 நட்சத்திரங்களும் பிற மண்டலங்களிலிருந்து வருவதை பால்வெளி மண்டலமாக மாற்றி அதிலிருந்து தூசிகளாக வருவதை உணவாக உட்கொள்கின்றது.

இதற்குள் சேர்த்துக் கொண்ட இதன் ஈர்ப்பு வட்டத்தில் சேர்ந்து சுழலும் அந்தப் பால்வெளி மண்டலத்தில் அது சிறுகச் சிறுக வளர்ச்சி அடைந்து அதனுடைய அமிலத்தைத் தன்னுடன் சேர்த்துச் சேர்ந்து சுற்றும் நிலைகள் வருகின்றது.

சூரியனுக்கு அருகில் கோள்களும் அதிலிருந்து வெகு தூரத்தில் நட்சத்திரங்களாகவும் இருப்பது போல ஒவ்வொரு நட்சத்திரமும் தான் உமிழ்த்தும் பால்வெளி மண்டலத்தில் இதைப் போன்ற உணர்வுகளைச் சேர்த்து விடுகின்றது.

இப்படி வளர்ச்சி பெற்று வரும் இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களிலேயும் ஆண் பெண் என்ற நிலைகள் அதிலே எடுக்கும் துகள்களும் தூசிகளும் ஒன்றாக இணைக்கப்படும் போது இரண்டறக் கலந்து கருவாகி ஒரு பொருளை உருவாக்கும் தன்மைகள் அடைகின்றது.

இதை அந்தப் பிஞ்சு உள்ளமாக இருக்கும் அகஸ்தியன் தனது இரண்டாவது வயதில் பார்க்கின்றார். பார்த்த உணர்வு கொண்டு
1.அவனால் சில சொற்களைச் சொல்லும் தன்மையும் வருகின்றது.
2.அந்த உணர்வுகள் எதிரொலி (ECHO) வருகின்றது.
(அதைக் குருநாதர் காட்டுகின்றார்.)
3.இரண்டாவது வயதில் அவன் காணும் உணர்வுகளைத் தன் தாய் தந்தையரிடம் சொல்கின்றான்.

அவன் உடலிலே விளைந்த அந்த உணர்வின் எண்ணங்கள் இதே சூரியனுடைய காந்தப்புலனறிவு கவர்ந்து நம் பூமியில் அலைகளாகப் படரச் செய்துள்ளது.

அந்தக் குழந்தைப் பருவத்தில் அவன் சொல்லும் மழலைச் சொல்லுக்குள் அந்த உண்மையின் தன்மை எப்படி உருவாகின்றது…? என்ற நிலையைக் குருநாதர் காட்டுகின்றார். எனக்குள் அது பதிவாகின்றது.

மீண்டும் அதை நான் (ஞானகுரு) நினைவு கொள்ளும் போது அந்த இளம் பருவத்தில் அகஸ்தியன் எப்படிக் கண்டுணர்ந்தானோ அதைப் பார்க்க முடிகின்றது… உணரவும் முடிகின்றது.

இப்பொழுது உங்களுக்கும் அதே போலத்தான் புதிதாகத் தெரியும் போது என்ன…? ஏது…? என்று இப்பொழுது திண்டாடுகின்றோம். அல்லவா…!

இதைப் போன்று தான் அகஸ்தியன் அன்றைக்கு அவனுக்குக் கிடைத்த சக்தியைத் தன் தாய்க்குச் சொல்லுகின்றான். அந்தச் சொல்கள் வெளிவருகின்றது.
1.அதே உணர்வுகளை உனக்குள் பதிவு செய்கின்றேன்.
2.இந்த நினைவின் தன்மை கொண்டு அகஸ்தியன் எதைச் சொன்னான்…? எதைப் பார்த்தான்…? என்ற நிலைகளை நீ பார்…! என்கிறார் குருநாதர்.
3.அதை இப்பொழுது உங்களுக்குள்ளும் பதிவு செய்கின்றேன்.

