ஆண்டவனை நான் அடையப் போகின்றேன் என்று எல்லோரும் சொல்கிறோம்…! அதனின் பொருளை (கருத்தை) அறிந்திருக்கின்றோமா…?

ஒளி உலகம்

ஆண்டவனை நான் அடையப் போகின்றேன் என்று எல்லோரும் சொல்கிறோம்…! அதனின் பொருளை (கருத்தை) அறிந்திருக்கின்றோமா…?

வாழ்க்கை என்ற நிலை அமைதியுடன் செல்ல வேண்டும். அது தான் வாழ்க்கையின் முழுமை. அதற்காக வேண்டி ஒரு நிலையில் இருந்து கொண்டு ஆண்டவனின் பெயரை மட்டும் உச்சரித்துக் கொண்டே ஆண்டவன் பால் செல்வதல்ல வாழ்க்கை.

மனதை ஒரு நிலைப்படுத்த வேண்டும்…! ஆண்டவனிடம் சென்று ஐக்கியப்பட வேண்டும்…! என்றால் அப்படிப்பட்ட ஆண்டவன் எங்குள்ளான்…?

1.ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்தது தான் “ஆதி சக்தியின் நிலையே….!”
2.காற்றும் நீரும் மோதுண்டால் “ஒளி..” உருவாகின்றது.
3.ஒலியும் ஒளியும் மோதுண்டால் “ஜீவன்…” உண்டாகிறது.
4.ஒளி நீர் ஒலி எல்லாமே சேர்ந்த பிறகுதான் அந்த ஜீவனுக்குச் “சுவாசத் துடிப்பே…” வருகிறது.
5.சுவாசத் துடிப்பு வந்தவுடன் பல உணர்வின் எண்ணங்களுடன் அந்த ஜீவன் (அணு) மோதி மோதி “ஈர்க்கும் சக்தி பெற்றுச் சுழல்கிறது…”

அந்த ஈர்ப்பின் நிலைக்கொப்ப அது தனக்குள் சேமித்த குணத்தின் தன்மைக்கொப்ப இந்தப் பூமியில் உள்ள பல சத்துகளுடன் மோதி மோதி தன் வளர்ச்சிக்கு அதன் சுவாசத்திற்கொப்ப “வழித் தொடரைப் பெறுகின்றது…”

ஒன்றுடன் ஒன்று மோதாத நிலையில்… “ஜீவனே பெற முடியாது…!”

இரண்டு நிலைகள் கொண்ட நிலையில் மோதலில் மூன்றாகி நான்காகி பலவாகிச் சுழல்வது தான் இந்த அகண்ட அண்டத்திலுள்ள எல்லா ஜீவன்களும்…! (மண்டலங்களாக இருந்தாலும் சரி உயிரினங்களாக இருந்தாலும் சரி அப்படித்தான்…!)

1.தனித்த (சக்தி) ஆண்டவன் என்று எங்கே இருக்கின்றான்…?
2.ஆண்டவனின் பெயரை ஜெபித்துக் கொண்டே நாம் எங்கே செல்லப் போகிறோம்…?
3.முடிவே இல்லாத உண்மையின் ஒளிர் தத்துவ அடக்கமே (பேரருள் பேரொளி) அந்த மோதலின் சுழற்சியில் தான் உள்ளது.

ஆதி சக்தி என்பது விஷம். அந்த விஷம் விஷமற்றதைத் தாக்கும் பொழுது ஏற்படுவது வெப்பம். வெப்பத்தினால் ஈர்க்கும் காந்தமாகி மற்றதைக் கவர்ந்து ஒரு திடப் பொருளாகின்றது… “பரம்பொருள்…”

மோதவில்லை என்றால் எதுவுமே சிருஷ்டியாகாது. ஒன்றுடன் ஒன்று மோதவில்லை என்றால் ஆண்டவன் என்ற சொல்லுக்கே பொருள் இல்லை…! மோதலினால் ஏற்படும் அந்தச் சுழற்சியில் ஜீவன் கொண்ட வளர்ச்சியில் உருவங்களாகி மனிதன் வரை வளர்ச்சி பெற்று வந்துள்ள நாம்
1.எல்லாமில் எல்லாமாக….
2.”ஒளிரக் கூடிய எல்லாமே ஆண்டவன் தான்…!” என்று உணர்தல் வேண்டும்.

