“விண் செல்ல வேண்டும்…!” என்ற நினைவு ஒன்றை மட்டும் குறியாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்

உதாரணமாக இரண்டு பேர் நம்மைக் கடுமையாகத் திட்டுகின்றார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது நமக்கு எரிச்சல் வருகின்றது… வேதனையும் வருகின்றது…!

அப்போது அந்த எரிச்சலும் வேதனையும் வரும் போது அவனை நினைக்கும் போதெல்லாம் “என்னை இப்படிக் கேவலாமாகப் பேசினான்… பேசினான்.. பேசினான்…! என்று நாம் அதிகமாகப் பேசுகின்றோம்.

எரிச்சலையும் வேதனையையும் அதிகமாகச் சுவாசிக்கும் போது நம் ஆகாரத்துடன் கலந்து உடலுக்குள் இரத்தமாகக் கலக்கப்படும் போது கை கால் குடைச்சல் தலை வலி மேல் வலி இடுப்பு வலி அஜீரணக் கோளாறு இதைப் போல நிலைகளெல்லாம் உரு பெற்று விடுகின்றது.

ஆகவே இதைப் போன்று வேதனைப்படும் சந்தர்ப்பம் வந்தால் அடுத்த கணம் ஞானிகள் காட்டிய அருள் வழிப்படி ஈஸ்வரா என்று நம் உயிரை எண்ணி
1.அந்த மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி நாங்கள் பெற வேண்டும்
2.அது எங்கள் இரத்தத்தில் கலந்து ஜீவான்மா ஜீவணுக்கள் பெற வேண்டும் என்று
3.உடலுக்குள் நினைவைச் செலுத்திச் சிறிது நேரம் தியானிக்க வேண்டும்.

தங்கத்திற்குள் திரவகத்தை ஊற்றினால் வெள்ளி பித்தளை ஆவியாகப் போவது போன்று எப்பொழுதெல்லாம் துன்பம் நேருகின்றதோ அப்போதெல்லாம் அந்த மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெற வேண்டும் என்று அதனுடன் இணைத்துத் தீமைகளைப் பிரிக்க வேண்டும்.

நாம் தவறே செய்ய வேண்டியதில்லை. பத்திரிக்கைகளைப் பார்க்கின்றோம். பயங்கர ஆயுதங்கள் கொண்டு ஒரு குடும்பத்தைத் தாக்கிவிட்டு வீட்டிலுள்ள பொருளை எடுத்துச் சென்றான் என்று படிக்கின்றோம்.

அந்த நினைவுகள் நம்மை இயக்கி இரவிலே அந்த நினைவுகள் வந்து “சறுக்…!” என்று சத்தம் கேட்டாலே நம்மை அலறச் செய்கின்றது…! பதட்டமாகின்றோம். ஏனென்றால்
1.நமக்குள் எதைப் பதிவு செய்கின்றமோ
2.அந்தப் பய உணர்வுகளும் “இப்படி ஆகிவிட்டதே…” என்ற வேதனை உணர்வுகளும்
3.உமிழ் நீராகச் சேர்த்து நம் உடலுக்குள் வித்தாகின்றது.

பதிவானதை நீக்க வேண்டும் என்றால் மெய் ஞானியின் அருள் ஒளியை நாம் எடுத்து அதைச் சுவாசித்து அந்த உமிழ் நீரை நம் உடலுக்குள் கலக்கச் செய்ய வேண்டும்.

தங்கத்திற்குள் திரவகத்தை விட்டதும் அழுக்குகள் ஆவியாக ஆனது போன்று எவ்வளவு கொடிய வேதனையோ எரிச்சலான நிலைகள் இருந்தாலும் அதை அகற்றிட முடியும். மனதைச் சமப்படுத்த முடியும்

கெட்டதைச் சந்திக்கின்றோம் என்றால் அடுத்த கணமே மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெற வேண்டும் என்று உடலுக்குள் செலுத்தி அப்போதைக்கப்போது சேரும் அழுக்கை துடைக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிக் கற்று கொண்டால் தான் நாம் மனிதன் என்ற நிலைகளில் முழுமை அடைந்து எங்கே ஒளியாகச் செல்ல வேண்டுமோ அந்தப் பாதையிலே செல்ல முடியும்.

மீன் தனக்குள் இருக்கும் காந்தம் குறையும் பொழுதெல்லாம் வெளியில் வந்து தனக்குத் தேவையான காந்தத்தை எடுத்துக் கொண்டு தான் அடைய வேண்டிய நிலைகளுக்குச் செல்கின்றது.

அதைப் போன்று தான் விண்ணிலே தோன்றிய உயிர் பூமிக்குள் விஜயம் செய்து பரிணாம வளர்ச்சியில் மனிதனாக வளர்ந்த பின் விண் செல்ல வேண்டும் என்பதே ஞானியர்கள் அறிந்துணர்ந்து வெளிப்படுத்திய பேருண்மையின் நிலைகள்.