ஏனென்றால் பல இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன் அந்த அகஸ்தியன் கண்ட உணர்வுடன் ஒன்றியேதான் அங்கே உங்களை அழைத்துச் செல்கின்றேன். இந்த உணர்வுகள் உங்களுக்குள் வளர வேண்டும்.

அகஸ்தியர் கண்டுணர்ந்த அந்த உணர்வுகள் அனைத்தும் நம் பூமியில் பதிந்துள்ளது. பதிவானதை நினைத்து நீங்கள் தியானிக்கும் போது அதைப் பார்க்க முடியும். அகஸ்தியர் உணர்வின் தன்மை உங்களுக்குள் வளர்க்க இது உதவும். அதற்குத்தான் இதைச் செய்வது.

இதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவாக்கும் போது அந்த அகஸ்தியன் கண்டுணர்ந்த பேருண்மைகளை நீங்களும் உணர முடியும்.

தன் உடலில் வந்த தீமைகளை அகற்றி வேகா நிலை என்ற நிலை அடைந்து துருவ நட்சத்திரமாகத் திகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த அகஸ்திய மாமகரிஷிகளின் உணர்வை எல்லோரும் பெற முடியும்.

அதன் வளர்ச்சியில் அனைவரும் இந்த வாழ்க்கையில் அகஸ்தியனைப் போன்று வளர முடியும் என்பதற்கே இதை மீண்டும் மீண்டும் மீண்டும் தெளிவாக்கி உங்களுக்குள் பதிவாக்கிக் கொண்டே வருவது…!

தன் பிள்ளைகள் மீது உள்ள பாசத்தால் அவர்கள் செய்யும் தவறைக் கண்டு பொறுக்க முடியாமல் அடித்து உதைப்பார்கள் – “அடிப்பவர்களின் நிலை கடைசியில் என்ன ஆகும்…?”

என் பிள்ளை மேலே ரொம்பப் பிரியமாக இருக்கின்றேன். அவன் பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டும். அவன் பெரிய கல்விமான் ஆக வேண்டும். பெரிய டாக்டருக்குப் படிக்க வேண்டும். பெரிய விஞ்ஞானி ஆக வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

அந்த ஆசை எல்லாம் வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது இந்தக் குழந்தை புத்தகத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு போகிறது. போனவுடனே அங்கே இரண்டு குழந்தை கோலிக்குண்டு விளையாடுகின்றது. கூப்பிடுகின்றது…!

டேய்…! நான் இதிலே இவ்வளவு காசு பார்த்தேன்… அப்படிச் செய்தேன் இப்படிச் செய்தேன்…! என்று சொன்னவுடனே குழந்தை நின்று பார்க்கின்றது. குழந்தைக்குள் இந்த உணர்வின் தன்மை பட்டுவிடுகின்றது. பார்த்த உணர்வுகள் குழந்தையிடம் பதிவாகின்றது.

வேடிக்கைப் பார்த்து விட்டுப்போன குழந்தையிடம் அங்கே பள்ளிக்கூடத்தில் வாத்தியார் சொல்லிக் கொடுத்தாலும் குண்டு விளையாண்டதைப் பார்த்த உணர்வுகள் இது முன்னணியில் இருக்கும்.

ஆனால் வாத்தியார் சொன்னதைத் திருப்பிக் கேட்கப் போகும்போது அந்த நினைவுகள் முன்னாடி இருப்பதால் பதில் சொல்ல வராது.