நம் ஜீரண உறுப்புகளுக்குள் நடக்கும் சில அதிசயங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்…!

human body.jpg

நம் ஜீரண உறுப்புகளுக்குள் நடக்கும் சில அதிசயங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்…!

இரண்டு பேர் காரசாரமாகச் சண்டை போடுகிறார்கள். அந்தக் சங்கடமான வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்டுவிட்டு வந்து வீட்டில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டால் என்ன செய்யும்…?

எவ்வளவு வேதனைப் பட்டார்களோ… அந்த வேதனையான உணர்வுகள் அனைத்தும் சாப்பாடோடு கலந்து உள்ளே செல்கிறது.

மற்றவர்கள் சங்கடப்படுவதையும் துன்பப்படுவதையும் ஆத்திரப்படுவதையும் நீங்கள் வேடிக்கையாகத்தான் கேட்டீர்கள். கேட்டு விட்டு வந்து சாப்பிடும் போது அந்த உணர்வு உணவுடன் கலந்து ஜீரண உறுப்புகளுக்குள் போகிறது.
1.அந்த வேதனையான உணர்வு கலந்த உமிழ் நீரும்
2.நாம் சாப்பிட்ட ஆகாரம் இரண்டும் இரைப்பையில் போய் என்ன செய்யும்…?

கோழி குருவி இருக்கிறது இல்லையா…? கோழியாவது கொத்தித் தின்று தன் குஞ்சுகளைக் கூட்டிப் போகும். ஆனால் குருவி காகம் போன்ற பறவை இனங்கள் எங்காவது சென்று இரையை எடுத்து வரும்.

குஞ்சுகள் “ஆ…ஆ…” என்று வாயைத் திறக்கும். தாய் தான் எடுத்து வந்த அந்த இரையை அதன் வாயில் போடும். போட்டவுடன் குஞ்சுகள் வாயை மூடிக் கொள்ளும்.

இதே மாதிரித்தான்
1.நம் சிறுகுடல் அதன் பசியின் நிலைகளை உந்தியவுடனே
2.இரைப்பையிலிருந்து “ஆ…!” என்று வாயைத் திறக்கும்.
3.அந்த நேரத்துக்கு தகுந்த மாதிரி இரைப்பையிலிருந்து “சொத்…!” என்று உணவு கீழே விழும்.
4.“லபக்…” என்று மூடிக் கொள்ளும்.

அது மூடியவுடன் என்ன அதிலிருக்கும் இரசத்தை வடித்துக் கொள்ளும். அடுத்துக் கீழே பசி எடுக்கும் போது இதைக் கீழே தள்ளி விடும். அதைக் கழித்து எடுத்துக் கொள்ளும்.

இப்படி வழித்துக் கொண்டே வந்து அதிலிருக்கும் சத்தையெல்லாம் பிரித்துவிட்டு விஷத்தையெல்லாம் வடித்து வெளியே அனுப்பும்.

இப்படி நமக்குள் அந்த விஷத்தை வடிக்கக்கூடிய திறன் இருந்தாலும், நாம் வேதனை உணர்வோடு அந்தச் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டோம் அல்லவா..!

சாப்பாட்டில் இருக்கக்கூடிய விஷத்தைத் தான் சிறு குடலுக்குப் பிரிக்கத் தெரியும். ஆனால் வேதனையான விஷயத்தை கேட்டறிந்து அது இரைப்பையோடு சேர்ந்து விட்டால் என்ன செய்யும்…?

சிறு குடல் சத்தைப் பிரிக்க இழுக்கும் பொழுது இரைப்பை திறக்கும். ஆனால் பிறர் கோபமாகப் பேசியத்தைப் பார்த்தவுடன் அது “ஆ..” என்று வாயைத் திறந்துவிடும். திரும்ப மூடாது…! ஏன்…?

மிளகாயை வாயில் போட்ட பின் வாயை மூடச் சொல்லுங்கள் பாப்போம்…! உங்களால் மூட முடியுமா என்று பாப்போம்…? “ஆ… ஆ…!” என்று வாயைத் திறந்து அலறிக் கொண்டே இருப்போம். மூட முடியாது. மூட மாட்டோம்.

