என்றுமே இளமையாக இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும்…?

exalted-state

என்றுமே இளமையாக இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும்…?

முதுமை என்பது வயதால் வருவது அல்ல. அறுபது வயது…, எழுபது வயது… நான் முதுமை அடைந்து விட்டேன்..! என்று வெறும் வருடத்தால் கணக்கிட்டுச் சொல்வதல்ல…!

ஒரு தானியம் விளைந்தாலும் அதனின் முதிர்ச்சியின் தன்மையில்
1.தன் இனத்தை உருவாக்கும் வித்தின் தன்மையாக அடைந்து
2.அது மீண்டும் தன் வளர்ப்பின் வளர்ப்பாக வளர்க்கச் செய்யும் போது தான்
3.அது முதுமை அடைந்தது (முதிர்ந்த வித்து) என்று சொல்ல முடியும்.

அதைப் போன்று தான்
1.ஒரு உயிரின் தன்மை மனித உடலாக உருப் பெற்ற பின்
2.அறிந்திடும் உணர்வு கொண்ட
3.ஒளியின் சரீரம் பெற்ற மெய் ஞானியின் உணர்வைச் சேர்த்து உடலை முதுமையாக்கிவிட்டு
4.உணர்வின் தன்மையை – நம்மை என்றும் இளமையாக்கும் நிலைக்கு வளர வேண்டும்.
(உடல் அழியக்கூடியது உயிர் என்றுமே அழியாதது)

இப்படி ஒவ்வொரு சரீரத்திலும் நாம் எடுத்துக் கொண்ட உணர்வுகள் அனைத்தும் அது இளமைப் பருவமே பெறுகின்றது.

1.நாம் இளமை பெற்று அது உடலிலே முதுமை பெறும்போது தான் (உடலுக்குள் விளைந்தது)
2.”முதுமையின் வித்தாக…! உருபெற்ற உணர்வின் அறிவாக…
3.அது உயிருடன் ஒன்றிய நிலை கொண்டு,
4.அடுத்த அறிவின் ஞானச் சுடராக கனியின் வித்தாக (உணர்வாக) ஞானத்தை வளர்க்கின்றது.

ஆகவே அருள் மகரிஷிகளின் உணர்வுடன் ஒன்றிடும் நிலையாக உயிருடன் ஒன்றிய முதுமையின் நிலைகள் பெற்று முழுமையின் நிலையாக அந்தப் பேரானந்த பெருநிலை பெறுவோம்

அந்த பேரானந்த உணர்வை நமக்குள் வளர்த்திடுவோம். அனைவரும் பேரானந்த நிலை பெறும் சக்தியாக நமக்குள் விளைய வைத்து அந்தச் சத்தான வித்துக்களைப் பரப்புவோம்.

அதை நுகர்வோர் அனைவருக்கும் அந்தச் சத்தான வித்துக்கள் படர்ந்து அவர்களும் பேரானந்தப் பெரு நிலையை அடையட்டும்.

1.மகரிஷிகளின் அருள் வட்டத்திலே
2.நாம் என்றுமே இளமையாக
3.என்றும் பதினாறாக வளர்ந்து கொண்டேயிருப்போம்… வாழ்வோம்.

எந்தத் தீமையான உணர்வையும் நாம் நேரடியாகத் தாக்கக் கூடாது “மறைமுகமாகத் தான் தாக்க வேண்டும்…!” – வான்மீகி

vaali-fighting

எந்தத் தீமையான உணர்வையும் நாம் நேரடியாகத் தாக்கக் கூடாது “மறைமுகமாகத் தான் தாக்க வேண்டும்…!” – வான்மீகி

மகரிஷிகள் கண்டுணர்ந்த மெய் உணர்வுகளைப் பெறவேண்டும் என்றால்
1.கண்ணின் நினைவு கொண்டு நினைவாற்றலை மகரிஷிகளின் பால் கொண்டு சென்று
2.அதைக் கவர்ந்து கொண்டால் தான்
3.நம் உடலுக்குள் செலுத்தி அணுக்களாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் கருவிற்குள் உபதேசிக்க முடியும்.