நான் சொன்னதைக் கேட்கிறாயா…! அல்லது எங்கேயாவது விளையாண்டு கொண்டிருக்கின்றாயா…? என்று சொன்னவுடன் “உள்ளதும்” சுத்தமாகப் போய்விடுகின்றது

அப்போது அந்த வாத்தியார் சொல்வது எல்லாம் கடுமையாகிப் போகும். அப்புறம் பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டும் என்றால் இந்த உணர்வு குழந்தைக்கு என்ன செய்யும்…?
1.விளையாடுகின்ற பக்கம் போய்க் கொஞ்சம் வேடிக்கை பார்த்து
2.குண்டு விளையாடுவதைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டு இருக்கும்.

வாத்தியார் பார்த்துவிட்டு… பையனைப் பார்த்தால் குண்டு விளையாடுகின்ற இடத்தில் இருக்கிறான் என்று உங்களிடம் வந்து சொல்வார்.

நாம் இவ்வளவு காசு கொடுத்துச் செலவு செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். இவன் படிக்காமல் இப்படிச் சுற்றிக் கொண்டு இருக்கிறானா…? சரி இருக்கட்டும்… பார்க்கின்றேன்…! என்று முதலில் வித்து உங்கள் உடலுக்குள் விளைந்து விடுகின்றது.

விளைந்த பின் என்ன செய்யும்…? எட்டிப் பார்க்கும். டேய்…! இப்படி எல்லாம் செய்கிறாயேடா… அப்பா கண்டால் உன்னை உதைப்பார்..! என்று லேசாகக் கோபிப்பீர்கள்.

அடுத்தாற்போல அதையே மீண்டும் செய்தால் “தொலைந்து போகிறவனே…! இப்படிச் செய்கிறாயேடா…! என்று சொல்லி விட்டு உங்கள் பிள்ளையைச் “சொத்து…சொத்து…சொத்து…சொத்தென…! அடிப்பீர்கள்.

உன்னை நான் எப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு இருந்தேன்…? இப்படி பண்ணுகிறாயேடா…! என்று பிள்ளையை அடித்துப் போட்டு அப்புறம் “புஸ்…புஸ்னு…” அழுகத் தொடங்குவீர்கள்.

தன்னை அறியாமலே அழுகை வந்து விடும். பிள்ளை மீது பாசமான நிலைகள் இருந்தாலும் இப்படி ஆகின்றது.

அதற்குத்தான் காளி கோவிலில் காளிக்கு முன்னாடி புலியை வைத்துக் காட்டியுள்ளார்கள். புலியை ஏன் வைத்தார்கள்..? புலி தன் பசியைப் போக்குவதற்காகத் தனக்கு முன்னாடி எது கிடைக்கின்றதோ அதை இரக்கமில்லாமல் அடித்துச் சாப்பிடும்.

இதைப் போன்றுதான் தன் பையன் சொன்னபடி கேட்கவில்லை என்றால் அவனை அடிக்க அடிக்க அந்த உணர்வின் வேகம் தீருகிற வரையிலும் போட்டு அடிப்பீர்கள்.

இப்படிப் பண்ணுகிறானே… அவன் எதிர்காலம் என்ன ஆகுமோ…? என்று சொல்லி உங்கள் கை வலித்தாலும் சரி… வேறு என்ன ஆனாலும் சரி… “சொத்து…சொத்து…சொத்தென..” போட்டு அடிப்பீர்கள்.

புலியைப் போன்று இந்தக் கோபமான உணர்வை எடுத்தவுடனே உயிருக்குள் பட்டு அந்தக் கோப உணர்வின் சக்தியாகக் காளியாக வந்து விடுகின்றது.

சிவன் என்ன செய்கின்றான்…?

அந்தக் கோபமான காரத்தின் உணர்ச்சி இயக்கி “தொலைந்து போகிறவனே… அப்படிப் போகிறவனே… இப்படிப் போகிறவனே…” என்று இந்த உடலான சிவன் “ருத்ர தாண்டவம் ஆடி…!” சொத்து சொத்தென பையனை அடித்துப் போட்டுத் தாய் அழுகத் தொடங்கும்.