அதைப் போன்று தான் எரிச்சலான உணர்ச்சிகள் சிறு குடலை விரித்து விட்டுவிடும். அப்போது “ஆ…ஆ..” என்று அலறும்…! உள்ளே “கட…புடா…!” என்று ஆகும்.

ஏனென்றால் சண்டை போடுவதைப் பார்த்துவிட்டு வருகிறீர்கள் இல்லையா…? ஒருவர் கோபமாகப் பேசுவார்.. ஒருவர் வேதனைப்படுவார்…! இரண்டும் இருக்கும்.

இதைப் பார்த்துவிட்டு வந்தவுடன் உங்கள் உடலிலுள்ள குடலில் இத்தகைய உணர்ச்சிகள் தோன்றுவதை நிச்சயம் பார்க்கலாம். நான் சொல்வதையெல்லாம் பாருங்கள் தெரியும்…!

இதை எதற்காகச் சொல்கிறோம் என்றால் நாம் யாரும் தவறு செய்யவில்லை. ஆனால் நம் புலனறிவால் உடலுக்குள் பதிவாகும் உணர்வுகள் கொண்டு நாம் சுவாசிக்கும் பொழுது
1.அந்தந்த உணர்வுகள் (குணங்கள்) உடலுக்குள் சென்று
2.என்னென்ன வேலை செய்கிறது…!
3.உடல் உறுப்புகளையும் அதை உருவாக்கிய அணுக்களையும் அது எப்படி இயக்குகிறது… மாற்றியமைக்கிறது…! என்பதை
4.நீங்கள் தெரிந்து கொள்வதற்குத்தான் இதைச் சொல்கிறோம்.

ஆகவே அந்தச் சுவாச நிலையைச் சீராக ஆக்க வேண்டும் என்பதற்குத்தான் தியானமும் ஆத்ம சுத்தியும் உங்களுக்குப் பயிற்சியாகக் கொடுக்கின்றோம்.

எந்த வேலை செய்தாலும்… அல்லது எங்கே வெளியிலே சென்றாலும்… மறுபடியும் வீட்டுக்கு வந்த பின்னும்… மகரிஷிகளின் உணர்வுகளை நம் உடலுக்குள் கலக்கும் பழக்கம் வந்துவிட்டால் நம்மை அறியாது உட்புகுந்த தீமைகளை அந்த நேரத்திலேயே செயலிழக்கச் செய்ய முடியும்.

இது ஒன்றும் கஷ்டமான காரியமல்ல…!

தீமைகளையும் துன்பங்களையும் தடுக்க குருநாதர் சொல்லிக் கொடுத்த முறை எது…?

spiritual-happiness-and-bliss

தீமைகளையும் துன்பங்களையும் தடுக்க “குருநாதர் சொல்லிக் கொடுத்த முறை எது…?” 

பௌர்ணமி எப்படி முழுமையாகப் பிரகாசிக்கின்றதோ அதைப் போன்று நாம் இந்த மனித வாழ்க்கையில் முழுமை அடைய வேண்டும்.

இல்லையென்றால் இந்த உடலை விட்டுப் போனவுடனே அமாவாசை போல மீண்டும் இன்னொரு இருண்ட உடலுக்குள் தான் செல்ல வேண்டும்.

அப்படித் தேய்ந்து அந்த நிலை ஆகிவிடக்கூடாது என்பதற்குத்தான் இந்த உபதேசமே. உயிர் எப்படி ஒளியாக இருந்து ஒரு பொருளை அறிவிக்கின்றதோ அதைப் போன்று
1.பேரொளியாக இருக்கும் அந்த மகரிஷிகளின் உணர்வை எடுத்து உனக்குள் அதை நிலையாக்கு….
2.எல்லோரும் அதைப் பெற வேண்டும் என்று எண்ணு…!
3.நீ அதுவாகு…! என்று தான் குருநாதர் சொன்னார்.
4.இது என் (ஞானகுரு) சுயநலம்.