(கண்ணன் கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும் உபதேசித்தான் என்று சொல்வார்கள்)

இங்கே நான் (ஞானகுரு) உபதேசம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாலும் உங்கள் நினைவலைகள் வேறு பக்கம் இருந்தால் இது பதிவாகாது.

எனக்கு நேரமாகி விட்டது. அந்த பஸ்ஸுக்கு போக வேண்டும் என்ற நினைவலைகளை அங்கு வைத்துக் கொண்டு இங்கே கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் உபதேசம் கொடுக்கமாட்டான் – கண்ணன் (உயிருக்கு).

அவசரமாக வீட்டுக்குப் போகவேண்டும் என்று (கண்ணின் நினைவலைகள்) நினைத்தீர்கள் என்றால் அந்த நினைவலைகள் அனைத்தையும் உங்களுக்கு இழுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பான்.

யார்…? கண்ணன்…. நம் கண்கள்.

பிள்ளைகள் என்ன செய்கின்றார்களோ…? அவன் என்னென்னமோ செய்கிறான். இவனைப் பார்த்தால் நம்மை ஏமாற்றிக் கொண்டேயிருக்கின்றான்…! என்று பல நிலைகளில் கண்ணின் நினைவலைகள் கொண்டு எண்ணிக் கொண்டிருந்தால் அதற்குத்தான் வழி காட்டுவான் கண்ணன்.

திருடப் போகிறேன் என்று சொன்னால் “வீட்டுக்காரன் அங்கே இருக்கிறான் சிக்கிவிடாதே…! இப்படிப் போ…” கண்கள் என்று காட்டும்.

அந்த வீட்டுக்காரன் நிறையச் சம்பாதித்து வைத்திருப்பான். சிறியதாக நறுக் என்று சத்தம் கேட்டவுடன் “ஓகோ… திருடன் வருகிறான் போலிருக்கின்றது… நீ இப்படிப் போ…” என்று வழி காட்டுவான் கண்ணன்.
அதைப் போன்று தான்
1.நான் எவ்வளவோ உயர்ந்த நிலைகளில் உபதேசம் கொடுத்தாலும் கூட
2.எம்முடைய உபதேசத்தை நீங்கள் கேட்கும் அந்தச் சமயம்
3.எந்த நினைவு கொண்டு வருகின்றீர்களோ…
4.கண்ணன் கண்கள் உங்களுக்கு அந்த உபதேசத்தைத்தான் கொடுப்பான்.

இப்படி எல்லாம் பல நினைவுகள் வருவதனால் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் என்னை என்ன செய்தார்…?

இவனைச் சும்மா விட கூடாது என்பதற்காகத்தான் எறும்புப் புற்றுக்குள்ளேயும் காட்டுக்குள்ளேயும் கொண்டு போய் பல இன்னல்களை ஏற்படுத்தினார்.

அப்பொழுது எனக்கு வீட்டு நினைவு எங்கே வருகிறது…? எப்படி வீட்டு நினைவு வரும்…?

வசமாகக் கொண்டு போய்ச் சிக்க வைத்துவிடுவார்.

காட்டுக்குள்ளே “செந்தேள்…!” ஒன்று இருக்கிறது. அது கொட்டியதென்றால் எப்படித் தான் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. மிளகாயைப் போட்டு அரைத்துத் தேய்த்தால் எப்படி இருக்கும் எரிச்சல்…! அதே போல இருக்கும்.

அதை என்னைக் கொட்ட வைத்தார். அது கொட்டினவுடனே, ஐய்யய்யோ… ஐய்யய்யோ என்று துடித்துக் கொண்டு இருப்பேன். கொஞ்ச நேரத்தில் பார்த்தால் “விண்,,,விண்,,,” என்று வலி இருக்கும்.

“ஈஸ்வரா…” என்று சொல்லுடா என்பார். ஆனால் ஈஸ்வரா என்று சொல்ல எனக்கு வராது. ஈஸ்வரா என்று சொல்லும் பொழுது ஐய்யய்யோ… ஐய்யய்யோ என்று தான் அலறிக் கொண்டு இருப்பேன்.