ஆகவே
1.”விண் செல்ல வேண்டும்…!” என்ற நினைவு ஒன்றைக் குறியாக வைத்து
2.அந்த ஞானிகள் காட்டிய அருள் வழியில் நடந்து
3.”அழியா ஒளிச் சரீரம் பெறும் நல்ல சந்தர்ப்த்தை…” இந்த வாழ்க்கையில் உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

பல நினைவுகளில் நாம் இல்லாமல் “ஈஸ்வரா…..!” என்று ஒரு நிலையில் நம் நினைவு இருக்க வேண்டும்

ஒருவர் நோயோடு ரொம்ப வேதனைப்படுகிறார் என்று நாம் பார்க்கின்றோம். ஐயோ.. பாவமே…! என்று சொல்லி விட்டு அந்த நோயை நீக்குவதற்கு அவருக்கு நாம் உதவி செய்கிறோம்.

ஆனாலும் அந்த இடத்தில் பரிபக்குவம் இல்லை என்றால் என்ன ஆகும்….?
1.அவரின் நோயின் தன்மையைப் பற்றிக் கேட்டு நுகர்ந்த பின்
2.அதைச் சுத்தப்படுத்தவில்லை என்றால் அந்த நோயின் தன்மை நமக்குள் வரும்.

நோய் வராமல் தடுக்க வேண்டும் என்றால் ஈஸ்வரா என்று உயிரான ஈசனை வேண்டி அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் நாங்கள் பெற வேண்டும் எங்கள் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும் என்று எண்ணி அதை எடுத்துச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் அவர் பெற வேண்டும். அவர் உடல் நலமாக வேண்டும் என்று சொல்ல வேண்டும்.

அதை விடுத்துவிட்டு அவருக்கு வந்ததைப் பார்த்து “ஐயோ…! என்றால்…
1.நமக்குள்ளும் ஐயோ என்று அந்த நோயை இழுத்துக் கொண்டு வந்துவிடும்.
2.அவர் பட்ட வேதனையைத்தான் உருவாக்கும்.

நல்லதைச் செய்கிறேன் என்ற நிலையில் “நான் அதைச் செய்கிறேன்… இதைச் செய்கிறேன்…! என்று அந்தப் பக்குவ நிலை தவறினால் என்னாகும்..?

வடையைச் சுடுகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். எண்ணெய் காயாமல் தட்டிப் போட்டால் ஒரு வடை போட்டால் வேகும். இரண்டாவது வடையை போட்டவுடன் சூடு அமர்ந்து விடும்.

அப்போது வடை வேகுமா…? எண்ணெயைத்தான் எடுத்துக் கொள்ளும். சட்டியில் எண்ணெய் காணமல் போகும். வடையில் ருசி இருக்காது.

ஆகையால் வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு தீமை என்ற உணர்வை நுகர்ந்தாலும் அடுத்த கணம் அதைத் தூய்மை செய்ய வேண்டும் என்ற நிலைக்குப் பக்குவம் வர வேண்டும்.

ஒருவன் தீய வினைகளைச் செய்கிறான். அதைப் பார்க்கிறோம் என்றால் அது நமக்குள் வராதபடி அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் பெற வேண்டும் என்று இதை வைத்துத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.

அடுத்தாற் போல் யாரிடம் சொன்னாலும் குற்றங்களில் இருந்து அவன் மீள வேண்டும்… “மீள்வான்…!” என்று சொல்ல வேண்டும். ஆனால்
1.பாருங்கள்…! இந்த மாதிரித் திட்டிக் கொண்டு இருக்கின்றான்.
2.நானும் பார்த்துக் கொண்டே தான் இருக்கின்றேன் என்று கோபமாகச் சொன்னால் என்ன செய்யும்?

பக்குவம் தவறினால்… இதே உணர்வு கோபமாக அவரையும் நம் மீது திருப்பிப் பேசச் செய்யும். நம் மீது தான் குற்றவாளி ஆக்கும். ஏனென்றால்
1.அவன் உணர்வு நமக்குள் வந்து
2.இதே சொல் அங்கே போய்
3.நம்மைக் குற்றவாளியாக ஆக்கும்.
4.அப்போது தவறு செய்பவனுடைய உண்மையை நாம் எடுத்து சொல்ல முடியாது.

ஆகவே அந்த மாதிரி ஆகாதபடி உடனே ஆத்ம சுத்தி செய்து விட்டு அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் அவர் பெறவேண்டும்… உண்மையை அவர் உணர வேண்டும் என்று எண்ணி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அவர் பக்குவமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நாம் அந்தப் பரிபக்குவத்தைப் பெற்று தீமையை நமக்குள் புகாதபடி தீமையை மாற்ற வேண்டும். நம் மனதைப் பக்குவப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

சாமியார் செய்வார்… சாமி செய்யும்.. கடவுள் செய்வார்… என்றால் யாரும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால்
1.உள் நின்று இயக்கும் நம் உயிரே கடவுள்
2.நாம் எண்ணிய உணர்வே நமக்குள் கடவுளாகின்றது – அதுவே நம்மை இயக்குகின்றது.

தீமையான இயக்கங்களிலிருந்து நாம் மீள்தல் வேண்டும். தீமையை நீக்கிய மகரிஷிகளின் உணர்வினை எடுத்து ஒவ்வொரு செயலையும் நமக்குள் பக்குவப்படுத்த வேண்டும்.