“சக்தியோ” தனக்குள் என்ன செய்யும்…? ஆவேசம் அடங்காதபடி பையனை நினைக்கும் போதெல்லாம் புஸ்…புஸ்னு இருக்கும்…! அந்த ஆத்திரம் வரும்…!

விநாயகருடைய வாகனம் எது…? மூஷிக வாகனா எலியைக் காட்டியிருப்பார்கள். ஆக பையனை அடித்து நொறுக்கி விட வேண்டும் என்ற இந்த உணர்வு அந்த ஆத்திரத்துடன் சேர்ந்து நம் நல்ல குணத்தை எலி வங்கு போட்ட மாதிரி வந்து விடுகிறது.

பன்றி என்ன செய்கிறது…? கெட்டதை நீக்கி நல்லதைப் பெற்றது. அதிலே சேர்த்து கொண்ட விளைவு மனிதனாகி நமக்குள் வரும் கெட்டதை நீக்கி விட்டு நல்லதைச் சமைத்துச் சாப்பிடுகின்ற சக்தியாகக் கிடைத்தது.

ஆக பையன் நல்லதாக வேண்டும் என்று நினைத்தோம். நம் ஆசைப்படி அவன் எண்ணவில்லை… அது சரியான முறையில் அவன் செய்யவில்லை என்றால் இப்படி வந்து விடுகின்றது. காளியாக மாறிவிடுகிறது.

அங்கே புலி இருக்கின்றது. இரக்கமற்று நாம் அவனை அடித்து விட்டோம்.
1.அவன் அலறுவதைப் பார்த்து ரசிப்போம்.
2.ரசித்த உணர்வுகள் உடலுக்குள் போனவுடனே நல்ல குணத்துடன் சண்டை போடுகின்றது.
3.நல்ல குணத்துடன் சண்டை போடும் போது அது தனக்குள் கிளர்ந்து தாங்க மாட்டாதபடி
4.அந்த உணர்ச்சிகள் பொங்கி தாய் நிச்சயம் அழுகும்.
5.இப்படிச் செய்கின்றானே என்று வேதனைபட்டு அழுகும்.
6.வேதனையான உணர்வு உள்ளுக்குள் போனவுடனே முதலில் நெஞ்சு வலி வரும்.
7.அப்புறம் இடுப்பு வலிக்கிறது மேல் வலிக்கிறது… இவனை நினைத்து நினைத்து எனக்கு நெஞ்சு வலியே வந்து விட்டது என்பீர்கள்.

அதே சமயத்தில் சுவாசித்த வேதனையான உணர்வுகள் விஷத்தின் தன்மை ஆகி அன்னக் குழாய்க்குள் சென்று அது எரிச்சல் ஊட்டி ஜீரணிக்கும் சக்தியைத் தடைப்படுத்தும்.

ஒரு காகம் வாயைத் திறந்து கொத்தி அது மூடிக் கொண்டு தன் இரையை எடுத்து மகிழ்ச்சியாகச் சாப்பிடுகிறது. ஆனால் அதற்கு வேண்டாததை வாயில் போட்டால் என்ன செய்யும்…? அது அள்ளித் துடிக்கிறது…!

அதைப் போல இந்த விஷத்தின் தன்மை இங்கே குடலில் பட்டவுடனே இது உதறித் தள்ளி அது உள்ளே ஜீரணிக்க முடியாத நிலை ஆகிவிடும்.

பின் இந்த விஷத்தின் தன்மை இரத்தக் குழாய்க்குள் போய் இரத்தத்துடன் கலந்து அதைச் சுத்தப்படுத்தும் பிஸ்டன் (இருதயம்) இரத்தத்தை இழுத்துக் கொண்டு போகும் பொழுது வேதனையான நிலைகளால் வீக்கமாகி இரத்தம் சரியாகக் கிடைக்காத நிலையில் அது திண்டாடும்.

