நம் உடலுக்குள் உருவாகும் அணுக்களின் மாற்றமும் நோய் வரக் காரணமும்

Polari sages

நம் உடலுக்குள் உருவாகும் அணுக்களின் மாற்றமும் நோய் வரக் காரணமும்

தாவர இனங்கள் தான் சுவாசித்த சத்தின் தன்மைக்கொப்ப அந்த இலையின் ரூபங்கள் அமைகின்றது. அந்த மரத்தின் அமைப்பும் இருக்கின்றது.

அதைப் போலத் தான் பல பல தாவர இனத்தின் மணத்தை நுகர்ந்து அதன் உணர்வின் சத்தை உணவாக நம் உடலுக்குள் சேர்த்துக் கொள்கிறோம்.

1.எப்படி நூலாம்படைப் பூச்சி தன் மலத்தை உமிழ்த்திக் கூடு கட்டுவது போல்
2.ஒரு பட்டுப் புழு தன் மலத்தை வெளிப்படுத்திக் (பட்டு நூல்) கூடுகளைக் கட்டிக் கொள்வது போல
3.நாம் சுவாசித்த உணர்வுகள் அனைத்தும் அதனின் மணம் அணுக்களாக மாறி
4.அதனுடைய மலமே நம் உடல் உறுப்புகளாக (கூடுகளாக) மாறுகின்றது.
5.உருவான பின் அது அது தன் தன் இனத்தை அது கவர்ந்து (சுவாசத்தின் மூலம்) வளரும்.

பல தாவர இன வித்துக்களை நாம் உருவாக்கி இருக்கின்றோம். அந்த வித்தை மண்ணிலே ஊன்றும் பொழுது அதிலே எது எது கலந்திருக்கின்றதோ அந்த உணர்வின் சத்தை அது கவர்ந்து செடியாகவும் மரமாகவும் வளர்கின்றது.

இதைப்போன்று தான் நம் உடலிலே இருக்கக்கூடிய அணுக்களும் உருவாகின்றது. நாம் சுவாசிக்கும் உணர்வுகளும் உணவாக உட்கொள்ளும் உணவுகளும் ஆவியாக மாறும் போது அதனை அந்த அணுக்கள் உணவாக எடுத்து வளர்ந்து அணுவின் மலம் உடலாகி உறுப்புகளைப் பாதுகாப்பாக வளர்க்கச் செய்கின்றது.

ஆனால் எதிர் மறையான உணர்வுகளை நாம் சுவாசிப்போம் என்றால் மாறுபட்ட அணுக்கள் நமக்குள் உற்பத்தியாகின்றது.
1.பின் அந்த நல்ல அணுக்களால் உருவான உறுப்பில் இதனுடைய மலங்களை இட்டு
2.அதைக் கரைத்துத் தன் உணவாக உட்கொள்ளத் தொடங்கி விடுகின்றது.

பயிர்களை ஆடு மாடுகள் மேய்ந்தாலும் ஆட்டையும் மாட்டையும் நரி புலி கொன்று அதனின் உடலை உணவாகப் புசிக்கின்றது. விட்டில் பூச்சிகளைக் குருவிகள் கொத்திச் சாப்பிடுகின்றது.

இதைப் போன்று தான் ஏற்கனவே சுவாசித்த நல்ல அணுக்களுக்கு எதிர் மறையாக வேறு எண்ணங்களை நாம் எண்ணி எடுத்துச் சுவாசிக்கும் பொழுது எதிர்மறையான அணுக்கள் உற்பத்தி ஆகி முதலில் உருவான நல்ல அணுக்களை விழுங்கத் தொடங்கும்.

இப்படி விழுங்கியபின் தன் மலத்தை இடப்படும் பொழுது நம் உடலிலுள்ள உறுப்புகள் மாறுபட்ட நிலைகளில் கோணலாகவும் மாணலாகவும் அல்லது சிறுக்கும் நிலையும் வந்து விடுகின்றது.