அந்த நிலை பெறுவதற்காகத்தான்
1.பாட்டை மட்டும் பாடி விட்டுப்
2.பல நினைவில் நான் இல்லாமல் பரி பக்குவ நிலை நான் பெற
3.எனக்கு அருள்வாய் ஈஸ்வரா என்று உயிரை வேண்டிக் கேட்கின்றோம்.

தொழில் செய்யும் இடங்களில் டென்சன் (TENSION) ஆகாமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும்…?

தொழிலுக்கு அதிபதியாக நான் இருக்கிறேன். தொழில் நடக்கும் இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு வருகின்றேன் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

என்னுடைய உணர்வின் வேகத்தால் அங்கே வேலை பார்ப்பவர்களைக் கடுமையாகப் பார்க்கிறேன். என் சொல் அங்கே அவர்களிடம் படுகின்றது.

அந்தத் தொழிலாளியின் செவியிலே பட்டபின் என்னை உற்றுப் பார்ப்பான்.
1.உற்றுப் பார்க்கப்படும் போது நான் எந்த வெறுப்பின் நிலை அடைந்தேனோ
2.அது அவனிடம் பட்டு அடுத்து முதலாளி என்ற அச்ச உணர்வுகள் இருப்பின்
3.இந்த உணர்வின் தன்மை அது அவன் செயலைப் பலவீனப்படுத்தும் நிலையாகவே அங்கு வருகின்றது.

முதலாளி வந்து பார்த்துவிட்டுச் சென்றார் என்று அந்தத் தொழிலாளி எண்ணினாலும் அடுத்த கணம் நகர்ந்தபின்
1.நான் எப்படி வெறுப்பின் தன்மை கொண்டு இருந்தேனோ
2.அதே வெறுப்பான உணர்வுகள் கொண்டு அவன் இயந்திரத்திலோ மற்றதிலோ கணக்கிலேயோ உற்றுப் பார்க்கப்படும் போது
3.இவன் உணர்வுக்கொப்பதான் கண்ணின் புலனறிவு ஓடும்.

ஒரு தறியை நெய்கிறான் என்றால் அந்த இயந்திரத்திலே இருக்கும் நாடா துரித நிலைகளில் ஓடினாலும் அதற்குள்ளும் ஒரு ஈர்ப்பின் தன்மை உண்டு.

இயந்திரமோ நாடாவோ எல்லாவற்றுக்குள்ளும் காந்தப் புலன் உண்டு. எந்த உணர்வின் தன்மை கொண்டு அதை உற்று நோக்குகின்றோமோ அவனின் வெறுப்பான உணர்வலைகள் அதிலே பட்டபின் பார்க்கலாம்.
1.அந்த நாடா குதித்து ஓடும்
2.ஏனென்றால் அது சீராக ஓடுவதை இந்த வெறுப்பின் உணர்வுகள் இயக்கி இந்த நிலையைச் செய்யும்.

நான் முதலாளி பார்த்து விட்டு வந்தேன் என்றாலும் என்னிடம் வேலை செய்பவனைக் கடுமையாக வெறுத்துப் பேசும் பொழுது
1.முதலாளி என்ற உணர்வுகள் அவனிடம் கலந்து
2.அந்தச் சோர்வின் தன்மை அங்கே இயக்கி நாடா வெளியே ஓடும்.

இப்படி…. மற்றவர்களினுடைய நிலைகளில் ஒவ்வொரு செயல்களையும் நாம் உற்றுப் பார்த்தாலும் அந்த உணர்வுக்குத் தக்கவாறு நம் தொழிலும் படுகிறது. ஆனால் நாம் யாரும் தவறு செய்யவில்லை.

நமக்குள் விளைந்த உணர்வின் தன்மை கலந்து கலந்து மற்றவர்களின் உணர்வின் தன்மை
1.நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பவர்களிடத்திலும் கலந்து
2.நமக்கே அது எதிரியாக்கிவிடுகின்றது.

நாம் வீட்டிலே அமர்ந்திருக்கும் பொழுது இதே போன்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தால் அந்த இடத்தில் இத்தகைய உணர்வுகள் அதிகமாகப் பதிந்து விடுகின்றது.

சூரியனின் வெப்ப காந்த சக்தியின் அலைகள் படரப்படும் பொழுது பதிந்த உணர்வுகள் மீண்டும் அலைகளாகப் படர்ந்து மீண்டும் நமது ஆன்மாவில் கலந்து அதையே (எதை அதிகமாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தோமோ) அதிகமாக நினைவு கூறும் தன்மை வந்து விடுகின்றது.

“தொழிலிலே நஷ்டம்…நஷ்டம்… கஷ்டம்…கஷ்டம்…!” என்று எண்ணத்தை எடுத்துக் கொண்டால் வீட்டிலே அமர்ந்திருக்கும் போது அதையே நினைத்துக் கொண்டிருப்போம்.

நஷ்டம் நஷ்டம் என்று எண்ணி எதை உடலுக்குள் விளைய வைத்தோமோ இந்த உணர்வுகள் ஆழமாக நம் வீட்டிலே பதிந்து
1.அது மீண்டும் நினைவாற்றலாக நமக்குள் வந்து
2.அந்தச் சங்கடத்தையும் சலிப்பையும் உண்டாக்கச் செய்கின்றது.