எது…? இங்கே (இருதயம் – நெஞ்சில்) திண்டாடுகிறது மட்டுமல்ல. நல்ல குணத்துடன் சேர்ந்தவுடனே முதலில் நெஞ்சு வலிக்கிறது. அப்பறம் இடுப்பு வலிக்கிறது. பிடரி வலிக்கிறது. கண் வலிக்கிறது. தலை வலிக்கிறது. பாரமாக இருக்கிறது. ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை இது எல்லாம் வரிசையாக வந்துவிடும்.

அப்பொழுதாவது நிறுத்துவோமா என்றால் இல்லை…! தொலைந்து போகிறவனை நினைத்து நினைத்து நினைத்து இப்படி ஆகிவிட்டது…! என்று இதைத்தான் சொல்கின்றோம்.

ஏனென்றால் பெரும்பகுதியான நிலைகள் நாம் சுவாசிக்கும்
1.அந்த உணர்வுக்கொப்ப தான் நம் பேச்சும்
2.அந்த உணர்வுக்கொப்பதான் செயலும்
3.அந்த உணர்வுக்கொப்ப தான் சொல்லின் நிலையும் கேட்போருடைய உணர்வும் அதுதான்.

பையனைப் பார்க்கும் போது வேதனை வந்து விடும். பையன் நம்மைப் பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் வெறுத்துப் பேச ஆரம்பித்து விடுவான். தவறு யார் செய்தது…? நன்றாகச் சிந்தனை செய்து பாருங்கள்…!

வாழ்க்கையின் அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் நல்லதைச் செய்ய ஆசைப்பட்டோம். அதன் வழி வரவில்லை என்கிற போது உங்களுக்கு வெறுப்பு வரும். அதே வெறுப்பின் தன்மை வரும் போது பையனும் உங்களை வெறுத்து விடுகின்றான்.

அப்போது அங்கே போர் முறை வருகிறது. ஆனால் அவன் எண்ணிய நிலைகளை நமக்குள் சேர்தோம் என்றால் நம் நல்ல குணமெல்லாம் சண்டை போடுகின்றது.

இதைப்போன்ற நிலைகள் எல்லாம் நமக்குள் வருகிறது என்று காட்டுவற்காகத்தான் காளிக்கு முன்னாடி புலியும் முருகனுக்கு முன்னாடி மயிலும் இங்கே விநாயகருக்கு முன்னாடி எலியும் போட்டுள்ளார்கள்.

எந்த நிலையை இணைக்கின்றாயோ
1.அது உனக்குள் வினையாகச் சேர்கின்றது.
2.வினைக்கு நாயகனாக உடலாக்குகின்றது.

எந்த நிலையை எண்ணுகின்றாயோ
1.அந்த வினைக்குத் தகுந்தவாறு அந்தக் குணம் இயக்குகின்றது
2.அது வினையாக விளைந்து வினைக்குத் தகுந்த அடுத்த சரீரமாகின்றது.

பிள்ளை மேலே பிரியமாக இருப்பார்கள். அப்படி இருக்கின்றான். இப்படி இருக்கின்றான் என்று குறையைப் பேசியிருப்பார்கள். அடுத்தாற்போல அம்மம்மா… ஐய்யய்யா.. இடுப்பு வலிக்கிறது… மேல் வலிக்கின்றது… என்னால் எழுந்திரிக்கவே முடியவிலை என்று வீட்டிலே பெண்கள் சொல்வதைப் பார்க்கலாம்.

தவறு யார் செய்தது…? உயிர் நாம் கொடுப்பதைப் படைத்துவிடும். இதைத்தான் கீதையிலே நீ எதை நினைக்கின்றாயோ அதுவாகின்றாய் என்று தெளிவாகக் காட்டினார்கள் ஞானிகள்.

இதை எல்லாம் தெளிவாக நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சொல்கிறோம்.

