இறந்த தாய் தந்தையர்களோ நம் முன்னோர்களோ கனவில் வந்தால் நாம் என்ன நினைக்கின்றோம்…?

Dosam

இறந்த தாய் தந்தையர்களோ நம் முன்னோர்களோ “கனவில் வந்தால்…! நாம் என்ன நினைக்கின்றோம்…?

அம்மா அப்பா அல்லது மூதாதையர்கள் இறந்தார்கள் என்றால் அவர்கள் நினைவாக இன்று என்ன செய்கிறார்கள்…?

கறியைச் சாப்பிட்டவர்கள் என்பதால் கறியை வைத்தேன். வெண்டைக்காயைச் சாப்பிட்டார்கள் என்றால் வெண்டைக்காயை வைத்தேன். சுண்டைக்காய் சாப்பிட்டார்கள் நான் சுண்டைக்காயை வைத்தேன். நீ

நீங்கள் உடுத்திய துணிகளை எல்லாம் எடுத்து வைத்துக் கொள்கின்றேன். “நீ எங்கேயும் போகாதே…!” என்று சொல்லிச் சொந்த பந்தம் என்று எல்லாரையும் கூப்பிட்டு கும்பிட்டுக் கொள்கின்றோம். இப்படித்தான் நினைவு நாளில் செயல்படுத்துகின்றோம்.

இப்படிக் கும்பிட்ட பின் அப்பாவோ அம்மாவோ யாராவது கனவில் வந்து விட்டால் என்ன சொல்கிறார்கள்…?

தினம் தினம் கனவில் வருகின்றார்கள். அதனால் நான் சீக்கிரம் போய்விடுவேன். எங்கள் அப்பா (அல்லது அம்மா) இருக்கிற இடத்திற்கு கூப்பிடுகின்றார்கள்…! என்று இப்படி ஒரு சாஸ்திரம் உருவாகிவிட்டது.

கடைசியில் என்ன செய்வோம்…? கனவில் வராமல் இருப்பதற்காக வேண்டி எங்கெங்கெயோ ஓடி அலைந்து காசைக் கொடுத்துச் செலவழித்து
1.இப்படி வருகின்றார்… அப்படி வருகின்றார்… என்று இரவெல்லாம் புலம்பி
2.ஐய்யய்யோ…! நான் போய்விடுவேனே போய்விடுவேனே…! என்று சொல்லிக் கொண்டு
3.பல துன்பங்கள் வருவதால் அவர்கள் கனவில் வரக்கூடாது…
4.வந்தால் நம்மைக் கூட்டிக்கொண்டு போய்விடுவார்களே…! என்ற இந்தப் பயம்.
5.ஆனால் பிடித்தமானது எல்லாவற்றையும் வைத்து “அவர்களைக் கூப்பிடுவது நாம் தான்…!”

அதற்காக வேண்டிப் பிண்டத்தை வைத்துக் கொடுத்தால் அவர்கள் போய்விடுவார்கள் என்று ஒரு சாங்கியத்தைச் செய்வார்கள்.

இறந்தவர்கள் சுடுகாட்டிலே எரிக்கும் பொழுதோ அல்லது புதைக்கும் பொழுதோ இடது கையால் வைத்துச் செய்துவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்துவிட வேண்டும். இல்லை என்றால் திரும்பி வந்து விடும்…! அதனால் அந்த நினைப்பை விட்டுவிடாதே…! என்று இப்படி எல்லாம் சாங்கியத்தைச் சொல்லி நம்மைச் சிந்திக்கவிடாமல் செய்து வைத்திருக்கின்றார்கள்.

ஆனால் நம்மைப் பெற்று வளர்த்து நமக்காக வேண்டிப் பாடுபட்டவர்களின் உயிராத்மாக்களை உயர்ந்த நிலை பெறச் செய்து ஒளியின் சரீரமாமாக்கி அவர்களை விண்ணிற்குச் செலுத்தும்படி ஞானிகள் காட்டியிருந்தாலும் அந்த முறைப்படி யாருமே செய்யவில்லை.