விஷம் எந்த அளவுக்கு ஏறியதோ அந்த அளவுக்கு நான் அலறும் பொழுது
1.உன்னுடைய நல்ல குணங்கள் எல்லாம் எங்கேடா போனது…? என்று கேட்பார் குருநாதர்.
2.எல்லாருக்கும் நல்லது செய்தாய்…! நல்லது செய்த அந்த நல்ல குணங்கள் எல்லாம் எங்கே போனது…?
3.இந்த விஷத்தைக் கண்டது அது ஓடி ஒளிந்து விட்டது அல்லவா…! என்று அனுபவபூர்வமாகக் கொடுத்தார்.

இதற்காகத்தான் இராமாயணத்தில் வாலியைக் காட்டுகின்றார்கள்.

ஆனால் வாலியை இராமன் மறைந்திருந்து தான் தாக்கினான். நேராகத் தாக்கவில்லை…!

ஏன்…?

1.நமக்குள் வேதனை வந்தாலும்
2.அது நம்மைத் தாக்கினாலும்
3.நம்முடைய நினைவு அந்த வேதனையின் மீது இருக்கக்கூடாது.

உதாரணமாக ஒரு புலி வருகிறது என்று எண்ணிப் பாருங்கள்…! புலி வருகிறதா..!. என்று எண்ணிய உடனே கிடு…கிடு…வென நடுங்குவோம்.

நாம் இருக்கும் இந்தப் பக்கம் ஒரு போக்கிரி வருகிறான். பார்ப்பவரை எல்லாம் எல்லாம் அடிக்கிறான்… உதைக்கிறான் என்று சொன்னால் போதும்.

இங்கே நமக்குக் கிடு…கிடு…வென்று வரும்.

அப்பொழுது அந்த நேரத்தில் நம் வலு எல்லாம் எங்கே போகிறது…? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
1.”போக்கிரி…” என்று சொன்னவுடனே
2.நம் வலு அனைத்தும் அவனிடத்தில் போகிறது.
3.நம் நிலை எல்லாம் அங்கே போய்விடுகிறது.

வாலி என்ன செய்கிறான்…? அவனுக்கு நேராக நின்றால் (நம்முடைய) சம பலத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான். இராமாயணத்தில் வான்மீகி மாமகரிஷி மிகவும் தெளிவாகவே இதைக் காட்டுகின்றார்.

நம்மிடம் இருக்கும் நல்ல குணத்தின் வலு இழந்தபின் அடுத்து நாம் எதை எடுக்க முடியும்… முடியாது.

அதற்காக வேண்டித் தான்
1.நம் கண்கள் செல்லும் வழியில் (கண்ணன் சொல்லும் வழியில்)
2.புருவ மத்தியில் ஈஸ்வரா என்று நம் உயிரை எண்ணி
3.அவனை (போக்கிரியின் உணர்வை) நேரடியாகத் தாக்காதபடி
4.மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி நாங்கள் பெற வேண்டும்
5.எங்கள் உடல் முழுவதும் படரவேண்டும்… ஜீவாத்மா ஜீவ அணுக்கள் பெறவேண்டும் என்று
6.உடலுக்குள் அந்த உபதேசத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

மகரிஷிகளின் அருள் ஒளியை நமக்குள் கூட்டிக் கொண்டு என்று நம் உடலில் இந்த வாசனையை அதிகமாகப் பரவச் செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்பொழுது
1.அவனை எண்ணும் பொழுது (முதலில்) நமக்கு எப்படி நடுக்கம் வருகின்றதோ
2.அதே மாதிரி – “அவன் நம்மை எண்ணும் பொழுது..”
3.மறைமுகமாக நாம் பரவச் செய்த மகரிஷிகளின் உணர்வை அவன் நுகர்ந்தால்
4.அது அவனுக்குள் போய் அவனிடத்தில் இருக்கும் அந்த வீரியத் தன்மையை குறைக்கும்… “தடுமாறச் செய்யும்….!”

ஏனென்றால் அவன் உணர்வைக் காட்டிலும் மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி நாங்கள் பெறவேண்டும் என்று நாம் இதை எண்ணும் பொழுது
1.நம்மைத் தாக்க வேண்டும் என்று எண்ணினால்
2.நம்மைப் பார்த்ததும் நம் நினைவுகள் அவனுக்குள் குபு…குபு… என்று போய்
3.அவன் உணர்வு அனைத்தையும் மாற்றிவிடும்…!