சொன்ன உபதேசத்தையே திரும்பத் திரும்ப சாமி (ஞானகுரு) சொல்கிறார் என்று எண்ணுவார்கள் – ஏன்…?

சாதாரணமாக நாம் காய்கறிகள் நறுக்கினால் கையைச் சும்மா கழுவி விடுகின்றோம். அதிகமான அசுத்தமான பொருளைத் தொட்ட பின் நாற்றம் வருகின்றது என்றால் சோப்பைப் போட்டு கழுவி விடுகின்றோம்.

அதே சமயத்தில் விஷமான பூச்சி மருந்துகளையோ மற்ற கெமிக்கல்களையோ பயன்படுத்தினால் அதைக் காட்டிலும் சாணம் ஏதாவது போட்டுத் துடைத்து விட்டு அதன் பிறகு சோப்பைப் போட்டுக் கழுவி விடுகின்றோம்.

ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு விதமாகக் கழுவுகின்றோம் அல்லவா..! அதற்கப்புறம் தான் நாம் சாப்பிடுகின்றோம்.

அதைப் போன்று தான் இன்றைய தினசரி வாழ்க்கையில்
1.ஒரு பக்கம் போனவுடனே சந்தோசமாகக் கேட்கின்றீர்கள்.
2.மறு பக்கம் போனால் கோபமாகக் கேட்கின்றீர்கள்.
3.இன்னொரு பக்கம் போனால் வேதனையான வார்த்தைகளைக் கேட்கின்றீர்கள்.
4.இன்னொரு பக்கம் வேதனையாக நடக்கும் செயல்களைப் பார்க்கின்றீர்கள்.
5.அதையெல்லாமே நுகர வேண்டியதிருக்கின்றது நுகர்கின்றீர்கள்.

அந்த உணர்வுகள் நம் உடலில் சேர்கின்றது. உடலில் நாம் சேர்த்தவுடனேயே ஒவ்வொன்றும் நம் உடலில் தீய விளைவுகளாகச் சேர்கின்றது. அதையெல்லாம் நாம் துடைக்க முடிகின்றதோ…?

என்னுடைய (ஞானகுரு) உபதேசத்தைக் கேட்டுப் பழகியவர்களுக்கு சொல்வதையே அடிக்கடி சொல்கின்றேன் என்று தோன்றும். புதிதாகப் படிப்பவர்களுக்கு “ஆகா…!” என்று ஒரு அதிசயத்தை உண்டாக்கும்.

இரண்டாவது தரம் சொல்லப்படும் போது சாமி சொன்னதை ஏறகனவே கேட்டோம், இன்றைக்கும் மீண்டும் “அதைத்தான் சொல்கிறார்…!” என்ற எண்ணம் வரும்.

ஆனாலும் ஒரு தடவை அதை எண்ணி உங்கள் உடலில் பதிவு செய்தாலும் சாமி என்ன சொன்னார்…? என்று திருப்பிக் கேட்டால் சொல்லத் தெரியாது.

ஆனால் மீண்டும் சொல்லும் போது உங்கள் நினைவிற்கு வரும். அந்த நினைவின் படி நன்றாகப் பதிவாக வேண்டும் என்று எண்ணினால் உங்கள் உடலுக்குள் விளையும்.
1.ஆனால் நேற்றுச் சொன்னது தானே… “ஹூம்….!” என்று
2.சாதாரணமாகச் சொல்லி விட்டு விட்டால்
அது வளர்ச்சி பெறும் சக்தியை இழக்கச் செய்து விடுகின்றது.

நீங்கள் செடிக்கு நேற்று உரம் போட்டீர்கள். நேற்றைக்கு உரம் போட்டது தானே என்ற வகையில் அந்தச் செடி அந்த உரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாது இருந்தால் செடி வளர்ச்சி ஆகுமா…?