இப்படித்தான் நம் சாதாரண வாழ்க்கையில் இருள் சூழ்கின்றது.

யதார்த்தமான நிலைகளில் பிறர் செய்யும் தவறுகளை உணர்ந்தறிகின்றோம். இத்தகைய சூழலில் இருந்து நாம் விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்ற அறிவின் தன்மையும் இருக்கின்றது.

இருந்தாலும் சந்திரனை மற்ற கோள்கள் மறைக்கும் பொழுது அதற்குப் போகும் ஓளிக் கற்றைகளைத் தடுத்து சந்திரனின் ஒளி மங்குகின்றதோ இதைப் போன்று தான் நமக்குள் இருக்கும் நல்ல உணர்வின் தன்மை தடைபடுகின்றது.

நாம் தவறு செய்யாமலே இப்படி ஒன்று வருகின்றது. இதைத் தடுக்க வேண்டுமல்லவா…!

அதற்குத்தான் குருநாதர் காட்டிய அருள் வழியில் துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வுகளைப் பற்றிச் சொல்லி உங்களுக்குள் ஆழமாகப் பதிவு செய்கின்றோம்.

உங்கள் வாழ்க்கையில் இருள் சூழும் சந்தர்ப்பங்களில் அதிலிருந்து விடுபட துருவ நட்சத்திரத்தினை எண்ணி அதிலிருந்து வெளிப்படும் பேரருள் பேரொளி நாங்கள் பெறவேண்டும் எங்கள் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும் என்று உடலுக்குள் சேர்க்க வேண்டும்.

துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வுகள் நமக்குள் பெருகிய பின்
1.இருள் சூழச் செய்யும் உணர்வுகளைச் செயலற்றதாக்கி
2.ஒளியான உணர்வின் அறிவாக ஞானமாக இயக்கச் செய்து
3.சிந்தித்துச் செயல்படும் தன்மையாக நம்மை இயக்கும்

அந்தந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்கு நம்மில் வந்து மோதும் உணர்வுகளுக்கொப்ப அதை எப்படிச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலையும் நல்லதாக்கச் செய்யும் பரிபக்குவ நிலையும் நமக்குள் வரும்.

நம் சொல் செயல் புனிதம் பெறும். மற்றவர்களையும் அது தெளிந்திடும் நிலையாக இயக்கச் செய்யும்.

மூட்டு வலியைப் போக்கும் செடி”

ஒரு சமயம் குருநாதர் என்னைக் (ஞானகுரு) காட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கப்படும் போது ஒரு இடத்தில் உட்காரச் சொன்னார்.

அவர் ஒரு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து விட்டார். என்னை ஒரு பக்கம் உட்காரச் சொன்னார். உட்கார்ந்தபின் அந்த இடத்தில் தரையில் இனம் புரியாத ஒரு ஈர்ப்பு வருகின்றது. என்னால் உணர முடிந்தது.

இனம் புரியாத ஈர்ப்பு வரப்படும் போது “என்ன…?” என்று பார்த்தால் மண்ணிற்குள் மறைந்த வித்துகள் மனிதனின் எண்ணத்தைக் கவர்கின்றது. ஏனென்றால்
1.அந்த இடத்தில் ஏற்கனவே ஒரு இறந்த மனிதனின் உடல் பட்டபின்
2.அந்த உணர்வை நுகர்ந்து அது செடியாக வளரத் தொடங்குகின்றது.
3.வளர்ந்த செடிகளின் வித்துக்கள் அங்கே பரவிக் கிடக்கின்றது.
4.அதன் மீது நான் உட்கார்ந்தவுடனே அப்போது ஒரு வித அரிப்பின் தன்மையாகி
5.அந்த ஈர்ப்புடன் அந்தச் செடி ஏங்கி என்னிடம் வருகின்றது.

தொட்டால் வாடி…! என்றும் தொட்டால் சிணுங்கி…! என்றும் சில செடிகளைப் பற்றிக் கேள்விட்ப்பட்டிருப்பீர்கள்… பார்த்திருப்பீர்கள்.

தொட்டால் சிணுங்கிச் செடியை நாம் தொட்டால் அதிலிருந்து கண்ணீர் வடியும். நீர் வடியும். தொட்டால் வாடி என்றால் நாம் தொட்டவுடனேயே அப்படியே வாடிவிடும்.. சுருங்கிவிடும்.

தொட்டால் “வாடி…” தொட்டால் “சிணுங்கி…” என்று இப்படிச் செடிகளுக்கும் இத்தகைய உணர்வின் நிலையாக வருகின்றது.

ஒரு மனிதன் இறந்த பின் அந்த உடலில் அவன் என்னென்ன குணங்களை வளர்த்துக் கொண்டானோ அத்தகைய உணர்வுகள் மற்ற தாவர இனங்களில் கலந்த பின் அதனின் நிலையாகச் செடிகள் உருவாகின்றது.