இறந்தவர்களை அழைத்துச் சாப்பாடு போடவேண்டும் என்பார்கள். ஆனால் எந்தச் சாப்பாட்டைப் போட வேண்டும்…?
1.கிடைப்பதற்கு அரிய பொக்கிஷமான ஞானிகளின் உணர்வுகளை
2.அந்த அருள் ஞான உணர்வை உணவாகக் கொடுக்க வேண்டும்.
3.இப்படிச் செய்தால் “ரிமோட் கண்ட்ரோல்…! (REMOTE CONTROL)

இன்றைய விஞ்ஞான உலகில் ஒரு சிறு பொம்மையைக் கூட ரிமோட் (REMOTE) மூலம் இயக்கிக் காட்டுகின்றார்கள்.
1.ஒரு பட்டனைத் தட்டியவுடனே என்ன செய்கிறது…?
2.பொம்மைக்குள் இருக்கக்கூடிய மேக்னட்
3.நாம் எண்ணியவுடனே “இங்கே போ…! என்று சொன்னால் அவ்வாறு இயங்குகின்றது.
4.”நில்…!” என்று சொன்னால் அது நிற்கின்றது.
5.உணர்வின் ஒலி அலைகளுக்குத் தக்க பொம்மையைச் செய்து ஆட வைக்கின்றான் விஞ்ஞானி.

அன்றைய மெய் ஞானிகளோ முன்னோர்களை விண் செலுத்தி அவர்களைப் ஒளிச் சரீரம் பெற்ச் செய்து அவர்கள் மூலம் விண்ணின் ஆற்றலை ரிமோட் சக்தியாகப் பெறுவதற்கு நமக்கு வழிகாட்டினான்.

விண்ணின் ஆற்றலை வளர்த்து அந்த மெய்ஞானி உணர்வைக் கொண்டு
1.இதை உன்னுடைய கண்ட்ரோலிற்கு (CONTROL) கொண்டு வந்து
2.”பிறவா நிலைக்குக் கொண்டுபோ…! என்று தெளிவாக்கியுள்ளான்.

குழந்தை இல்லாதவர்கள் நரகலோகம் போவார்கள் என்று ஒரு சாஸ்திரத்தை எழுதி வைத்தான். இறந்தபின் உயிராத்மாவை உந்தி மேலே விண் செலுத்தவதற்குக் குழந்தை வேண்டும்.
1.அருள் உணர்வுகளை வினையாகச் சேர்த்து
2.விண்ணுக்குச் செலுத்த அன்று அப்படிச் சொன்னான் ஞானி
3.அதை மறந்துவிட்டோம்.

ஆனால் இப்போது குழந்தை இருக்கின்றவர்களுக்கு பெரிய நரகலோகமே இருக்கின்றது. ஏனென்றால்
1.குழந்தை என்ன செய்கிறானோ…? எங்கே போனானோ…?
2.நம் சொன்னபடி கேட்க மாட்டேன் என்கிறானே…?
3.நான் சம்பாதித்த காசைப் பார்ப்பானா…? பார்க்க மாட்டானா…?
4.இப்படி இருக்கின்றானே…? அவன் எதிர்காலம் என்ன ஆகுமோ…?
5.இப்படி அவனை நினைத்து நினைத்துக் கை கால் குடைகின்றது என்று வேதனையைப் பட்டுப் பட்டு அவஸ்தைப்படுகின்றோம்
6.அவனையும் நரகலோகமாக ஆக்கி விடுகின்றோம்.
7.கடைசியில் நாமும் அங்கேதான் போய் விடுகின்றோம்.

இதிலிருந்து மீட்டிக் கொள்வதற்குத்தான் அன்று அந்த மகா ஞானிகள் விநாயகர் தத்துவத்தைக் கொடுத்து நீ எந்த வினையைச் சேர்க்க வேண்டும்…? என்று கேள்விக் குறி போட்டுக் காட்டியுள்ளார்கள்.

அவர்கள் காட்டிய தத்துவப்படி நல்ல வினைகளை நமக்குள் நாம் சேர்க்கின்றோமா…? நம் முன்னோர்களைப் பிறவி இல்லா நிலை பெறச் செய்தோமா…? நம் குழந்தைகளை அந்த அருள் வழியில் வழி நடத்துகின்றோமா…? என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

காசைக் கொடுத்து விலைக்கு வாங்குவதில் தான் நாட்டம் செலுத்துகின்றோமே தவிர யாரோ செய்து கொடுப்பார்கள் என்று தான் எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றோமே தவிர ஞானிகள் சொன்னதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற நிலையில் இல்லை…!

வாபஸ் நீ வாங்கிக்கோ…! என் உடலிலிருந்து வேதனை மட்டும் போகாதே…! என்று இறுக்கிப் பிடித்துக் கொள்கிறார்கள்…!