ஏனென்றால் அந்தச் செடி நன்றாக வளர வேண்டும் என்றால் அவ்வப்பொழுது அதற்குகந்த சத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். கொடுக்கவில்லை என்றால் மகசூல் காண முடியாது. வளர்ச்சி குறைந்துவிடும்.

அதைப் போல நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட இந்த உணர்வின் சக்தி உங்களுக்குள் ஒரு தரம் வித்தானாலும் அந்த உணர்வின் சத்துக்குள் நினைவுபடுத்தி அந்த உணர்வைத் தூண்டச் செய்ய வேண்டும்.

அந்தத் தூண்டுதலான உணர்வுகள் கொண்டு உங்களுக்குள் அதை விளைய வைக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் யாம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது.

இராமாயணக் காவியத்தைக் கதையாகச் சொல்லும் போது நாம் சிறு பிள்ளைகளாக இருக்கும் பொழுதும் அதே கதையைத் தான் சொன்னார்கள். ஆனால் இன்றைக்கும் அதே கதையாகத் தான் சொல்கின்றார்கள்.

முதலிலேயே இராமயாணத்தைச் சொல்லியாயிற்று…! அதே கதையைத் திரும்ப எதற்காகச் சொல்ல வேண்டும்…? என்று யாராவது சொல்லாமல் இருக்கின்றார்களா…? அல்லது கேட்காமல் விட்டார்களா…?

முன்பெல்லாம் இராமயாணமோ மகாபாரதமோ பெரியவர்கள் சொன்ன கதையோ அல்லது வாழ்க்கையில் ஒருவன் கெட்டுப் போன நிலைகளிலிருந்து எப்படி மீட்டுக் கொண்டான் என்று கிராமப்புறங்களில் ஒரு கதையாகச் சொல்லி நல்ல உணர்வுகளையும் நல்ல உணர்ச்சிகளையும் பதிவு செய்தார்கள். விடிய விடிய உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

இப்போது கிராமப்புறங்களில் இராமயாணத்தை யாரவது கதை சொன்னால் பொழுது போகாமல் வேலையற்றுப் போய் உட்கார்ந்து கொண்டிக்கின்றார்கள் என்று நாம் சொல்கிறோம். அதைப் பார்க்கும் போது வெறுப்பு வருகின்றது.

இன்று கோவிலில் விழாவோ மற்றதுகளோ வைத்தார்கள் என்றால் அதிலே கரகாட்டமும் ஆட்டமும் பாட்டும் வரும். அந்தக் கரகாட்டத்தை வைத்து விடிய விடிய கொச்சை கொச்சையாகப் ஆடுவதும் பாடுவதும் வேடிக்கை பார்ப்பதும் இதுதான் பொழுது போக்கு.

அதே சமயத்தில் இங்கே டி.வி.யைப் போட்டு உட்கார்ந்தால் “டமார்… டுமார்…!” என்று சத்தம் போட்டு இங்கே பாட்டு கேட்டதென்றால் உடனே என்ன இங்கே வந்து விடுவார்கள்.

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அந்த டி.வி.யில் ஏதாவது கொஞ்சம் தகராறு ஆகி கொஞ்சம் படம் “கர்…புர்…” என்று இருந்தால் அந்த டி.வில் வைத்திருப்பவரைப் பார்த்து “ஏனய்யா…! நீ டி.வி.யா வைத்திருக்கிறாய்…?“ என்று உதைக்கவே போய்விடுவார்கள்.

அந்த அளவுக்கு இன்றைய மனிதர்களின் உணர்ச்சியின் வேகம் இருக்கின்றது. மனிதனுடைய வேகத் துடிப்புகள் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகி விட்டது.

1.அதையெல்லாம் மடக்கிக் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்
2.நீங்கள் எல்லோரும் அந்த மகா ஞானிகளின் ஆற்றல்களைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காக வேண்டித்தான்
3.இத்தனை தடவை திருப்பித் திருப்பி திருப்பித் திருப்பிச் சொல்கின்றேன்.