ஒரு மனிதன் சந்தர்ப்பத்தால் பல உணர்வுகளின் தாக்குதலால் சோர்வடைந்திருப்பான். அந்தச் சோர்வடைந்த (வாடிய) உணர்வுகள் அந்தச் செடிகளில் சேர்த்த பின் மனிதனுக்குண்டான ஜீவனைப் போல அதுவும் வாடுகின்றது.

அந்தச் செடியைப் பதப்படுத்தி மனிதனுக்கு நோயை நீக்கும் மருந்தாகப் பயன்படுத்தலாம்.

சிலருக்கு மூட்டு வாதம் இருக்கும். சில உப்புச் சத்துக்கள் இரத்தத்தில் அதிகரித்து விட்டால் இரத்தம் அது உறையும் தன்மை அடைந்து மூட்டுகளில் உறைந்துவிடுகின்றது. அது சீழாக மாறுகின்றது.

தொட்டால் சிணுங்கி என்ற செடியையும் மிளகையும் அரைத்துச் சேர்த்து அதைப் பற்றாகப் போட்டால்
1.இந்த உணர்வின் இந்த கார உணர்ச்சிகள் ஊடுருவிச் சென்று
2.இரத்தம் உறையச் செய்த அணுக்களை வாடச் செய்து
3.அந்த வாதத்தை அகற்றி உடல் நலம் பெறச் செய்கிறது.

இயற்கையின் நிலைகள் மாற்றமாகும் போது தாவர இனங்கள் எப்படிப் புதிது புதிதாக உருவாகின்றது, விஷத்தையே உணவாக உட்கொள்ளும் இத்தகைய (தாவர இன) அணுக்களும் உண்டு.

ஆனால் அந்த அணுக்கள் மற்ற நிலைகளில் படரப்படும் போது எந்தெந்த நிலைகள் ஆகின்றது..? என்ற நிலையைக் காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் அனுபவபூர்வமாகக் காட்டினார்.

ஒருவர் நோயால் அவதிப்படுகிறார் என்றால் அதே நோய் நமக்கும் எதனால் எப்படி வருகின்றது…? நோயைத் தடுக்கும் வழி என்ன…?

ஒரு நோயாளி வேதனையுடன் அவஸ்தைப்படுகின்றான். சந்தர்ப்பத்தால் நாம் உற்றுப் பார்க்கின்றோம்.

அவனிடமிருந்து வெளிப்படும் அந்த வேதனை உணர்வலைகளை நாம் நுகர்ந்தறியும் போது அவன் படும் வேதனை நமக்குள்ளும் அதே உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றது. நம் இரத்த நாளங்களிலே அந்த உணர்வுகள் கலக்கின்றது.

அந்த நோயாளியைத் திரும்பத் திரும்ப எண்ணும்போது அந்த உணர்வுகள் நமக்குள் வளர்ந்து அதே நோயை உருவாக்கும் கருவாகி முட்டையாக வெடித்த பின் நோயின் அணுக்கள் நம் உடலுக்குள் பெருகிவிடுகின்றது.

1.எத்தனை பேர் எந்தெந்த விதத்தில் பேசுகின்றனரோ
2.நாம் உற்றுப் பார்த்துப் பதிவாக்கி நினைவாக்கும் பொழுது
2.அந்தந்த விதத்தில் அந்த உணர்வின் அணுக்கள் நமக்குள் கருவாக உருவாகத் தொடங்கி விடுகின்றது.

நாம் ரோட்டில் செல்லும் போது நமக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத “யாரோ ஒருவன்… வேதனைப்படுகின்றான்…!” என்றால் உற்றுப் பார்த்த பின் “அவனைப் பற்றி நாம் திரும்ப எண்ணுவதில்லை…..!”

அவன் வேதனைப்பட்டாலும் அந்த உணர்வின் உணர்ச்சிகள் நமக்குள் கருவுறும் தன்மை பெற்றாலும்
1.திரும்ப அவனைப் பற்றி எண்ணாததனால்…
2.அவன் வேதனைப்பட்ட உணர்வுகள் நமக்குள் வளராது தடைபடுத்தப் படுகின்றது.

அதே சமயத்தில் தொழில் செய்யும் இடத்தில் ஒரு நண்பனிடம் நாம் நெருங்கிப் பழகுகின்றோம். சந்தர்ப்பத்தால் அவனுக்கு ஒரு கஷ்டம் வந்துவிட்டால் அதை உற்றுப் பார்த்து நுகரப்படும் போது நாமும் “அடடா… உனக்கு இப்படி ஆகிவிட்டதே…!” என்று வேதனைப் படுகின்றோம்.

அப்பொழுது அது நம் இரத்தத்தில் கலந்து அணுவாக உருவாகும் கருக்களாக உருவாகத் தொடங்கி விடுகின்றது.

அவன் மேல் நாம் பற்று கொண்ட நிலையில் திரும்பத் திரும்ப அந்த நண்பனை எண்ணும் போதெல்லாம் அந்த உணர்வின் தன்மை நமக்குள் வளரத் தொடர்கின்றது.