தங்கத்தில் திரவகத்தை ஊற்றினால் செம்பும் பித்தளையும் ஆவியாக மாறுகிறது. விஷத்தின் தன்மையை முறிக்க வேறு ஒரு விஷ முறிவு மாத்திரையைக் கொடுத்தால் விஷம் இறங்கிவிடுகிறது.

நம் சிறு நீரைப் பரிசோதிப்பதற்காக அதிலே ஒரு சொட்டு கெமிக்கல் விட்டால் உடலுக்குத் தகுந்தாற்போல் அதிலுள்ள அனைத்தையும் காட்டுகின்றது.

சர்க்கரைச் சத்து அதிகமாக இருந்தால் சிகப்பு நிறமாக மாறுகிறது. அதிலே சர்க்கரை கொஞ்சம் அளவு குறைவாக இருந்தால் வெளுப்பு நிறமாக வருகிறது. மிகவும் கொஞ்சமாக இருந்தால் பச்சை நிறமாக ஆகிறது. ஒன்றுமே இல்லை என்றால் நீல நிறமாக இருக்கிறது.

அந்தக் கெமிக்கலைக் கலந்ததும் சிறு நீருக்குள் உள்ளதைப் பிரித்துக் காட்டும் நிலைக்கு வருகிறது.

இதே போன்று மகரிஷிகளின் நினைவலைகளை நம் உடலுக்குள் சேர்த்துக் கொண்டால்
1.பிறருடைய துயரத்தின் நிலையைப் பிரித்துக் காட்டும் நிலையும்
2.அந்த மகரிஷிகளை எண்ணும் பொழுது நம்மைப் பாதுகாக்கும் நிலையாகவும் அமையும்.

செய்து பாருங்கள்…! உங்களுக்கு வரும் எத்தகைய தீமைகளையும் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் பகைமைகளையும் வேதனைகளையும் உங்களால் அடக்கி ஒடுக்க முடியும்.

நல்ல உணர்வைக் காக்கும் சக்தியாக நீங்கள் பெற முடியும் என்று உறுதியாகச் சொல்கின்றோம்.

நாள் முழுவதுமே மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் அதற்கடுத்து சங்கடமும் வெறுப்பும் எதனால் வருகிறது…?

Divine spiritual rays

நாள் முழுவதுமே மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் அதற்கடுத்து சங்கடமும் வெறுப்பும் எதனால் வருகிறது…?

 

சில நேரங்களில் வாழ்க்கையில் தடங்கல்கள் ஏற்பட்டால் நம்மையறியாமலே சோர்வும் வரும். அந்த நேரத்தில் கடுமையான வெறுப்பும் வரும். அப்பொழுது நாம் என்ன நினைக்கின்றோம்…?

ஹு..ம்…! எவன் முகத்தில் முழித்தேனோ…! காலையிலிருந்து இந்த மாதிரி எதை எடுத்தாலும் வெறுப்பாக இருக்கிறது..! என்று அந்த உணர்வுகளைத் தான் பெருக்குவோம்.

பேசுவது யார்…? செயல்படுத்துவது யார்…? சந்தர்ப்பத்தால் நாம் நுகர்ந்த உணர்வுகள் பதிவாகி மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது. நாம் சோர்வடையும் போது அது ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது.
1.ஆக்கிரமித்துக் கொள்வது எது…?
2.நம் உடலில் உள்ள சந்தர்ப்பத்தால் பதிவான அப்படிப்பட்ட அணுக்கள் தான்.

நாம் சந்தோஷமாக இருக்கும் போது அதற்குச் சாப்பாடு கிடைப்பதில்லை.. அது பட்டினியாக இருக்கிறது. ஒதுங்கி இருக்கிறது. ஆனால் சந்தோஷத்தில் சிரித்து ஆடிப் பாடி முடிந்த உடனே
1.கொஞ்சம் சோர்வடைவோம்.
2.“லபக்…!” என்று அது முன்னாடி வந்துவிடும்.