எல்லோரும் மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெற வேண்டும் என்று நான் எண்ணும் போது நான் அதுவாகிறேன். “என் சுயநலமாகிறது…!” மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் எனக்கு அப்படித்தான் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

1.மக்கள் அவர்களை அறியாமல் வந்த இருள்கள் எல்லாம் மாய வேண்டும்.
2.மகரிஷியின் அருள் ஒளி மக்கள் எல்லோரும் பெற வேண்டும்.
3.அவர்கள் வாழ்க்கையில் மகிழ்ந்து இருக்க வேண்டும் என்று நீ எண்ணினாய் என்றால் “நீ அதுவாகிறாய்…!”
4.உயர்ந்த ஆற்றல்களை நான் உனக்குக் கொடுத்தேன் என்றால்
5.அவர்கள் அதைப் பெற வேண்டும் என்று நீ எண்ணு.
6.அவர்கள் மகிழ்வதைப் பார்த்து… அந்த மகிழ்ச்சியைக் கண்டு “நீ மகிழ்ச்சியாக இரு…!”
7.அவர்கள் சந்தோஷப்படுவதைப் பார்த்து நீ சந்தோஷமாக இரு என்றார் குருநாதர்.
8.அவர் சொன்ன கட்டளைப்படித்தான் இன்று வரை செய்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

இவ்வளவு தூரம் குருநாதர் காட்டிய நிலைகளை யாம் தெளிவாகச் சொன்னாலும் திடீரென்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு விடுவார்கள். சாமி திடீரென நம்மைக் கோபிக்கின்றாரே…! ஏன்…?

ஏனென்றால் உங்கள் கஷ்டம் என்னிடம் போகாதபடி தடைப்படுத்தும் பொழுது அது நரசிம்ம அவதாரமாக வந்துவிடுகிறது.

அந்த மகரிஷியின் அருள் சக்தி நான் (ஞானகுரு) பெறவேண்டும் என்று வானை நோக்கி எண்ணும் போது என் உடலுக்குள் அந்தச் சக்தி வாய்ந்த நிலைகள் வந்துவிடுகின்றது. அந்த உணர்வுடன் உங்களைப் பார்க்கின்றேன்.

அப்படிச் சக்தி வாய்ந்த நிலைகள் வரும் பொழுது நீங்கள் வீரியமாகப் பார்த்தவுடனே அந்த நல்ல வாசனைகள் வரும். அந்த நேரத்தில்…
1.நீங்கள் துன்பப்பட்டுச் சொல்கிற வார்த்தை இங்கே வராதபடி
2.”டபார்….!” என்று பிளந்து தள்ளிவிட்டு அந்த மகரிஷியின் அருள் ஒளி உங்களை இயக்கத் தொடங்கும்.

அப்பொழுது நான் சொல்கிற வார்த்தை – திடீரென நீங்கள் கோபித்துக் கொண்டாலும் இந்த உணர்வு உங்களுக்குள் போய் என்ன செய்கின்றது…? உங்கள் துன்ப அலையைப் போக்கி விடுகின்றது.

அப்பொழுது யாம் பாய்ச்சிய மகரிஷிகளின் உணர்வின் சக்தி உங்களுக்குள் வந்தவுடனே கவலையை விட்டுவிட்டு… “அதைத் திரும்பச் சொல்லக்கூடாது…!” என்று நினைப்பு வரும். அதற்காக வேண்டிதான் இந்த உணர்ச்சியைத் தூண்டுவது.

சொல்வது உங்களுக்கு அர்த்தம் ஆகின்றதல்லவா…!

தங்கத்தில் செம்பும் பித்தளையும் வைத்து நாம் நகையாகப் பற்ற வைக்கின்றோம். அடுத்தாற்போல திரவகத்தை வைத்து நீக்கிவிட்டு
1.புடம் போட்டு வைத்தவுடனே சுத்தமான தங்கமாகின்றது.
2.மீண்டும் அடுத்த நகையைச் செய்கின்றோம்.

இதைப் போல நம் வாழ்க்கையில் எத்தகைய கெட்டதைப் பார்த்தாலும் அந்த அழுக்கை நீக்கி விட்டு இந்த உணர்வின் சத்தை நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்…?

அருள் மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியை நமக்குள் போட்டு அந்த தீயவினைகளைப் புடம் போட்டு ஒளியின் உணர்வாக நாம் மாற்றிட வேண்டும். பேரொளியாக மாறி அந்த மகரிஷிகள் வாழும் சப்தரிஷி மண்டலத்திற்குப் போக வேண்டும். அவ்வளவு தான்…!