ஒரு கோழி அது கருவுற்றால் உடனே கேறுகின்றது. கேறும் போது அந்தக் கரு வலு பெற்று முட்டையாக உருபெறுகின்றது. முட்டைகள் பருவமானபின் முட்டை வெடித்து கோழிக் குஞ்சுகளாக உருவாகின்றது.

குஞ்சுகள் வெளிவந்த பின் அது தன் ஆகாரத்திற்காக வேண்டி கத்துகின்றது. கோழியும் கூவி உணவிற்காக அழைத்து மண்ணைப் பறித்துக் காட்டுகின்றது.

இதைப்போன்று தான் நம் நண்பன் நோய்வாய்ப் பட்டு இருக்கும் போது கேட்டறிந்த உணர்வுகள் நமக்குள் கரு முட்டையாகி விட்டால் திரும்பத் திரும்ப எண்ணும்போது அது வளர்ச்சி அடைகின்றது.

வளர்ச்சி அடைந்து அணுக்களாக உருவான பின் அது உணவிற்காக அந்த உணர்ச்சிகளை வெளியிடும் போது அந்த உணர்ச்சிகள் உயிருக்கு எட்டி அதனின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகின்றது.

1.அப்போது உயிர் கண் காது மூக்கிற்கு ஆணையிட்டு
2.எந்த நண்பன் உடலில் இருந்து அந்த உணர்வுகள் வெளி வந்ததோ
3.அது காற்றில் கலந்திருப்பதைக் கவர்ந்து நம் இரத்த நாளங்களில் கலக்கச் செய்கின்றது
4.அதை உணவாக எடுத்து அந்த அணுக்கள் வளர்ச்சி பெறுகின்றது நோயாகின்றது.

பின் அந்த நோயை உருவாக்கும் அணுக்கள் பெருக்கிவிட்டால் அந்த நண்பனுக்கு எந்த நோய் வந்ததோ அதே நோயையே நமக்குள்ளும் பெருக்கத் தொடங்கி விடுகின்றது.

உதாரணமாக இரத்தக் கொதிப்புடன் வாடுகின்றனர். அத்தகைய நண்பரைப் பார்க்கின்றோம். அவருக்கு வந்த இரத்தக் கொதிப்பை நாம் கேட்டு அதை விசாரிக்கின்றோம்.

அப்பொழுது அந்த நண்பனைப் பற்றித் திரும்ப திரும்ப அதிகமாக எண்ணும் போது அதே உணர்வு நம் இரத்த நாளங்களில் கலந்து நமக்குள் இரத்தக் கொதிப்பை உருவாக்கும் அணுக்களாக மாற்றுகின்றது.

அதே மாதிரி நண்பர்களுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுகின்றோம்.. பழகுகின்றோம். சந்தர்ப்பத்தால் பகைமையாகி விட்டால் அந்தப் பகைமை உணர்வுகள் தோன்றிய பின் அவர்களை ஏசிப் பேசித் தாக்கும் உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றது.

அந்த மனிதனை எண்ணும் போதெல்லாம் நமக்குள் அந்தக் கொதிப்பை ஏற்படுத்தும் அந்த உணர்வின் அணுவாக கரு முட்டையாக நமது உயிர் உருவாக்கிவிடுகின்றது.

பின் அவனை நினைத்தாலே கடுமையான கோப உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும்.
1.இந்த உணர்வுகள் நமக்குள் வளர்ச்சி அடைந்து
2.நமக்குள் இருக்கும் நல்ல அணுக்களைச் செயலற்றதாக மாற்றி
3.நாம் நல்ல குணங்கள் கொண்டு செயல்பட முயற்சித்தாலும்
4.அதைச் செயல்படுத்த முடியாத நிலைகள் தடையாகின்றது.
5.அதனால் மீண்டும் இந்தக் கொதிப்பின் தன்மை அடைந்து உச்சகட்டமாகி
6.அவனை எப்படியும் தாக்க வேண்டும் அல்லது அவனைக் கெடுக்க வேண்டும் என்ற உணர்வுகள் நமக்குள் தோன்றுகின்றது.

இந்த உணர்வின் உணர்ச்சிகள் நமக்குள் பெருகப் பெருக
1.நம்முடைய எண்ணமே நமக்கு எதிரியாகி
2.நாம் சந்தோஷமான வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்பதற்கு மாறாக
3.அவன் மேல் நினைவாகி அவனை எப்படியும் கெடுக்க வேண்டும் என்ற உணர்வுகள் நமக்குள் அதிகமாகி
4.நம் காரியங்கள் தடையாகி விடுகின்றது.

இவ்வாறு ஆன பின் நாம் நினைத்த காரியங்கள் செயல்பட வில்லை என்றால் அடுத்தடுத்து நாம் குடும்பத்தில் கோபமாகப் பேசுவதும் தொழிலில் கோபமாகப் பேசுவதும் கொதித்தெழும் சக்திகள் வரும் போது நமக்குள் அந்த இரத்தக் கொதிப்பு முழுமையாகி விடுகின்றது.

இரத்த கொதிப்பு வந்துவிட்டால் நம் அங்கங்கள் கைகால் எல்லாம் நரம்பு மண்டலங்களெல்லாம் இழுத்து விடுகின்றது. கைகால் வருவதில்லை.

