பூதம் காத்த புதையல் என்பார்கள்…!

புதையல்.jpg

பூதம் காத்த புதையல் என்பார்கள்…!

 

அன்று அரசர்கள் அரசப்போர் வரும்பொழுது தனது சொத்தைச் சேமிக்க பூமியில் மறைத்து வைக்கின்றார்கள்.

அடுத்த எதிரி வருவதற்கு முன் நாம் ஜெயித்துவிட்டால் எடுத்துக் கொள்வோம். நாம் ஜெயிக்காவிட்டால் இன்னார் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நினைவோடு பூமியில் புதைக்கின்றார்கள்.

அப்படிப் புதைத்தாலும் அன்றைய நிலைகளில் இதைச் சுரங்கமாகத் தோண்டி இதைப் புதைக்கச் செல்லும் பொழுது நான்கு பேரை அனுப்புகின்றார்கள்.

புதைத்த பின் அந்த நான்கு பேரையும் அவர்கள் மேல் குற்றத்தைச்சாட்டி அங்கேயே பலியிட்டு விடுகின்றார்கள்.

அதை மூடி மறைத்த பின் (அவர்கள்) பலியிட்டவர்கள் இங்கே வந்தபின் அவர்களைக் (நான்கு பேரை) கொலை செய்துவிட்டார்கள் என்று திட்டமிட்டு இவர்களையும் கொலை செய்துவிடுகின்றார்கள்.

இது எந்த அரசனால் ஆணையிடப்பட்டதோ அவர்கள் “தனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்” என்று எண்ணம்.

இருந்தாலும் அரசன் இந்த நியதிகளைச் செய்தான் என்று கொலையுண்டவர்கள் உணர்வுக்குள் பதிவாகிவிடுகின்றது. இந்த பதிந்த உணர்வுகள் அரசாட்சியில் யார் அரசனாக இருந்தாலும் அவர் உடலுக்குள் செல்லுகின்றது.

சென்றபின், அரசன் உடலுக்குள் பழிதீர்க்கும் உணர்வுகள் வருகின்றது. அவன் ஆட்சிபுரியும் சட்டங்கள் எதுவாக இருந்தாலும்

1.அவன் உடலுக்குள் ஊடுருவி

2.அவனைக் கடும் வேதனைக்குள்ளாக்கின்றது.

அப்படி வேதனைக்குள்ளாக்கும் பொழுது அவனுடைய கடைசி சிந்தனை தன் பொருளின் ஆசையின் எண்ணங்கள் தோன்றி எங்கு புதைத்தார்களோ அந்தப் பொருளின் மேல் நினைவு வருகின்றது.

அந்த உடல் சுகம் எல்லாம் போய்விடுகின்றது.

இப்படி வைத்திருக்கின்றோமே தன் இனத்திற்குக் கிடைக்குமா? என்ற எண்ணத்தை வைக்கும் பொழுது இன்னாருக்குத்தான் இன்னது என்று சாசனங்களை எழுதி வைத்திருப்பார்கள்.

இவன் எண்ணம் அந்தச் சாசனத்தின் மேல் சென்றபின் அதைக் காக்கும் பூதகணங்களாகப் போய்விடுகின்றது. இவன் ஆசைப்பட்டான் ஆனால், மற்றவர்கள் மேல் போகின்றபொழுது பேயாகப் போகின்றது.

இவனுடைய ஆசையோ பூதகணங்களாகப் போகின்றது.

அந்த எல்லைக்கு யார் சென்றாலும் ஆசையின் உணர்வைத் தூண்டும். அந்த அரசன் எந்தெந்த நிலைகளில் மரணமடைந்தானோ அதே உணர்வுகள் இங்கே தூண்டச் செய்து ஆசையின் எண்ணங்கள் பெருகப்பட்டுப் “புதையல் இங்கு இருக்கின்றது” என்று பேசுவார்கள்.

1.இந்த மாதிரி இடங்களில் சிக்குண்டவர்கள்

2.நான் அந்தப் புதையலைப் பார்த்தேன்

3.அதை எடுக்க வேண்டும் என்று நிறையப் பேர் அலைவார்கள்.

ஆக அந்த அரசன் செல்வங்களையும் பொருள்களையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அதைச் செய்தான். கடைசியில் பூதகணங்களாகத்தான் ஆகின்றான்.

அடுத்து மனிதனல்லாத உருவாகத்தான் செல்கின்றான். அதுமட்டுமல்லாது யார் யாரெல்லாம் இத்தகைய ஆசை கொண்டு செயல்படுகின்றார்களோ அவர்களுக்குள்ளும் இந்த உணர்வுகள் இயங்கி கடைசியில் எல்லாவற்றையும் இழந்து எல்லை கடந்து வேதனைக்குள்ளாகி ஈன சரீரமாகத்தான் பிறக்க நேருகின்றது.

இதையெல்லாம் மாமகரிஷி ஈஸ்வராய குருதேவர் எமக்கு உணர்த்துகின்றார்.