இப்படித்தான் நமது வாழ்க்கையில் பிறர் படும் கஷ்டங்களை பிறர் செய்யும் தவறுகளைக் கண்ணுற்றுப் பார்க்கப்படும் போது அதை நுகர்ந்த பின் நமக்குள் இருக்கும் நல்ல குணங்கள் மறையத் தொடங்குகின்றது.

தவறு செய்யும் உணர்வுகள் நம் உடலுக்குள் சென்ற பின்
1.நம் நல்ல உணர்வுகள் அனைத்தும் செயலற்றதாக மாறி
2.நல்ல உணர்வுகளால் உடலான இந்த உடலையும் அது நலியச் செய்கின்றது.
3.நம் எண்ணமும் நலிந்து விடுகின்றது.

இவ்வாறு நம் நல்ல குணங்கள் அனைத்தும் சிறுகச் சிறுக சிறுக மறைந்து மனிதனாக உருவாக்கிய நிலையில் சீராக இயங்காது நோய்கள் உருவாகின்றது. எந்தெந்த குணத்தை நாம் அதிகரித்தோமோ அந்த குணத்திற்கொப்ப நமக்குள் நோய்கள் வருகின்றன.

பல கோடிச் சரீரங்கள் பெற்றுப் பரிணாம வளர்ச்சியில் முழுமையாகி மனிதனாக விளைந்து வந்தாலும் மனிதனான பின் சந்தர்ப்பத்தால் நாம் நுகரும் தீமையின் உணர்வுகளால் தேய் பிறையாகி நம்முடைய உணர்வுகள் தேய்ந்து கொண்டே போகிறது.

ஆனால் தேயாத நிலைகள் பெற்றவர்கள் மகரிஷிகள். அதாவது நம்மைப் போன்று மனிதர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் வந்த தீமைகளை வென்று தீமைகளை வென்றிடும் ஆற்றல் மிக்க நிலைகளை உடல்களிலே விளைய வைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன் உடலிலே மற்ற தீமைகள் கலந்தாலும் அது அனைத்தையும் ஒளிச் சுடராக மாற்றி உயிருடன் ஒன்றிய ஒளியின் சரீரமான அகஸ்தியர் துருவனாகி துருவ மகரிஷியாகி துருவ நட்சத்திரமாக இன்றும் உள்ளார்.

அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட உணர்வின் சத்தை அவருக்குப் பின் வந்த மனிதர்கள் கவர்ந்து தங்கள் உடலில் விளைய வைத்துப் பூரண நிலாவாக அழியாத நிலைகள் கொண்டு சப்தரிஷி மண்டலங்களாக வாழ்ந்து கொண்டுள்ளார்கள்.

அந்த மகரிஷிகள் வெளிப்படுத்திய உணர்வுகள் அனைத்தும் நம் பூமியிலே படர்ந்து கொண்டுள்ளது. அந்த மகரிஷிகளின் உணர்வைக் கவர்ந்து நம் உடலிலிருக்கும் அனைத்து அணுக்களுக்கும் உணவாகக் கொடுத்தால் தீமை செய்யும் அணுக்களை வலு இழக்கச் செய்யும்.

நம் உணர்வுகள் அனைத்தும் அந்த மகரிஷிகள் ஆனது போல் ஒளியாக மாறும்.

“தீமைளிலிருந்து விடுபடும் மனிதர்களாக உருவாக்கு…!” என்றார் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர்

Image

Sages chacra

“தீமைளிலிருந்து விடுபடும் மனிதர்களாக உருவாக்கு…!” என்றார் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர்

 

வேதனை… வேதனை… வேதனை…! என்ற உணர்வை எடுத்துக் கொண்டால் அந்த விஷத்தின் அளவுகோல் அதிகமானால் அது நம் உடலுக்குள் கேன்சராக மாறுகின்றது. (வேதனை என்றாலே விஷம்..!)