Image

hold the truth

வாபஸ் நீ வாங்கிக்கோ…! என் உடலிலிருந்து வேதனை மட்டும் போகாதே…! என்று இறுக்கிப் பிடித்துக் கொள்கிறார்கள்…! – விளக்கம்

திடீரென்று யாராவது உங்களைக் கோபித்தால் உங்கள் உடலில் என்ன செய்கின்றது…? ஜிலு…ஜிலு…ஜிலு…! என்று கோபம் அப்படியே “சுர்ர்ர்….ர்ர்…!” என்று ஏறும். ஏறுகிறதா இல்லையா…?

சண்டை போடுபவர்களையும் திட்டுபவர்களையும் பார்த்தவுடனே “சுர்ர்…ர்ர்..” என்று ஏறி உடலெல்லாம் நடுக்கமாகின்றது பதட்டம் வருகின்றது…!

உங்கள் பையன் அந்தப் பக்கம் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவனை இரண்டு பேர் சேர்ந்து உதைத்துவிட்டார்கள் என்று கேள்விப்பட்டவுடனே “ஆ…! அப்படியா…? என்று சொல்லி உடம்பெல்லாம் கிடு…கிடு… என்று ஆடுகிறதல்லவா…!

அதைப் போல நீங்கள் துன்பம் என்று எம்மிடம் (ஞானகுரு) சொல்லும் பொழுது
1.மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி நீங்கள் பெறவேண்டும் என்று
2.என்னுடைய கூர்மையான எண்ணங்கள் கொண்டு உங்களை ஆசீர்வதித்து
3.அதை உங்களைச் சுவாசிக்க வைக்கின்றோம்.

உங்கள் உடலுக்குள் மகரிஷிகள் அருள் சக்தி போனவுடனே கெட்டதெல்லாம் மாறி அந்த நரம்புகளுக்குள் இருக்கும் சிக்கல் உடலில் இருக்கும் பிடித்தங்கள் எல்லாமே விட்டு விலகுகின்றது.

அப்படி விலகும் பொழுது சில பேர் “ஐய்யய்யோ…!” எனக்கு ஏதும் அருள் வந்து விட்டதோ…! பேய் பிடித்துவிட்டதோ…! என்று இப்படி நினைப்பவர்கள் சில பேர் இருக்கின்றார்கள்.

அந்த மகரிஷிகளின் அருள் உணர்வுகள் உங்கள் உடலுக்குள் பாய்ந்த பின் உடலிலிருக்கும் விஷமான தன்மை அது அடங்கிப் போகும்.
1.அப்பொழுது அந்த உணர்வின் தன்மையாகும் பொழுது
2.”நடுங்குவது போல” உங்கள் உணர்வுக்குள் இருக்கக்கூடிய வலி குறைந்து அது இறங்கும்.
(தியானத்தைச் சீராகக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் உடலுக்குள் அந்த நடுக்கத்தை உணரலாம்)

அது எப்படி இறங்குகிறது..? இறங்குகிறதா இல்லையா..? என்று யாம் அவர்களிடம் கேட்டோம் என்றால் தொட்டுப் பார்ப்பார்கள்… இறங்குகிறது…. வலி இல்லை…! என்று சொல்வதற்கு மிகவும் திகைப்பாக இருக்கும்.

1.உங்கள் துன்பங்கள் அனைத்தும் அகலும்…!
2.தீமைகள் நீங்கி எல்லாம் சரியாகப் போகும்
3.மகரிஷிகளின் அருள் சக்தி பெறவேண்டும் என்று இந்த மாதிரிச் செய்யுங்கள் என்று தான்
4.யாம் சொல்லி வாக்காகக் (சக்தியை) கொடுக்கின்றோம்

நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்… என்னை விட்டு இந்தத் துன்பம் எங்கெங்கே போகின்றது…! நான் நன்றாகத் தூங்கி ஒரு மாதமாகிவிட்டது என்று சொல்கிறார்கள்.

உங்கள் வலியும் வேதனையும் போய்விடும் என்று உள்ளுக்குள் சொல்லி அந்தச் சக்தியை யாம் அவர்களுக்குள் பாய்ச்சிய பிற்பாடு
1.வாபஸ் நீ வாங்கிக்கோ…!
2.என் உடலில் இருந்து வேதனை மட்டும் போகாதே…! என்று சொல்லி அதை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொள்கின்றார்கள்.
3.திருப்பி அதையே சொல்கிறார்கள்.

அவர்கள் தான் இப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் கூட வந்தவர்கள் சும்மாவா இருக்கின்றார்கள்…? உங்கள் துன்பமெல்லாம் நீங்கிவிடும் என்று யாம் சொன்னால் கேட்கிறார்களா…?