நீங்கள் சும்மா இருக்கும் போது பாருங்கள்…! என்னைத் திட்டினார்கள்… எனக்கு இடைஞ்சல் செய்தார்கள்… என்னைக் கோபித்தார்கள்… என்ற நிலையில் அந்த அத்தனை நினைவுகளும் வரும். இவை எங்கிருந்து வருகிறது…?

ஏற்கனவே நமக்குள் பதிவு (RECORD) செய்த உணர்வுகள் அது தன் உணவுக்காக ஏங்கும் பொழுது அதே உணர்வுகளைக் காற்றிலிருந்து இழுத்து உணவாக எடுத்துக் கொள்கிறது. உணவைக் கொடுத்து அந்த அணுக்களைப் பிழைக்க வைக்கிறது.

வித்து நிலத்தில் பதிந்தால் தான் அந்தச் செடி முளைக்கும். பதிவு இல்லை என்றால் முளைக்காது. அதைப் போன்று தான் நமக்குள் எந்தெந்த உணர்வுகள் பதிவாகியிருக்கின்றதோ அது அது தன் உணவை எடுக்கத்தான் செய்யும்.

விவசாய நிலங்களில் புல்லையோ மற்ற களைகளையோ நீங்கள் அறுத்து விடுகிறீர்கள். ஆனால் புல்லை அறுத்த பின்னாடி அந்த வித்து மீண்டும் தன் இனத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.

அதைப் போல் தான் நான் அதைச் செய்கிறேன்… இதைச் செய்கிறேன்… என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் உங்களுகுள் ஆழமாக ஊன்றிய உணர்வுகள் உடலுக்குள் எத்தனையோ உள்ளது. எப்படி…?

வாழ்க்கையில் எதை எல்லாம் உற்றுப் பார்க்கின்றோமோ அது எல்லாம் வீரிய வித்தாக ஊன்றப் படுகிறது. பிறரைப் பார்க்கும் பொழுது வெறுப்பு கோபம் வேதனை போன்ற எத்தனையோ உணர்வுகள் நம் உடலில் அது பதிவாகி விடுகிறது.

எங்கே கொண்டு போய் பதிவாக்குகிறது…? நம் எலும்புக்குள் உள்ள ஊனில் பதிவாக்குகின்றது. அங்கிருந்து தன் இனத்தை உடலில் தசைகளுக்குள்ளும் மற்ற உறுப்புகளிலும் பெருக்குகின்றது.

இப்படிப்பட்ட அணுக்கள் பெருகினால் உடலில் நோயாகின்றது. நோயாகும் பொழுது அதை நீக்க மேலெழுந்தவாரியாக நீங்கள் மருந்து குடித்தாலும் சரி அல்லது எந்த வைத்தியத்தைச் செய்தாலும் சரி.
1.எலும்புக்குள் ஊனுக்குள் மறைந்திருக்கும் மூல வித்தை மாற்ற வேண்டும்.
2.அதை மாற்றவில்லை என்றால் மறுபடி முளைக்கத் தான் செய்யும்.

அந்த ஊனை மாற்ற வேண்டும் என்றால் விஞ்ஞானத்தால் கொடுக்கப்படும் மருந்துகளால் முடியாது. அதை மாற்ற வேண்டும் என்றால் நம் கண்ணின் நினைவைக் கொண்டு வந்தால் தான் முடியும். ஏனென்றால் கண்ணால் பார்த்துத்தான் எலும்புக்குள் பதிவு செய்கின்றோம்.

“ஈஸ்வரா…!” என்று சொல்லி உயிரை எண்ணி துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி என் உடல் முழுவதும் படர வேண்டும் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருள் பேரொளி என் உடலில் உள்ள ஜீவன்மா ஜீவான்மாக்கள் பெற வேண்டும் என்று உடலுக்குள் கண்ணின் நினைவைக் கொண்டு போக வேண்டும்.

நம்மைக் கோபித்தவர்களைப் பார்த்தாலும் அடுத்த நிமிடமே ஈஸ்வரா என்று சொல்லி அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் பெற வேண்டும் என்று ஏங்கி
1.“டக்…! என்று கண்ணை மூடி கண்ணின் நினைவை உயிருடன் ஒன்றி
2.என் உடலில் உள்ள ஜீவான்மாக்களும் ஜீவ அணுக்களும்
3.அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் பெற வேண்டும் என்று எண்ண வேண்டும்.