நம் உடலுக்குள் அத்தகைய விஷமான அணுக்கள் பெருகிய பின் தன் விழுதுகளைப் பாய்ச்சி மற்ற நல்ல அணுக்களுக்குப் போகும் விஷத்தை இது கவர்ந்து கொண்டபின் இந்த மனித உடலை உருவாக்கும் அணுக்களெல்லாம் “நீர் சத்தாக…!” மாறுகின்றது.

நல்ல அணுக்களின் இயக்கச் சக்தி குறைக்கப்படும் பொழுது இந்த இரத்தத்தின் தன்மை குறைகின்றது. இரத்தக் கேன்சராக மாறும் போது இந்த அணுக்களிலுள்ள விஷம் மற்ற அணுக்களுக்குக் கொண்டு போய் இதே வேதனைகளை உருவாக்கிவிடுகின்றது.

இதைத் தெளிவாக எமக்குக் காட்டுகின்றார் குருநாதர்.

விஷத்தன்மை அதிகமாகிக் கேன்சராக மாறும்போது அதற்கு மருந்து இல்லை. ஆனால் அக்காலங்களில் இந்தக் கேன்சர் என்ற நிலை இல்லை.

பச்சிலையை எடுத்து அரைத்து அந்த விஷத்தின் தன்மை கொண்டு ஒரு துளி எங்கே புற்று நோய் இருக்கின்றதோ அங்கே தடவி விட்டால் அந்தக் கண்களின் (புற்றின்) வழி கொண்டு அந்தப் புற்றை உருவாக்கிய அணுக்கள் மடிந்துவிடுகின்றது.

இதைக் காட்டுவதற்காக வேண்டி எம்மைக் (ஞானகுரு) காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று
1.சில பச்சிலைகளையும் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் காட்டினார்.
2.இந்த உணர்வை உனக்குள் பதிவு செய்து கொள்.
3.இந்த உணர்வினை “வாக்காக” நீ அவர்களுக்குள் கொடு.
4.அதே அணுவின் தன்மை அங்கே விளையும்.

அவர் தொடர்ந்து எடுத்தார் என்றால் அவர் செய்த தீமைகளைப் போக்கும் நிலை அங்கே வருகின்றது. அவர் எண்ணியதை அவர் உயிர் உருவாக்குகின்றது. அந்த அணுக்களைப் பெருக்குகின்றது.

ஒருவர் கோபமாகப் பேசுவதை நாம் அதிகமாகக் கேட்க நேர்ந்தால் நமக்குள் அது இரத்தக் கொதிப்பாக மாறுகின்றது. அதைப் போல
1.நான் உனக்குக் காட்டியபடி கேன்சர் நோயை நீக்கிடும் உணர்வை நீ நுகர்ந்தாய்.
2.அந்த உணர்வின் தன்மை கொண்டு கேன்சர் செயலற்றதாக ஆகவேண்டும் என்ற ஒரு வாக்கினை அவர்களுக்குக் கொடு.

யாரொருவர் இந்தப் பதிவினை நினைவு கொண்டு தியானிக்கின்றனரோ நஞ்சினை வென்ற அந்தத் துருவ நட்சத்திரத்தின் உணர்வுகள் அங்கே பெருகும். அப்பொழுது அவருக்குள் இருக்கும் அந்தக் கேனசர் ஒடுங்கும்.

அவர்கள் எதை எண்ணுகின்றார்களோ அதை “அவர்கள் உயிர் தான்… இயக்குகின்றது…” “நான் செய்கின்றேன்…” என்று நீ இதைச் செய்தால் அவர்கள் செய்யும் உணர்விலிருந்து தீமையிலிருந்து விடுபட மாட்டாய்.

1.உடல் நல்லதாகிவிட்டால் நல்லதான பின் மீண்டும் வேதனைப்படும் செயல்களைத்தான் செய்வார்கள்.
2.அந்த வேதனை உணர்வைத்தான் நுகர்வார்கள்… மீண்டும் அதே நோய் உருவாகும்.

அவரில் விளைந்த உணர்வுகள் மற்றவர்கள் அவருடன் உறவாடும்போது அங்கே பதியும். பதிந்த உணர்வே மீண்டும் செயலாகும். இதை மாற்றும் நிலை இல்லை.