இந்த உடலும் நம்முடன் வரப் போவதில்லை. நாம் சேர்க்கும் எத்தகைய செல்வமும் நம்முடன் வருவதில்லை. நமக்குச் சொந்தமானது நம் உயிர் ஒன்று தான்.

அந்த மகரிஷிகள் காட்டிய மெய் வழியில்

1.உயிருடன் ஒன்றி வாழும் நிலையாக

2.அழியா ஒளியின் சரீரம் அடைவதே

3″மனிதனின் கடைசி எல்லை” என்பதை நாம் தெரிந்து கொள்வது நல்லது.

ஞானம் பெறச் சரியான பருவம் எது…?

divine-strength

ஞானம் பெறச் சரியான பருவம் எது…?  

ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் வாழ்க்கையில் நமக்குத் துன்பம் என்ற நிலைகள் எப்போது வருகிறதோ
1.அந்தத் துன்பத்தை மனதார நாம் ஏற்றுக்கொண்டு
2.இந்த இன்பத்திற்குண்டான வழியை
3.அந்த மெய் ஞானியின் அருள் ஒளியை நாம் ஏற்றுக்கொண்டு
4.துன்பத்தை நீக்கும் முயற்சியை எடுப்பதற்கு
5.”இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை எடுத்து” தியானமும் உங்களுக்கு ஆத்ம சுத்தியும் கொடுக்கின்றோம்.

“ஓம் ஈஸ்வரா” என்று உயிரான ஈசனை எண்ணிப் புருவ மத்தியில் நினைவினைச் செலுத்துங்கள்.

விண்ணிலிருந்து நம் பூமிக்குள் வந்து கொண்டிருக்கும் அந்த துருவ நட்சத்திரத்தின் பேரருளும் பேரொளியும் எங்கள் இரத்த நாளங்களிலே கலந்து, எங்கள் உடலில் உள்ள ஜீவான்மா ஜீவ அணுக்கள் அனைத்தும் பெற வேண்டும் என்று உடலுக்குள் கண்ணின் நினைவினைச் செலுத்துங்கள்.

இவ்வாறு ஆத்ம சுத்தியை நீங்கள் எடுக்கப்படும் பொழுது வாழ்க்கையில் வரக்கூடிய துன்பத்தை நீக்கி வாழ்வினுடைய நிலைகளில் மனிதனாகப் பெற்ற புனிதத்தன்மையை நாம் பெறுகின்றோம்.

நமது வாழ்க்கையிலே நாம் சாதாரண மனிதனுக்குள் பழக்கப்பட்டுப் பழகி வரப்படும்பொழுது எதிர்பாராத சலிப்போ, சஞ்சலமோ, பயமோ, ஆத்திரமோ, கோபமோ, வேதனையோ இதைப் போன்ற உணர்ச்சிகள் தூண்டும்பொழுதெல்லாம் அடுத்தகணம் நாம் ஆத்ம சுத்தி செய்து நம் உடலில் வரக்கூடிய துன்பங்களை நாம் துடைப்பதற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

சந்தர்ப்பவசத்தால் எல்லை கடந்து துன்பங்கள் வரப்படும்பொழுது நாம் ஏங்கியிருக்கக்கூடிய நிலைகள்
1.நம்மை மறந்து
2.துன்பத்தை மறந்து
3.நாம் மெய் ஒளியின் தன்மை பெறவேண்டுமென்ற
4.தியானத்தின் வழி நாம் கூட்டும் இந்த உணர்வின் ஆற்றல் அதை நாம் பெருக்கப்படும்போது
5.விண்ணின் ஆற்றலை நாம் பெறமுடியும்.

ஆகவே, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மெய் ஒளி பெறும் தியானத்தைக் கூட்டிக்கொள்வோம்.

ஒரு நாள் முழுவதும் உடலுக்காக வேண்டி நாம் பாடுபட்டு உழைத்தாலும் மெய் ஒளி பெறும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தை ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு 10 நிமிடமாவது மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியை நாம் பெறவேண்டும் என்று தியானித்து அந்த ஆற்றல் மிக்க காந்தத்தைக் கூட்டிக் கொள்வோம்.

அதை நம் உடலிலே சேர்த்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு நிமிடமும் நமக்குத் துன்பம் வரும்போது “ஈஸ்வரா” என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டு “மகரிஷிகளின் அருள் சக்தியைப் பெறவேண்டும், எங்கள் ஜீவாத்மா பெறவேண்டும் என்று நாம் எண்ணி சுவாசித்து நம் உடலுக்குள் சேர்க்க வேண்டும்.

ஒரு சமயம் இல்லாவிட்டாலும் ஒரு சமயம் எதிர்பாராத சங்கடத்தில் நாம் துன்பப்பட்டு நம் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி
1.மிக அதிகமான கஷ்டங்கள் ஏற்படக்கூடிய சந்தர்ப்பத்திலே 2.உணர்ச்சியின் வேகங்கள் உந்தி
3.நாம் விண்ணின் ஆற்றல் மிக்க நிலைகளை
4.துரித நிலைகளில் பெறும் சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கும்.

உங்களால் மெய் ஞானியாக முடியும்.., உங்களை நீங்கள் நம்புங்கள்.