1.யாரை நினைத்து இந்தக் கோபத்தின் நிலைகள் பெற்றோமோ
2.நாம் அடிக்கடி அவர்களைப் பேசுவோம்
3.அவர்களும் அதே நிலைகளில் நம்மைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்.
4.உடலை விட்டு வெளியே சென்ற பின் இந்த ஆன்மா அவர் உடலுக்குள் தான் புகும்.
5.இறந்த பின்னும் அந்த உடலுக்குள் சென்று இதே வேலையைத் தான் அதை செய்யும்.

இதை எல்லாம் நாம் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நண்பர்களாக இருப்பவர்கள் இரத்தக் கொதிப்பு ஆகிவிட்டது என்று ஒருவருக்கொருவர் பாசத்துடன் கேட்டறிவதனால் அங்கே விளைந்த உணர்வுகள் இங்கேயும் விளைகின்றது.

இப்படித் தான் வாழ்க்கையில் மனித உருவைச் சீர்குலைக்கும் உணர்வுகளாக மாற்றி விடுகின்றது.

ஆகவே நண்பருக்குள் பகைமை உணர்வுகள் தோற்றுவித்தாலும் அதை நாம் மாற்றி அமைத்தல் வேண்டும்.

எப்போது பகைமை உணர்வுகள் வருகின்றதோ அடுத்த நிமிடம் “ஈஸ்வரா….! என்று புருவ மத்தியில் உயிரை நினைத்து அந்தத் நாங்கள் பெற வேண்டும் என்று எண்ணுதல் வேண்டும்.

துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி எங்கள் இரத்த நாளங்களிலே கலக்க வேண்டும். எங்கள் ஜீவ அணுக்கள் ஜீவ ஆன்மாக்கள் பெற வேண்டும் என்ற இந்த உணர்வினை நம் உடலுக்குள் அதிகமாக வளர்த்து கொள்ளுதல் வேண்டும்.

அப்படி வளர்த்துக் கொண்டபின் அடுத்து
1.என் பார்வை எல்லோருக்கும் நல்லதாக இருக்க வேண்டும்
2.என்னைப் பார்ப்போருக்கு நல்ல எண்ணங்கள் வர வேண்டும் என்று
3.வெறுப்படையும் சக்திகளுக்குள் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளியை இணைத்துச் சாந்தப்படுத்திப் பழக வேண்டும்.

இதைப் போன்று நம் வாழ்க்கையில் எத்தகைய உணர்வுகளை நுகர நேர்ந்தாலும் அவைகளுக்குள் எல்லாம் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளியை இணைக்க வேண்டும்.

அப்பொழுது தீமையான உணர்வுகளின் செயலாக்கங்கள் தணிந்து ஒளியாக மாறும் அணுக்களாக நமக்குள் உருவாகும். வேதனையாக மாற்றாது.

இதைப் போன்று செய்து பழக்கப்படுத்திக் கொண்டால் நம்மை அறியாமல் வரும் நோய்களை நாமே நீக்க முடியும். செய்து பாருங்கள்.

அதிகாலையில் துருவ தியானம் எப்படிச் செய்ய வேண்டும்…? “மேக்னடார் சக்தி…”

துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் நாங்கள் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா. அது எங்கள் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும். எங்கள் ஜீவாத்மா பெற வேண்டும்.

நாங்கள் பார்க்கும் குடும்பம் எல்லாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் வாழ்க்கையில் எல்லா நலமும் வளமும் பெற வேண்டும். இந்த மாதிரி எண்ணிச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

பன்னிரண்டு மாதமும் இப்படிச் சுத்தப்படுத்துவதற்குண்டான வழியைத்தான் நம் ஞானிகள் சொல்லி இருக்கின்றார்கள். நாம் யாராவது இப்படி நினைக்கின்றமா…?

உதாரணமாக நாம் ஒரு நோயாளியைப் பார்க்கின்றோம் என்றால்
1.உடனே “ஈஸ்வரா…..!” என்று உயிரைப் புருவ மத்தியில் எண்ணி
2.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளை நாங்கள் பெற வேண்டும்
3.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் அவர் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும்
4.அவர் உடல் சீக்கிரம் நலமாக வேண்டும் என்று அந்த இடத்தில்
5.இந்த மாதிரி எண்ணி உஷாராக இருக்க வேண்டும்

அதே மாதிரி என் பையன்.. “சொன்னபடி கேட்க மாட்டேன் என்கிறான்… கேட்க மாட்டேன் என்கிறான்…! என்றும் என்னிடம் காசை வாங்கிச் சென்றவன்.. “திரும்பக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறான்… கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறான்…!” என்றும் இப்படி எண்ண வேண்டியதில்லை.

“நஷ்டம்…நஷ்டம்…” என்றால் நஷ்டமே தான் வந்து கொண்டு இருக்கும். “கஷ்டம்…கஷ்டம்..!” என்றால் வீட்டில் கஷ்டம் வந்து கொண்டு தான் இருக்கும்.

நம்மிடம் பணத்தை வாங்கிச் சென்றவனுக்கு நல்ல வருமானம் வர வேண்டும். திருப்பிக் கொடுக்கும் அந்தச் சக்தி அவனுக்கு வர வேண்டும் என்று அதிகாலையில் இதே மாதிரி எண்ணி உறுதிப்படுத்திப் பாருங்கள்.