இதை மாற்றவேண்டும் என்றால் விஷத் தன்மை பரவாது தடுக்க வேண்டும் என்றால் அருள் மகரிஷிகளின் உணர்வை நுகரச் செய். இந்த உணர்வின் தன்மை இருளை மாய்க்கச் செய்…!

உணர்வின் துணை கொண்டு பிறவியில்லா நிலை அடையச் செய்யும் பருவம் பெற்றது இந்த மனித உடல்.

அவர்களின் உயிரை நீ ஈசனாக மதி. அந்த உடலைக் கோவிலாக மதி. உடலைச் சிவமாக மதி. அதற்கு “அருள் சேவை…!” என்ற நிலைகள் கொண்டு அருள் ஞானத்தை வினையாகச் சேர்க்க ஊழ்வினை என்ற வித்தாக ஊன்று.

1.அந்த வித்தினை எவர் வளர்த்துக் கொள்கின்றனரோ
2.அவர் இந்தப் பாவ வினையும் சாப வினையும் நீக்கும் நிலை பெறுகின்றார்கள்.
3.தீய வினைகளிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்.

இதை வளர்க்க எண்ணினால் உயிருடன் ஒன்றி ஒளியின் தன்மை வளர்கின்றது. இதை வளர்த்தால் தான் அதைப் பெற முடியும்.

ஆனால் உன் கையால் நீ பலருக்கு மருந்தைக் கொடுத்து நோய்களை நீக்கி நன்மை செய்தாலும் அடுத்த கணம் நல்லதானாலும் அந்த நேரத்திற்குத்தான் நல்லதை எண்ணுவார்கள்.

அடுத்தாற் போல் இவர்கள் என்ன செய்வார்கள்…? மீண்டும் பிறர் வேதனைப்படும் உணர்வை நுகர்ந்தறிவார்கள். நுகர்ந்த உணர்வுகள் அந்த வேதனைப்படுத்தும் சொல்லாக மீண்டும் இவருக்குள் வரும்.

அந்த வேதனை இவருக்குள் ஊழ்வினை என்ற வித்தாகப் பதிவான பின் நிலை மீண்டும் அதை நுகர்ந்து தீய அணுக்களைத்தான் உருவாக்கும். நீ செய்த நன்மையும் பயனற்றுப் போகும்…! என்று தெளிவாக்கினார் குருநாதர்.

ஆகவே
1.ஞானிகள் விளைய வைத்த ஞான வித்தை அவர்களுக்குள் ஊன்றிவிடு.
2.அதை வளர்க்கும் உபாயத்தைக் கூறு.
3.அதன் வழியே அவர்கள் நுகரட்டும்.
4.அருள் பெறட்டும். இருளை அகற்றட்டும்.

மனிதனான பின் இதுதான் விநாயகர் தத்துவத்தில் முழு முதல் கடவுள். ஆகவே தீமைகளை அகற்றிடும் உணர்வுகளை விளைய வைத்துத் தீமைகள் அகன்றிட வேண்டும் என்று கூட்டுத் தியானங்கள் இருந்து இந்த உணர்வுகளைப் பரவச் செய்தோம் என்றால் “தீமைகளிலிருந்து விடுபடும் மக்களும்… அதிகரிப்பார்கள்…!”

இவ்வாறு இதைப் போன்ற உணர்வின் தன்மை விளையப்படும் பொழுது நினைவுகள் அங்கே பயன்படுத்தக் கூடிய நிலைகள் இருக்கும். இதை நீ செய்…! என்றார் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர்.

அதைத்தான் யாம் இப்பொழுது செய்கின்றோம்.

அந்த மகரிஷிகளின் அருள் ஒளி நாங்கள் பெறவேண்டும் என்று அந்த அருள் உணர்வை நுகர்ந்தால் தீய வினைகளை மாற்றும் திறன் நிச்சயம் நீங்கள் பெறுகின்றீர்கள்.