அப்படி இல்லைங்க…! இது… மூன்று மாதமாக விடாத “பெரிய சனியன்…! பெரிய தொல்லையாக இருக்கிறது…!” என்கிறார்கள்.

அதனால் தான் உங்களுக்குப் பல முறை சொல்கிறேன். மீண்டும் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்துகின்றேன். உங்களை அறியாது வந்த துன்பங்கள் அனைத்தும் போக வேண்டும் என்று தான் மணிக்கணக்கில் உபதேசிக்கின்றேன்.

மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் இட்ட கட்டளைப்படி இதைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றேன். உபதேசித்த உணர்வுகளை நீங்கள் அப்படியே பதிவாக்கி ஏற்றுக் கொண்டால் இது குருவாக நின்று உங்களைக் காக்கும்…!

குரு வாக்கு என்பது சாதாரணமானதல்ல…!

நாம் பெறும் ஞானம் நமக்கு மட்டுமல்ல…! நீரைப் போல் எல்லோரையும் அந்த நிலை பெறச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும்…!

Image

Gurudevaa

நாம் பெறும் ஞானம் நமக்கு மட்டுமல்ல…! நீரைப் போல் எல்லோரையும் அந்த நிலை பெறச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும்…!

 

ஆவியான அகண்ட பேரண்டத்தில் (COSMOS) ஒலி ஒளி நீர் இவற்றின் சக்தியுடனே சகல திரவியங்கள் உருவங்கள் பல கோடி நிலைகள் ஏற்படுகின்றன.

இவற்றுடன் மனித உயிராத்மாக்களின் எண்ண நிலையும் கலந்துறவாடி எடுக்கும் சுவாசம் கொண்டு அனைத்து நிலைகளும் நடக்கின்றன.
1.ஆவியான ஒலி ஒளி நீரில் இருந்து தான்
2.எல்லா ஜீவனுமே உருவாகின்றது.

பாலில் நீர் கலந்தாலும் எண்ணையில் நீர் கலந்தாலும் அந்த நீர் தன் நிலையைக் காட்டுவதில்லை. நீர் தனித்து எதிலும் எதுவாகவும் எப்படிக் கலக்கின்றதோ அதைப் போன்று எல்லாவற்றிலும் எல்லாமாக ஆண்டவனின் சக்தி கலந்துள்ளது.

அது போல
1.நம் எண்ணங்கள் எல்லாவற்றிலும் கலந்திருந்தாலும்
2.அந்த எல்லாமில் எல்லாமாக இருந்தே
3.மெய் ஞானத்தை நாம் பெறுதல் வேண்டும்.

ஆனால் ஞானம் பெற்று “நான்…!” என்ற அகந்தை வந்துவிட்டால் அந்த ஞானமும் செயல்படாது. ஏனென்றால் ஞானம் என்பதே நமக்காக மட்டுமல்ல. நாம் பெறும் ஞானத்தைக் கொண்டு பலர் ஞானங்களைப் பெறச் செய்ய நமக்கு ஏற்பட்ட நல் ஞானம் என்றுணர்ந்து
1.நீரைப் போல் நம் ஞான சக்தி இருக்க வேண்டும்.
2.நீர் இல்லாவிட்டால் ஜீவனே இல்லை.
3.நீரைப் போல நாம் பெற்ற ஞானத்தை (அந்த மாமகரிஷிகளின்) வழி நடத்திடல் வேண்டும்.

பக்குவ நிலை – அனுபவங்கள்:-
இரும்பை உலையிலே பழுக்க வைத்தபின் அதைத் தட்டி நமக்கு வேண்டிய உருவமாக அதை உருவாக்கிக் கொள்கின்றோம்.

அது போல்
1.எந்த ஒரு பொருளையும் அதனை உருவாக்க
2.எந்த உருவத்தில் காண உருப்படுத்துகின்றோமோ
3.அதற்குகந்த பக்குவ நிலை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
4.அத்தகைய பக்குவ நிலையை ஏற்படுத்தினால் தான் நாம் காண விரும்பும் பொருளை உருவாக்க முடியும்.

அதைப் போன்று அந்த மகரிஷிகள் பெற்ற மெய் ஞானத்தை நாம் பெறவும்
1.நம் எண்ண ஞானத்தைப் பல நிலைகளில் பக்குவம் (அனுபவம்) கொண்டால் தான் நாம் பெற முடியும்.
2.அனுபவம் இல்லை என்றால் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காய் தான்…!