நமக்குக் கோபம் வரும் போது என்ன நடக்கிறது…? கண்ணினால் கோபமான உணர்வினை கண்ணிலிருக்கும் கருவிழி ருக்மணி தான் ஊழ் வினை என்ற வித்தாகப் பதிவு செய்கின்றது.

கண்ணின் நினைவை எங்கே கொண்டு போகிறோம்….? அந்தத் தவறுக்குக் காரணமானவரையோ அல்லது தப்பு செய்பவரையோ மீண்டும் மீண்டும் எண்ணிப் பதிவு செய்கிறோம்.

பதிவு செய்து கொண்டபின் அவன் அமெரிக்காவில் இருந்தாலும் “இப்படிச் செய்கிறானே பாவி…!” என்று நினைத்தால் இந்த உணர்வு அந்த நேரம் அவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தால் புரை ஓடுகிறது.

வேலை செய்து கொண்டிருந்தாலோ அல்லது ரோட்டில் சென்று கொண்டிருந்தாலோ சிந்தனைகளைக் குறைக்கச் செய்து எதிர்பாராத சம்பவங்கள் நடக்கக் காரணமாகின்றது.

நாம் எண்ணக்கூடிய எண்ணங்கள் தான் அங்கே வருகிறது. ஏனென்றால் தப்பு செய்த உணர்வின் அணுக்கள் இங்கே இருக்கும் போது இந்த வித்து இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

எத்தனை கோடி வித்தை எடுக்கிறீர்களோ இங்கே இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் மாற்ற வேண்டும்.
1.விவசாயத்தில் எப்படி வீரியமுள்ள மூல வித்துகளோடு
2.வீரியம் குறைந்த வித்துக்களைச் சேர்த்துச் சேர்த்துச் சேர்த்து
3.அந்த வித்துக்களை நல்ல வித்துகளாக மாற்றுவது போல நாம் நல்ல வித்துக்களாக மாற்றிக் கொண்டு வர வேண்டும்.

மனித வாழ்க்கையில் நாம் பதிவாக்காமல் இருக்க முடியாது. பதிவானால் தான் அவன் தவறு செய்கிறான்… என்று எண்ணுகிறோம். பதிவானால் தான் வேதனை படுகிறோம்… என்று எண்ணுகிறோம். இங்கு பதிவாகவில்லை என்றால் நினைக்க முடியுமோ…? முடியாது.

ஆனால் அந்த உணர்வு இங்கே கவருகிறது. கவர்ந்து நுகரச் செய்கிறது. அந்த உணர்வுகள் உணர்ச்சியாக மாறும். உணர்ச்சிகள் எண்ணங்களாக வரும். உணர்ச்சிகொப்ப நம் அங்கங்கள் இயங்கும்.

அப்போது நம்மை எது இயக்குகிறது…?

ஒரு பாத்திரத்தை வைக்கிறோம். கீழே நெருப்பை வைக்கிறோம். பாத்திரத்தில் தண்ணீரை ஊற்றி அதில் எந்தெந்தப் பொருள்களை எல்லாம் சேர்க்கிறோமோ வேகும் பொழுது அந்தச் சுவை தான் வரும். அந்த மணம் தான் வரும்.

நம் உயிருடைய வேலையும் அதைப் போன்றது தான். உயிர் ஒரு நெருப்பு. சுவாசிக்கும் பொழுது அதில் எந்த உணர்வுகள் படுகின்றதோ அந்த மணமாக… அந்த உணர்வாகத்தான் உடலை இயக்கும்.

இதை எல்லாம் தெரிந்து கொண்டவன் மெய் ஞானியான அகஸ்தியன். அவன் தன் வாழ்க்கையில் இருளை அகற்றினான். உயிருடன் ஒன்றும் உணர்வுகளை ஒளியாக மாற்றினான். துருவ நட்சத்திரமாக இன்றும் உள்ளான்.

அவன் உணர்வை நாம் உயிர் வழியாகச் சுவாசித்தால் வாழ்க்கையில் அறியாது வரும் தீமைகளிலிருந்து விடுபடலாம். வேதனைகளையும் துன்பங்களையும் மாற்றி மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும்.