அவனும் நன்றாக இருப்பான். நாமும் நன்றாக இருப்போம்.

எங்கள் தொழில் நன்றாக இருக்க வேண்டும். எங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் நலமாக இருக்க வேண்டும். வேலை செய்பவர்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும்.

என் பையன் நன்றாக கல்வியில் ஞானம் பெற வேண்டும். அவன் கருத்து அறிந்து செயல்படும் திறனும் எல்லோரும் போற்றும் நன்மை பெற வேண்டும். அவனுக்கு அந்த அருள் கிடைக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் எண்ணிப் பாருங்கள்.

நம்மை அறியாத சந்தர்ப்பம் தான் தீயவைகள் நடக்கக் காரணமாகின்றது. தீமை என்ற உணர்வு நமக்குள் வராதபடி நிவர்த்தி செய்வதற்கு எத்தனையோ வகையான வழிகளை ஞானிகள் கொடுத்திருக்கின்றார்கள்.

நல்லது செய்ய இப்படிக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையில் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளை எடுத்துச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இது தான் “துருவ தியானம்” என்பது.

அதிகாலையில் துருவ நட்சத்திரத்தின் அருள் உணர்வுகளை நாம் கவரும் பொழுது
1.நம் ஆன்மாவில் இருக்கும் நம்மை அறியாது புகுந்த தீமையான உணர்வுகள்
2.அவைகள் வலு பெறாதபடி அனாதையாகி விடுகின்றது.
3.அனாதையான உணர்வுகளைச் சூரியனின் காந்த சக்தி கவர்ந்து மேலே கொண்டு சென்று கடலுக்கடியில் அமிழ்த்தி விடுகின்றது.
4.நம் ஆன்மா சுத்தமாகின்றது… ஜீவான்மா சுத்தமாகின்றது உயிரான்மா ஒளியாக மாறுகின்றது.
துருவ தியானம் என்றால் என்னமோ ஏதோ என்ற நிலையில் நாம் உட்கார்ந்து “இப்படித் தான் செய்ய வேண்டும்… அப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்…! என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை.

படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவுடனே அப்படியே “டக்…” என்று உட்காருங்கள்.
1.”ஈஸ்வரா…” என்று உங்கள் உயிரை நினையுங்கள்.
2.அம்மா அப்பா அருளால் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் அருள் சக்தியால்
3.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளியும் பெற வேண்டும் என்று விண்ணிலே நினைவைச் செலுத்துங்கள்.

அப்படியே ஒரு நிமிடம் அல்லது இரண்டு நிமிடம் ஏங்கி இருங்கள். மூன்றாவது நிமிடம் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி
1.எங்கள் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும்
2.எங்கள் இரத்த நாளங்களில் கலக்க வேண்டும்
3.எங்கள் உடலில் உள்ள ஜீவாத்மா பெற வேண்டும் என்று எண்ணுங்கள்
4.உடலில் உள்ள அத்தனை அணுக்களுக்கும் இந்த நினைவு “மேக்னடார்… ஆகின்றது…!”

அதாவது எந்த ஸ்டேசனை நாம் திருப்பி வைக்கின்றமோ அதைத்தான் ரேடியோ டி.வி கவரும். அதைப் போல எங்கள் உடலில் உள்ள அனைத்திற்கும் அந்தச் சக்தியைக் கவரும் நினைவாற்றலைக் கொண்டு வருகின்றோம். (மேக்னடார் என்றால் கவரும் சக்தி)

அப்போது எல்லாம் அணுக்களும் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வுகளைக் கவரும் பொழுது தீமை செய்யும் அணுக்களுக்குச் சாப்பாடு இல்லாமல் தடைப்படுத்தப்படுகின்றது. அவைகள் சோர்வடைந்து விடுகின்றது. தீமை செய்யும் அணுக்கள் ஜீவன் பெறுவதில்லை.

எப்படித்தான் இருந்தாலும்…..
1.இந்த உடல் நம்முடன் வருகின்றதா…?
சேர்த்த செல்வங்கள் நம்முடன் வருகின்றதா…? இல்லையே…!

இன்றைக்கு நாம் எந்த உணர்வைச் சேர்த்துக் கொண்டோமோ அந்த உணர்வுக்கொப்பத்தான் நம் உயிர் அடுத்த உடலை உருவாக்குகின்றது.

ஆகவே ஒவ்வொரு நிலையிலும் அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளைப் பெற வேண்டும் என்று எண்ணத்திலிருந்தால் அதனின் கணக்கு நமக்குள் ஜாஸ்தியாகக் கூடும்.

1.”நீ வாப்பா…!” என்று
2.அது நம்மை நேரே துருவ நட்சத்திரத்தின் ஈர்ப்பு வட்டத்திற்கே கூட்டிக் கொண்டு போகும்
3.உடலில் சேர்த்த நஞ்சையெல்லாம் கரைத்துவிடும்
4.பேரானந்தப் பெரு நிலை நாம் அடைவோம்…!